ekonsat

Sisli Anılar

Düşünüyorum çocukluğumu düşünüyorum geçmişi daha güzel bir anıyorum. Belkide hayatımın en güzel dönemi olmasıdır buna sebep, kaç yıllık yaşamın varki diye yargılamayın insanın ömrü yaşadığı kadardır.

Çocukluğumu hatırlıyorum; Çığlık çığlığa koşturmalar.. Komşu mahalle çocuklarıyla kavgalar.. Komşu bahçelerden çalınan erikler, Dar sokaklarda yayılan yemek kokuları.. Birbirinin külüne muhtaç komşular..

Sonra ilkokul dönemi başlar Benden önce tahtaya kalkan parmaklar. Bir türlü bitmek bilmeyen ev ödevleri. Öğretmenin yüzümüzde patlayan tokadı. Ve elbette sisler arasında kalmış anılarımız.

Ve tabiki o dönemki İstanbul.. Gök kubbeye yükselen minareleri .. Güneş doğmadan bir anlığına beliren bir hayal gibi.. Büyülü bir bulut gibi.. Bir masal imgesi gibi.. Yeni kurulmuş bir kent gibi.. Taze başlangıç gibi.. Genç,umutlu güzel…

Ve evet yavaşça büyüyorduk küçükken hep istediğimiz hızla büyüme çabasına karşı yavaşça büyüyorduk. Adım adım sınıfları atlıyorduk.. Bazı şeylerin farkına varıyorduk.. Sonra kavramları anlıyorduk.. Duygularımızı hissediyorduk karşı cinsi tanıyor ve hoşlanmaya başlıyorduk.. İlk aşk duygusunu hissediyor ilk kez parmaklarımızı birisinin parmaklarının arasına bırakıyorduk..

Ve işte büyümüştük.. Hissettiğimiz o güzel duygular yerini acılara bırakmıştı.. İşte hayat bize merhaba demişti belki iyi bir tanışma olmadı ama katlanmak zorundaydık. Sonra sınavlara hazırlandık yarış atı gibi koşturduk, ergenlik denen sivilceli,stresli, sinir bozucu döneme geçiş yaşadık belkide aşkı en çok yaşadığımız acımasız bir dönemdi.. Karşı cinsten kimi görse hemen hoşlanmalar, bir iki kelime muhabbetten sonra aşık olduğunu sanmalar.. Öğretmenlerine aşık olup sevmediği dersi bile onun için dinlemeler.. Utangaçlıklar.. Belkide en aptal dönemimizdir ergenlik. Aptal ama hatırladıkça gülünç bir dönem..

Aşk... işte gerçekten en acımasız döneme geldik. Çocukluğumuzda yaşadığımıza inat daha farklı olanını hissettik. Zorlandık onun için ölürüm diye beylik laflar ettiğimiz oldu. Sonra ayrılıklar oldu aşkı bitiren anlar, ne öldük nede onsuz yaşam son buldu.. Tam aksine ona verdiğimiz değerden dolayı kızdık kendimize..

Büyümeye devam ediyoruz bazı şeyleri daha iyi kavrıyoruz. En başta genç oluyoruz. Yaşamı öğreniyor, Hayatın tadını çıkarmaya çalışıyoruz. İnsanları daha iyi tanıyor, İyi kötü ayrımı yapabiliyoruz. Sonra eskiye dönüp resimlerimize bakınca nasıl bir evrim geçirdiğimizi görürüz işte belkide bu noktadan sonra anlarız ve büyüdük biz diyebiliriz. Bir süre sonra bir çoğumuz bu yaşları hatırlıycaz çocukluk aşklarımızı, yaptığımız salakça şeyleri, hepsi bizim için belkide hayatımızın en çılgın, deli dolu güzel günleri.. Ya da benim felsefem ile insan için yaşadığı her an güzeldir hatta özeldir herşey bizim elimizde nasıl yaşamak istersek nasıl olmasını istersek herşey öyle gider..

İ.K.