Sevgi ve Mutluluk ile Başlangıç

Sevgi Mutlu · 16-01-12, 19:52

-
-
-
-

S & M

Sevgi ve Mutluluk ile kendimle tatlı sohbetime başlıyorum.
Ben...evet..işte benim.Aynada gözlerimin içine bakarak,hoş bir gülümseme ile seviniyorum kendime,halime şükrediyorum,doyamıyorum halime,kendi içimde coşuyorum.
Şimdi ben orta halde bir gencim,şükürler olsun ki hiçbir yönden hiçbir şekilde bir sorunum ve ailemizde bir sorun yok(en azından kayda değer bir sorun yok).
Bazen hayatımda karmaşalar,depresif haller yaşadığım oluyor,lakin ben bu tür seviyelerde bir insan olmamalıyım,(kendimi beğenmek gibi değildir sakın haa...)sadece gelecekte(bir gün sonrası ya da bir yıl sonrası) şu anki halimden çok daha iyi,daha güçlü,daha sağlam bir kişilikte,daha yetenekli,daha kararlı,daha mutlu,yaşama daha iyi tutunan biri olacağımı düşünüyorum.
Ve hayallerim de var...

- İyi bir konuşmacı olmak,aslında bu biraz garip.Çünkü ben çocukluğumdan beri içine kapanık biri olarak yetiştim,sessiz,sakin birisiyim yani,konuşmaya alışkın biri nasıl usta bir konuşmacı olabilir ki ?
Neden olmasın...Einstein bile okuldan atıldıktan sonra gerçeği görmüş ve neler yapmış,ben mi yapamayacağım...heeaa
Yani öyle işte...çok konuşmayı seven birisi değilim.Tamam konuşmak çok güzel bir şey ama insanların çoğu susmasını da bilse...
İşte o zaman konuşmanın tadı da kaçmayacak.

Bir de susmak,erdemdir.(Bence) saygınlık kazandırır insana,öyle olur olmaz yerlerde yerli yersiz konuşulmaz ki arkadaş.Dilini tutamıyorsan benden değilsin demektir.
-
-
-
-

Sevgi Mutlu · 17-01-12, 18:21

Umutsuzluk Belirtileri

Kendi yolumda kayboldum sanki,her yer ıssız,sisli...İki adım önümü bile göremez oldum bu aralar.Direncim azaldı,güçsüzleştim birdenbire.Ben de başladım sorgulamaya,her şeyi...herkesi,her bir şekilde düşünmeye başladım.Geçmişi,bugünü,geleceği...ve ölümden sonrasını da.
Düşünüyorum şimdi ''Allahım ne oldu bana?'' diye ne oldu da formdan düştüm,işten güçten soğudum,bundan öncesinde çok rahattım ben.Beni yolumdan alıkoyacak başka bir şey de yok ki...Sadece ben,kendimi bu yolda durdurabilirim.
O zaman öyledir...ben olduğumdan daha yorgun davranıyorumdur.
Daha iyi olmam gerek ey ruhum...daha da mücadeleci olmam gerek.
Yok yere yıkılamaz bu temelin parçaları,sıkma kendini,rahat ol,gülümse,sevgini göster,kafandaki ağrı yapan hiçbir şeyi düşünme.Derin düşüncelere dalma,şu anki halinin,yaşadığın anın tadını çıkar.Sorumlulukların da var evet yarına,öbür güne kadar halletmen gereken işler olabilir.Vaktin çok azalmış da olabilir,ama sen ki en olanaksız koşullarda bile kimsenin yapamayacağı şeyleri yapabilecek bir potansiyele sahipsin.Senin için en zor şey kalkıp yapmaktır.
Hadi...ateşle kendini.

Sevgi Mutlu · 18-01-12, 18:30

Türbülanstan Çıkış...

Hafta ortasında,soğuk bir kış akşamında 2012 sefer sayılı ''Sevgi'' uçağı uçuşunun belli bir kısmını tamamlamış ve bir kez daha türbülanstan çıkmayı başarmıştır.
Ve uçağımız bulutların arasından süzülerek yoluna devam etmektedir.
Ne engeller çıktı onun karşısına,yağmurlar yağdı sırılsıklam oldu.Şimşeklerden kaçtı,karlar yağdı ilikleri buz kesti,ama o vazgeçti mi ? Hayır...! O uçak her şeye rağmen yoluna devam ediyor ve edecek.
En son da feci şekilde türbülansa girmişti,biraz zaman aldı ama zorlukla çıkmayı başardı.Aşağıya baktığında ne tür güzellikler görüyordu,bembeyazdı her yer.Ağaçların üstünde santimetrelerce kalınlığa ulaşmış karlar,araçların ve insanların kaygan yollarda verdikleri mücadele,soğuk havanın içinde barınan ocakların sıcak bacaları.
O yine üzerine düşen kar tanelerini yüzünden silerek yoluna devam ediyor...

