Osmanlı İmparatorluğu'nda, din işlerini yöneten, aynı zamanda dünya işlerini de din bakımından incelemekle yetkili kimse. Osmanlıların ilk zamanlarında en yüksek din adamlığı, �kazaskerlik� görevinde toplanırdı. Fatih devrinden itibaren, �müftü� diye adlandırılan şeyhülislâm, bütün ulemanın başkanı ve müderrisler arasında en yüksek derecede Olandı. Müftüler, Divan-ı hümayun'a dahil kimseler değildi ve yargı erkleri yoktu. Bu işi Anadolu ve Rumeli kazaskerleri görürdü. Bunların görevi, dinî konularda fetvalar vermeden ve çeşitli din meselelerini çözümlemekten, ibaretti. Fakat, XVII. yüzyıldan itibaren, müftülere �şeyhülislâm� denmeğe başlamış ve şeyhülislâmlar, kabinede, sadrazamdan sonra yer almağa başlamışlardır. Bu durum, Osmanlı İmparatorluğu'nun sonuna kadar sürmüştür.