adelee

İnsan her şeyden önce gülmeyi öğreniyor, konuşmadan, yürümeden, kim bilir belki anlamadan. Gülmek için anlamak gerekmiyor zaten. Zorlayınca gülüyor insan anlamsız şeylere, gülecek hiçbir şey olmasa bile..

Hayat zehirle dolsa, acılar kalbini yarsa insanın, suratında bir acı gülücük. O zehirden daha da acı.. Belli etmemek zorunda çünkü; belli ederse yıkılır, ezilir, hırpalanır. Zaten kötü durumda diye düşünürler, daha da üzerine giderler, bilmez miyim?

İnatla oluyor tüm bunlar, insanın doğası değil mi bencillik?

Attığı her bir kahkaha, bin bir gözyaşı olarak dönmüyor mu insana?

Her bir yalanı, bin acı gerçekle..