Sevgi Mutlu · 19-01-12, 17:17

Zorlu Bir Denemeden Geçiş...

İşlerin yoğunluğundan kurtulamamak,aslında bundan şikayet bile etmiyorum,bunu seviyorum çünkü.Hem boş durmayı sevmem hem de canımın sıkılmasını.Sorumluluğumu bilerek yaslanıyorum çalışma koltuğuma ve bazen yüzeysel bazen detaylı bir şekilde yapmam gerekenleri planlıyorum.İşin en zor kısmı da nedir biliyor musunuz ?

''Uygulamak...!''

Aslında bu da zor bir aşama değil,siz anlayın artık en zoru buysa bütününün gerçekte rahat olduğunu.Sadece üstüne düşmeniz ve (biraz olsun) gayret göstermeniz gerekir.Emek harcamak çok kutsal bir şeydir ben bunu anladım.Hayallerinizin karşılığını terinizi akıtmadan alamazsınız.

Hani o ''Zamanının değerini bilmeyen'' insanalar var ya,sinir oluyorum onlara,çünkü kendimde zaman kaygısı (bundan kastım aşırı planlamadan,kasıntıdan dolayı zamanı iyi değerlendirememek) yaratacak kadar takarım bu tür şeylere.Ama şunu anladım ki biraz da akışına bırakmak gerek.Kendimi çok sıkınca elimdeki zamanı da iyi değerlendirememiştim daha önceden.Şimdi ise ölçüyü biraz daha tutturdum diyebilirim.Hem anı yaşıyorum hem işlerimi hallediyorum çok düşünmeden.Yani tırmandığım yer ile ilgileniyorum,dağın zirvesine bakmakla değil.Arada bir hayalini de kurmuyor değilim,bu beni belki çalışmaya daha çok teşvik edebilir ama şuanki yerime de odaklanmamı engelleyebilir.

Dünkü uçağımız temposundan bir şey kaybetmeden yoluna hızla devam ediyor...

Sevgi Mutlu · 30-01-12, 17:30

Ne Kadar Uğraştımsa da Olmuyor...Günlerin Tadı Yok...

Bu şarkıyı dinlediğimde aklıma hep ölüm ve kendi ölümüm gelir.Kendimi bu aralar garip bir çıkmazda hissediyorum,bu çıkmazı garip buluyorum çünkü işin içinden çıkıp çıkabileceğimi de bilmiyorum.Ama anladım ki bu şekilde boş yere yaşamak anlamsızmış,doğru yolu bulmak gerek.
Bunun için kendimi çok iyi tanımam lazım ama bunu da başaramadım henüz,ailemle ilişkilerim çok zayıf,derslerimde fazla sorun yok şu an için ama daha sonra olabilir.Babama karşı nefret duyuyorum,onun benim yolumun önüne oturmuş bir şeytan olduğunu bile düşündüm,bunlar büyük ihtimal şeytanın(iblisin) bana sokulmaya çalışması ve diğer insanlarla aramı bozmaya,işimden gücümden alıkoymaya çalışmasıdır.
Aslında tüm düşüncelerim kendi açıklığımda,fakat bunları paylaşacak kimseyi bulamıyorum,çünkü çoğu kişi şeytanın fısıltılarına göre yaşamaya başlamış,bazı arkadaşlarım dinini unutmuş,hatırlamak istemiyor,çoğu arkadaşım sigara,alkol kullanımında sınır tanımıyor,pek azı doğru yolun farkında.Bu boşluktan kendimizi kurtarmamız gerek.Yoksa zamanı gelince ne kadar tövbe edersek edelim geçerli olmayacak.

