. HAYATI:
1905 yılında İstanbul’da doğdu. İlk ve orta öğrenimini İstanbul’da yaptı ve Mekteb-i Fünun-ı Bahriyye’den mezun oldu. İstanbul Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü’ne girdiyse de, bitiremeden ayrıldı. Bir aralık, hükümet hesabına yüksek öğrenimini yapmak üzere, Paris’e gidip Sarbon’a devam etti. Fakat orayı da bitiremedi, İstanbul’a döndükten sonra bankalarda memurluk yaptı. Bir süre sonra memurluktan da ayrılarak, gazeteci ve yazar oldu. Ağaç(1936) ve Büyük Doğu (1943-1965) dergilerini çıkardı ve bazı gazetelerde fıkara yazarlığı yapmaya başladı.
Necip Fazıl, Milli Mücadele devri sonlarında tanınmaya başlayan şairlerdendir. Şiirlerini 1922 yılında yayımlamaya başladı ve ilk şiir kitabı olan Örümcek Ağı’nı 1925’de bastırdı. Bunu 1928 de, Kaldırımlar takip etti.
Bundan sonra yayımladığı kitaplar, daha önceki kitaplarında çıkmış şiirlerinden yaptığı seçmelre yenilerini de eklemek suretiyle meydana getirmiştir. Bu kitapları şunlardır: Ben ve Ötesi(1932), Sonsuzluk Kervanı(1955) ve Çile(1962). Necip Fazıl, son iki şiir kitabının müşterek önsözünde, bu kitaplara aldığı şiirlerden başkasının kendisi ile artık bir ilgisi kalmadığını söyler. 1932 yılından sonra şiirden çok siyasi ve ve dini konularla meşgul olduğunu iddia edenlere Necip Fazıl bu iddiaların haksız olduğunu söylemiştir. Bu konulara yönelmesini şöyle açıklar: “ Fikir ve ideoloji yolunda varmak istediğim gaye ile bizzat şiirin esas gayesi arasında her hangi bir ayrılık yoktur. Çünkü şiir de, aslında, yalnız kendisine değil, aynı zamanda Allah’a ve Allah davasını güden topluluklara bağlıdır ve bağlı olması lazımdır. Böylece ‘sanat için sanat’ ve ‘cemiyet için sanat’ formülleri aynı noktada birleşmiştir.” Necip Fazıl şiir hakkındaki görüşlerini son kitabı Çile’nin sonuna koyduğu “Poetika” bölümünde anlatır.