ekonsat

Mevsimler Gibiyiz

‘’Hayat’’ kelimesi ‘’Mevsim’’le eş değer sanki.. Devamlı değişir..

Yaprak gibi, nereye savrulduğumuzu bilemeyiz. Bir bakarsın yazın en sıcak günlerini yaşarsın, bir de bakarsın kış soğuğunda donarsın.. Kimi zaman neşeli olursun; güneş açar, herkesin içini ısıtır, dünya aydınlanıverir gözünde.. Ama hayat ne güneşin açtığı kadardır ne de sadece neşeden ibarettir. Hüzünlü anlarımız vardır, mutlu olduğumuz anlardan daha fazla ! Canımızı güneş gibi yaktığı.. Acıttığı.. Aşkta kaybettiğimiz anlar gibi.. Değişen mevsimler gibi..

Canımızın yandığı fakat hala sevmeye devam ettiğimiz zamanı ‘’Sonbahar’’ diye adlandırırız mevsimlerde.. Ya içini sevgisiyle doldurur; susarsın. Ya da acıyla doldurur, nefret edersin.. Yani sonbahar ne soğuğu hissetirir ne de sıcağı.. Ağaçtan kopup, ayrılan yaprağın düşüşü gibi düşer gözünden sevgili..

‘’Sıcaklık’’ kavramı yazda kalırken, senin ruhun onda kalır.. Ruh bedenden ayrıldıkça hissizleşirsin.. Acıyı, sevgiyi hissedemez olursun.. Nefes almak anlamsız gelir.. Oksijene ihtiyaç duyduğun için çekersin içine havayı.. Beyninin verdiği komutla yaşar olursun. Yaşamaya isteksizsindir..

Aşk her zaman acıtmaz tabi.. Hep sonbaharı yaşatmaz.. ‘’Sonbahar’’ıda getiren ‘’Yaz’’dır elbet..

Yazı yaşamak ne kadar mutlu etsede seni, asıl heyecanı ‘’İlkbahar’’da yaşarsın.. Çiçeklerin açması ayrı bir mutluluk katar tebessümüne, her yerin yeşil olması, hiç solmayacakmış gibi bir çiçeğe bağlanıp, ümitle sarılmanın ayrı bir heyecanı vardır tabi.. Ağacın yemyeşil yaprağı olursun.. Zamanla solar, sonbaharda yere düşersin.. Kaldırım taşında çürümeye yüz tutmuş vaziyette beklersin.. Yoktur seni kurtarmak isteyen.. Sonunda sende toprağa katılıp, başka ağaçlara besin olacaksındır. Her yaprağın ölümü tattığı gibi ‘’her aşkta ölümü tadacaktır’’.. O yüzden sonbaharı getiren Tanrı, ilkbaharıda getirecektir..

Sonuç mu ? Hepimiz mevsimler gibiyiz.. Değişiriz.. Bazen yalnızlıkla üşürüz.. Bazen ise onunla ısınır, bazen o yakar içimizi.. Değişiriz..

İ.K.