16-01-12, 19:52	#1
Sevgi Mutlu Yerli Giriş Tarihi: 16-01-2012 Yer: Mutlu Olduğum Her Yer Mesajlar: 187	Sevgi ve Mutluluk ile Başlangıç - - - - S & M Sevgi ve Mutluluk ile kendimle tatlı sohbetime başlıyorum. Ben...evet..işte benim.Aynada gözlerimin içine bakarak,hoş bir gülümseme ile seviniyorum kendime,halime şükrediyorum,doyamıyorum halime,kendi içimde coşuyorum. Şimdi ben orta halde bir gencim,şükürler olsun ki hiçbir yönden hiçbir şekilde bir sorunum ve ailemizde bir sorun yok(en azından kayda değer bir sorun yok). Bazen hayatımda karmaşalar,depresif haller yaşadığım oluyor,lakin ben bu tür seviyelerde bir insan olmamalıyım,(kendimi beğenmek gibi değildir sakın haa...)sadece gelecekte(bir gün sonrası ya da bir yıl sonrası) şu anki halimden çok daha iyi,daha güçlü,daha sağlam bir kişilikte,daha yetenekli,daha kararlı,daha mutlu,yaşama daha iyi tutunan biri olacağımı düşünüyorum. Ve hayallerim de var... - İyi bir konuşmacı olmak,aslında bu biraz garip.Çünkü ben çocukluğumdan beri içine kapanık biri olarak yetiştim,sessiz,sakin birisiyim yani,konuşmaya alışkın biri nasıl usta bir konuşmacı olabilir ki ? Neden olmasın...Einstein bile okuldan atıldıktan sonra gerçeği görmüş ve neler yapmış,ben mi yapamayacağım...heeaa Yani öyle işte...çok konuşmayı seven birisi değilim.Tamam konuşmak çok güzel bir şey ama insanların çoğu susmasını da bilse... İşte o zaman konuşmanın tadı da kaçmayacak. Bir de susmak,erdemdir.(Bence) saygınlık kazandırır insana,öyle olur olmaz yerlerde yerli yersiz konuşulmaz ki arkadaş.Dilini tutamıyorsan benden değilsin demektir. - - - - Zümrüd-ü Anka, ParadokS ◦, anjelin ve 1 diğerleri bunu beğendi.

17-01-12, 18:21	#2
Sevgi Mutlu Yerli Giriş Tarihi: 16-01-2012 Yer: Mutlu Olduğum Her Yer Mesajlar: 187	C: Sevgi ve Mutluluk ile Başlangıç Umutsuzluk Belirtileri Kendi yolumda kayboldum sanki,her yer ıssız,sisli...İki adım önümü bile göremez oldum bu aralar.Direncim azaldı,güçsüzleştim birdenbire.Ben de başladım sorgulamaya,her şeyi...herkesi,her bir şekilde düşünmeye başladım.Geçmişi,bugünü,geleceği...ve ölümden sonrasını da. Düşünüyorum şimdi ''Allahım ne oldu bana?'' diye ne oldu da formdan düştüm,işten güçten soğudum,bundan öncesinde çok rahattım ben.Beni yolumdan alıkoyacak başka bir şey de yok ki...Sadece ben,kendimi bu yolda durdurabilirim. O zaman öyledir...ben olduğumdan daha yorgun davranıyorumdur. Daha iyi olmam gerek ey ruhum...daha da mücadeleci olmam gerek. Yok yere yıkılamaz bu temelin parçaları,sıkma kendini,rahat ol,gülümse,sevgini göster,kafandaki ağrı yapan hiçbir şeyi düşünme.Derin düşüncelere dalma,şu anki halinin,yaşadığın anın tadını çıkar.Sorumlulukların da var evet yarına,öbür güne kadar halletmen gereken işler olabilir.Vaktin çok azalmış da olabilir,ama sen ki en olanaksız koşullarda bile kimsenin yapamayacağı şeyleri yapabilecek bir potansiyele sahipsin.Senin için en zor şey kalkıp yapmaktır. Hadi...ateşle kendini. ParadokS ◦ bunu beğendi. Mesajı son düzenleyen Sevgi Mutlu* ( 17-01-12 - 22:20 )*

18-01-12, 18:30	#3
Sevgi Mutlu Yerli Giriş Tarihi: 16-01-2012 Yer: Mutlu Olduğum Her Yer Mesajlar: 187	C: Sevgi ve Mutluluk ile Başlangıç Türbülanstan Çıkış... Hafta ortasında,soğuk bir kış akşamında 2012 sefer sayılı ''Sevgi'' uçağı uçuşunun belli bir kısmını tamamlamış ve bir kez daha türbülanstan çıkmayı başarmıştır. Ve uçağımız bulutların arasından süzülerek yoluna devam etmektedir. Ne engeller çıktı onun karşısına,yağmurlar yağdı sırılsıklam oldu.Şimşeklerden kaçtı,karlar yağdı ilikleri buz kesti,ama o vazgeçti mi ? Hayır...! O uçak her şeye rağmen yoluna devam ediyor ve edecek. En son da feci şekilde türbülansa girmişti,biraz zaman aldı ama zorlukla çıkmayı başardı.Aşağıya baktığında ne tür güzellikler görüyordu,bembeyazdı her yer.Ağaçların üstünde santimetrelerce kalınlığa ulaşmış karlar,araçların ve insanların kaygan yollarda verdikleri mücadele,soğuk havanın içinde barınan ocakların sıcak bacaları. O yine üzerine düşen kar tanelerini yüzünden silerek yoluna devam ediyor... ParadokS ◦ bunu beğendi.

19-01-12, 17:17	#4
Sevgi Mutlu Yerli Giriş Tarihi: 16-01-2012 Yer: Mutlu Olduğum Her Yer Mesajlar: 187	C: Sevgi ve Mutluluk ile Başlangıç Zorlu Bir Denemeden Geçiş... İşlerin yoğunluğundan kurtulamamak,aslında bundan şikayet bile etmiyorum,bunu seviyorum çünkü.Hem boş durmayı sevmem hem de canımın sıkılmasını.Sorumluluğumu bilerek yaslanıyorum çalışma koltuğuma ve bazen yüzeysel bazen detaylı bir şekilde yapmam gerekenleri planlıyorum.İşin en zor kısmı da nedir biliyor musunuz ? ''Uygulamak...!'' Aslında bu da zor bir aşama değil,siz anlayın artık en zoru buysa bütününün gerçekte rahat olduğunu.Sadece üstüne düşmeniz ve (biraz olsun) gayret göstermeniz gerekir.Emek harcamak çok kutsal bir şeydir ben bunu anladım.Hayallerinizin karşılığını terinizi akıtmadan alamazsınız. Hani o ''Zamanının değerini bilmeyen'' insanalar var ya,sinir oluyorum onlara,çünkü kendimde zaman kaygısı (bundan kastım aşırı planlamadan,kasıntıdan dolayı zamanı iyi değerlendirememek) yaratacak kadar takarım bu tür şeylere.Ama şunu anladım ki biraz da akışına bırakmak gerek.Kendimi çok sıkınca elimdeki zamanı da iyi değerlendirememiştim daha önceden.Şimdi ise ölçüyü biraz daha tutturdum diyebilirim.Hem anı yaşıyorum hem işlerimi hallediyorum çok düşünmeden.Yani tırmandığım yer ile ilgileniyorum,dağın zirvesine bakmakla değil.Arada bir hayalini de kurmuyor değilim,bu beni belki çalışmaya daha çok teşvik edebilir ama şuanki yerime de odaklanmamı engelleyebilir. Dünkü uçağımız temposundan bir şey kaybetmeden yoluna hızla devam ediyor... ParadokS ◦ bunu beğendi.

30-01-12, 17:30	#5
Sevgi Mutlu Yerli Giriş Tarihi: 16-01-2012 Yer: Mutlu Olduğum Her Yer Mesajlar: 187	C: Sevgi ve Mutluluk ile Başlangıç Ne Kadar Uğraştımsa da Olmuyor...Günlerin Tadı Yok... Bu şarkıyı dinlediğimde aklıma hep ölüm ve kendi ölümüm gelir.Kendimi bu aralar garip bir çıkmazda hissediyorum,bu çıkmazı garip buluyorum çünkü işin içinden çıkıp çıkabileceğimi de bilmiyorum.Ama anladım ki bu şekilde boş yere yaşamak anlamsızmış,doğru yolu bulmak gerek. Bunun için kendimi çok iyi tanımam lazım ama bunu da başaramadım henüz,ailemle ilişkilerim çok zayıf,derslerimde fazla sorun yok şu an için ama daha sonra olabilir.Babama karşı nefret duyuyorum,onun benim yolumun önüne oturmuş bir şeytan olduğunu bile düşündüm,bunlar büyük ihtimal şeytanın(iblisin) bana sokulmaya çalışması ve diğer insanlarla aramı bozmaya,işimden gücümden alıkoymaya çalışmasıdır. Aslında tüm düşüncelerim kendi açıklığımda,fakat bunları paylaşacak kimseyi bulamıyorum,çünkü çoğu kişi şeytanın fısıltılarına göre yaşamaya başlamış,bazı arkadaşlarım dinini unutmuş,hatırlamak istemiyor,çoğu arkadaşım sigara,alkol kullanımında sınır tanımıyor,pek azı doğru yolun farkında.Bu boşluktan kendimizi kurtarmamız gerek.Yoksa zamanı gelince ne kadar tövbe edersek edelim geçerli olmayacak. ParadokS ◦, anjelin ve anjelin bunu beğendi.

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla