BENİ İYİ ANLAYABİLMENİZ İÇİN ELİMDEN GELDİĞİNCE KENDİMİ ANLATACAĞIM

konunu yerisi burası mı bilmiyorum ama 3 senedir bu forumdayım, bakmayın şimdi mesajımın 1 göründüğüne, bu kadar açık kendimi izah edeceğim için farklı bir adres kullanmak zorunda kaldım,

Annem ve babam kötde evlendikten sonra çeşitli nedenlerden dolayı ben doğmadan önce ayrıldılar, yani 1 sene içinde hem evlendiler hem ayrıldılar hemde annem hamile oldu, annem ayrıldıtan sonra köydeişte kadın başına nasıl beni doğuracağınınasıl bakacağını bilmediği için beni aldırmaya karar verdiler. Ankara hacettepe üniversitesine (umarım doğru hatırlıyordum) götürdüler ve anneme düşmem için igne vuruldu. lakin düşmedim ve doğdum,

annem üç yaşına kadar köy ortamında maddi sıkıntılardan dolayı zar zor baktı görüştüğümde anlattığında bana eşşek sütü bile içirmiş

sonra annem bakamayınca köydeki bir kaç adamın aracılığıyla mahkemeye başvurmuşlar ve beni çocuk esirgeme yuvasın verdiler ankara ATATÜRK ÇOCUK ESİRGEME KURUMU, Keçiöğren. sonra 5 yaşına glediğimde üzerme önlük, elime çanta içine kitapları verip beni ilk okula götürdüler, belki ankaralı arkadaşlar bilirler, çizmeci ilk okulu, okula geldiğimde okadar utanıyordum ki, valla utancımdan 2 sene derslere girmedim, doğal olarakta kaldım, en son serseri çetesi vardı bizim onun başı beni tutup sınıfa buratı
ve 2. sınıfa geçtim. 2. sınıfta bir sene daha kaldım. toplam 3 sene kaldım. sonra yavaş yavaş kafa çalışmaya başladı okula alıştım, öyle böyle derken ilk okul bitti ve yuvalarda ilk öğrenimi tamamlayınca yurtlara geçilir, ve ankarada yurt kapasiteleri dolu olduğu için ben NevşehirYetiştirme yurduna gönderildim, bu benim için gerçekten zor bir durumdu, alışmam zor olmuştu, neyse bu hikaye çok bilinç altına geçti biraz daha yüzeyden geçip ana soruna gelmeye çalışım, orta okul, lise yi nevşehirde okudum, sonra yurttan çıkacağım lise bitince bizim deyimimizle yurttan atılacaktım tabi bir hayata karşı korku başladı, ailemle bir ilişkim yok, yurttan çıkınca yanına gideceğim biri yok naparım ne ederim derken, üniversiteye çalışmam gerektiğini anladım, çünkü üniv ersiteyi kazndığımızda devlet koruması 25 yaşına kadar sürüyor, ben lise 2 de dahil lise bitene kadar dersaney gittim, çok disiplinli çalıştım, hayatımın bu evresinde hayat korkusu okadar büyüktüki tek kurtuluş kapım üniversitedeydi, 1999 da sınav sisteminin değişmesi ve benim sayısala çalışmama nedeniyle 88 sorudan 79 doğru yaptım ama hiç sayısalım olmadıağı için iyi bir yri kazanamadım 2 yıllık yüksek okul kazandım,

Gazi Üniversitesi çorum meslek yüksek okuluna gitti , çorumdayken kredi yurtlar kurumunda kaldığım için yurda sadece ihtiyaçlarım ve harçlık almak için uğrardım. yüksek okulda ilk 3 ay bunalım girdim göz yaşlarıyla geçti üç ayım, çünkü üniversitede iyi bir yeri kazanmak ve topluma başarılı bir insan olarak kendi ayaklarımın üzerinde gurukla dimdik çıkmak, hayata inat başarılı bir insan olmak istiyordum. en azından öğretmenlik olsun istiyordum, olmadı, 3 ay çektiğimin sıkıntıyı anlatamam size, cebimde doğru düzgün para yok, devletin imkanları her ihtiyacın oludğnda anında seninle olamıyor, nasıl kayıt yaptıracam, nasıl nreye gidecem, haklarım neler, hiçbirini bilmiyorum, ve okulda kazanmış çocuklar yanlarında anneleri babalarını gördüğümde içim paramparça oluyordu, bir aile yokluğunun ezikliğini, ve bir ailenen değerini o an baktığımda anladım ve çok üzüldüm, neyse 3 aylık bunalım dönemini atlattıktan sonra, derslere girdim, dersler muhasebe vs.. ben ne anlarım, ilk dönem 7 zayıfım vardı, sonra oturdum düşündüm, bu böyle olmaz dedim, ve 2. dönem bi başladım alttaki derslerde dahil hepsini temizledim,

sonra 2. sınıftatabi derslerim daha iyiydi okula arkadaşlara alışmıştım, yani benim çalıştığım ve çalışmak için hazırladığım notlarımdan tüm sınıfım yararlanırdı, okadar iyi özet çıkartırdım

tabi ailemin yanına gidemediğim için tatillerde kredi yurtlarda kaldığım için bunlım takılacağıma sınavlara çalışırdım bu herzaman bir adım önde tutardı beni en azından dersler anlamında. okulda 3 sene süren bir ilişkimd oldu. neyse okul bitmek üzere yine bir korku sardı, napacam, korkusu, bu sefer sırf bu korkudan dolayı, çünkü çorumda iş durumu çok kötüydü, üstelik bana destek çıkacak bir insanda yoktu, bundan dolayı, stajımı buraktım ve okulu bir dönem uzattım,

sonra bunun böylekorkarak olmayacağına karar verdim ve stajı bitirdim ve okuluda bitirdim. ve yurttan ilişkim kesildi, birtana evde kalıyrdum, ev sahibi ayyaşın biriydi eski polisti, eşinden ayrıldığı için anları oluduğu için evde evi kimseye kiralamıyordu, benim ve bir arkadaşın ya düşük bir ücret alıyordu, yada almıyordu, işte bizim tavlamamıza bağlıyı orda kalıyordum, ama iş yok, devlet korumasından çıkartıldım, napacam napacam, bunalım girdim, sonra

eski yetiştirme yurdu hocalarından birini tanıyordum o huzur evine müdür olmuştu, gittim yanına zor durumda olduğumu anlattım, ve temizlik şirketine beni almasını istedim oda şu an elemanalacak durum yok boşalınca hemen seni alacam dedi, ama yemek yemeye buraya gel dedi.

Yemek yemek bile belirli bir masraftave utanarak sıkılarak huzur evine gittim yemek yemeye utandığımdan kafama şapka takıyordum. herkes meraklı bana bakıyordu, kimseyle konuşmuyordum, inanın, yemek yerken o insanlara bakıyordum, bazısı yaşlı, bazısı özürlü ve çeşitli nedenler orda bulunuyorlardı, ben 23 yaşındaydım ve düşündüm, "Allahım benim burda ne işim var, ben kendini zeki akıllı gören bir insan, ben neden bu sofradayım" diye gözlerimden akan yaşlar yemeğin içine düşüyordu, okadar ağlıyordum ki bunun nasıl birşey olduğunu anlayamazsınız. çaresiz, gidecek bir yeriniz yok, bir eviniz bile yok, Allah gerçekten kimsenin başına vermesin. neyse öyle böyle derken ordakiinsanlarla biraz kaynaştım, biraz onlarbana alıştı, ve 1 ay böyle geçti, tabi dışardada iş arıyordum , iş bulamıyor değildim ama, yani şöyle bulabiliyordum, çalıştığımda bir ay şimdiki zamanın parasıyla 100 YTL paraya, bunla karnımı doyursam, diğer hrşy kalacaktı, bütün fabrikalara iş başvurusu yaptım tabi boş durmadım,

neyse huzur evi müdürü, işte çalışan temizlikçilerden birinin ameliyat olacağını ve 3 ay gelemeyeceğini söyledi ve benim çalışmamı söyledi bende severek tamam dedim, yani okadar mutlu olmuştumki, çorum gibi bir yerde yani şimdiki akari ücrete ve sigortalı çalışmak okadar iyiydiki benim için, yemeğimide orda yiyordum.

sonra çalışma sürecinde yaşlılarla ve ordaki diğer iş arkadaşlarıyla çok iyi anlaştım, ve beni okadar çok sevdilerki özellikle iş arkadaşlarım, birde hem çalışmanın hemde ordaki yaşlılara baktığımda, kendime halime şükrettiğimden huzur ve mutluluk tekrar yüzüme gelmişti, çok sevmişti herkes beni, ordan ayrıldıktan 3 sene sonra bile hala beni arayanlar oluyordu okadar diyim yani

gel zaman git zaman bu üç ay geçti ve eski iş sahibi işe geri döndü tabi bende işten çıktım, ve çok üzüldüm, ve tekrar sıkıntılar baş gösterdi, zor zaman yaşadım bir müddet,

aslında devlet bizim gibi çocuklara iş veriyor ama işin ilginç taafı ben mesela yüksek okul mezunuyum, birde ilk kul mezunu adam var, o benden daha önce işe giriyor ona daha çabuk iş geliyordu ilgiç bir durum sonra eski yurttan görüştğüm arkadaşlar eğer ankara genel müdürlüğe gitmezsen kolay kolay iş gelmez dediler ve atladım arabaya ankaraya genel müdürlüğe

Başladım genel müdürle görüşürken acıtasyona gerçek durumumdu gerçi


sonra valla inanırmısınız 1 ay geçmeden 2 iş geldi bana istanbuldan biri x üniversitesi bir hafta sonrada y üniversitesinden

valla nasıl sevindim bilemedim,

sonra tam doğum günüm olduğu gün istanbuldayım, sınava girdim, ( bu arada okuldaki sevgilimden ayrıldıktan sonra ve okul bittikten sonra bunalımdaydım istanbullluydu oda gerçi ayrılmıtık)

neyse cebimde 320 ytl elimde bir çantayla istanbula girdim, ilk sınavı olan x üniersitesine girdim, benim gib iyurttan gelen iş başvurusuna 30 kişi vardı ve sınavda ve mülakatta 1. oldum, hatta sınavda yanımdaki tanıştığım bir arkadaşımdan kopya istiyordum şey demişti "ya sen nasıl birinci oldun benden kopya istiyordun dediğinde veridğim cevap "Deveyi sağlam kazığa bağla gerisini Allaha buraktı" başarılı olmamın en büyük nedeni assubay sınavlarına hazırlandığım için atatürkçülük vs.. konularında baya hazırdım.

neyse işe başladım. ve benim ciddi sorunlarım işyerinde başladı

İşyerinde çalışmaya başladıktan sonra işte yurtçocuğu damgası ordada sürdü, insanlar hep bir adım uzak duruyorlardı, bunu normalde görünmesede bilinç altlarında 2. sınıf insanlardık neyse çalışmaya başladım, benimle giren arkadaşlardan 3 ü yeni kurulan bilgisayar laboratuvarına geçti, bende bir fakülteye geçtim sekreterliğe diğer arkadaşlarda diğer birimlere diğer fakültelere yayıldık, benim meselem bu bilgisayar laboratuvarına geçen üç arkadaşla,

neyse işe başladım, bir arkadaşla ev tuttuk, işyerinde çalışıyorum güzel güzel, işte göze girim, değer göreyim topluma katılayım, gibi duygularla yardım ediyorum insanlara işimdışında dahi
yani yönetim kurullarını yazmak üniversitede memurlar açısından sorumluluk gerektiren ve zor bir iştir örneğin ben 2.hafta normal yazışmalarla beraber yönetim kurullarını yazmaya başlamıştım.

işte insanların sevgisini değerini saygısını kazanma ve uyum sürecinde çalışıyorum, sevildimde, çünkü eski fakülte sekreterim yani ilk olan, beni hala çok sever.

neyse çalışırken, bu bilgisayarlaboratuvarından çalışan 3 arkadaş yani onlarında kadrosu memur, benim gibi, ama biri güzel sanatlar el sanatları bölümünü bitirmiş, diğer ikisi yüksekokul bilgisayar bölümü terk
neyse benim çalıştığım birimde bilgisayar bozuldu, yeni açılan bu bilgisayarlaboratuvarından bu arkadaşlardan birini çağırdılar,

işte bilgiayarı yapsın diye, arkadaş gelince bu karşılama, çay içermisiniz. hoşgeldiniz bi saygı,

ben noluyor yaaaa oldum nasıl yani

bi kıskançlık başladı, değer ve saygı onlara verilmişti

bu kıskançlıkla beraber bilgisayar merakı başladı ve kendime dedimki, bende bilgisayarcı olacam

sonra bu arkadaşlara yaraklanmaya onların arasına katılmaya onlardan birşeyler öğrenmeye çalışmakla geçti gerçi herzaman beni dışladılar küçük gördüler

gittim bilgisayar aldım, kredi çekip, işte oyun eğlence derken windowsnasıl kurulur, sorunlar nasıl çözülür, mesela bilgisayarcı arkadaşlardan birini eve bilgisayarımı kurmaya çağırdığımda kurduktan sonra

bilgisayarın içindeki windows klasörüne giripbunlar ne ya diyip sistem klasörlerini sildiğimi bilirim yer açılsın diye

sonra işte hem bu arkadaşların içine katılmaya hem arkadaş edinmek için baya çaba harcadım. ama benim karakterimden kaynaklanan ve insanlara kendimi anlatamam veya yanlış tanıtmam nedeniyle hep dışlandım.

DEVAM:

anlam veremiyordum, geldiğim yerde yani çorumda avukatlık bürosundada çalışmıştım avukatlar okadar çok seviyorlardı ki beni , orda arkadaşlarım vardı, inanın çok seviyordı beni, ama burda millet hep benden çekiniyor, beni kenara atıyorlardı, evet açık sözlüydüm, düşüncelerimi açık belirtebiliyordum, bazen kendim art niyetli konuşmasamda karşımdaki insanların kelimeyi anlayış tarzlarından kaynaklanan nedenlerle karşımdaki insanları kırabiliyordum. ama inanın kötü hiçbir nedenim yoktu, şu an anlıyorum ki, şimdi düşündüğümde görebiliyorum daha iyi, bunun nedeni benim gibi yurtta büyüyen çocukların eziklikleriydi, ben bu konuda bir eziklik içinde değildim, yani bu tür meseleleri konuşmazdım, ama sonuçta biri sorsada
öyle utanır bir durumum yoktu, diğer arkadaşların bu durumlarını gizlemek saklamak istemeleri, bunun tersine benim açık ve çekinmeden konuşabilmem gibi nedenler vardır,

mesela yurtta büyümüş arkadaşların bir çoğunu 3-4 sene sonra yurtta büyüdğünü öğrendiklerinde hadi odamı yurtta büyüdü diyen kaç kişi vardı.

anlam veremiyordum, evet birçok yönden hayata eksilerle başlamıştık. ama anlam veremiyordum, ben hayatımın hiçbir evresinde bir destek görmeme rağmen ailem akrabam ve çektiğim yukarıdaki sıkıntıları siz okuduğunuzda eminiz ruhunuz üzülmüştür. o sorunları yaşamama rağmen, yüzüm hep gülerdi, sorunları görmez hep hayatın olumlu yönlerine bakardım, dışardan benim gibi yurtta büyümüş arkadaşlarım bana baktığında, ya bukadar sorunlu bir çocuk nasıl bukadar neşeli olabiliyor diye söylendiklerini daha sonraki yıllarda konuştuğumuzda söyleyen arkadaşlarım olmuştu.


ve süreç içinde üzülmeye ve ruhsal olarak kırılmaya başlanmıştım, ve sonuç olarak asabilik başladı bende öyle duruma geldim ki, hiçbirşeyi kiç kimseyi önemsemiyordum, elimden geldiğince işimi yapıyordum.

kimin ne dediği hiç umrumda değildi, bekar arkadaşların çocuğu okul içinden kızlarla çıkmak için çabalarlarken benim çıktığım kız arkadaşlarım hep çalıştığım yerindışından olmuştu, bu aslında tamamen benim karakterimden kaynaklanıyordu sanırım, çünkü eğitim dönemem boyunca hiçbir zaman sınıfımdan bir insanla duygusal ilişkiye girmeyi, düşünmemiştim bu işyeri içinde geçerliydi, bilmiyorum belki bunun nedeni insanların bana karşı önyargıları olabilir, ama bilmiyorum,

DEĞİŞİMİ YAŞAM VE DEĞİŞMEM:

bu sayfa benim değişimi yaşamaya başladım bir sayfa olarak başlıyorum,

okulda bilgisayar konusunda kendimi geliştirdim, işte artık basit sorunları çözebiliyorum, insanlara yardımcı olabiliyorum en azından arzulu ve istekliyim, ve laboratuvardaki arkadaşlarla konuştum, ya ben sizin oraya gelim, hem size yardım ederim hemde kendim birşeyler öğrenebilirim diyordum, onlar yüzüme olmaz demiyorlardı ama olmazı, şuna sor buna sor biz kendimiz yapamayız gib işeyler söylüyorlardı.

işte arkadaşların dikkatini çekmek için, bilgisayara ilgimi göstermeye öğrenme merakımı göstermeye çalıştım ama hep itildim.

neydi, kimsenin babasının işi değildi, bu alanda okulda değil tüm türkiyede bir ihtiyac vardı, bende yapabilir faydalı olabilirim diye düşünüyordum.nedendi bu engel, anlayamıyordum. bilgisayar, yazılım, programlama bu alanlardaki insanlara bunu anlamıştım, yani aldığım paranın büyük kısmını bilişime ayırmıştım.ayırıyordum çünkü bu alanın acaib bir çekimi olduğunu görmeye daha fazla başlamıştım.

ev arkadaşım son olarak bu laboratuvarda çalışan biriydi, yani ev arkadaşım normal şartlarda benle kalmazdı ama, ev konusunda ödemeler konusunda sorumluluk sahibi oludğumu bildiği için, yanında kaldığı arkadaşın masrafları ödemede sorun çıkarması, uyum sağlayamaması gibi nedenlerden dolayı, benimde o sırada ev sorunum vardı beni yanına çağırdı,

ilk başta kendini öyle göstermiştiki bu bilgisayarcı arkadaş, yani 35 yaşında kendini geliştirmiş, bilgisayar konusunda çok iyi, ve bir yurtçocuğu oludğunu düşündüğümde, yani buravo diyordum. ve sürekli onla takılmak ona yakın olmak ondan birşeyler öğrenmek için yırtınıyordum tam manasıyla,

ve onu kazanmak için elimden geleni yapıyordum, örnek alabileceğim bir insan olarak düşünüyordum, herkes ismiyle hitap ederken ben abi diyesesleniyordum.


DEVAM EDECEĞİM


Ama karşımdaki insanın tamamen iki yüzlülüğüyle karşı karşıyaydım, saftım, bana karşı hep iyi görünürken, benim onla konuşmalarım sorunlarım ve paylaştığım herşeyi başkalarına beni sorunlu bir insan olarak tanıtan bir insanla yüzyüzeydim,

evet sorunlu bir insandım, öyle olmamda yukarıyı okuyan arkadaşlar zaten diyecekleri şey şuydu, böyle birhayat ve geçmişin sonunda sorunlu olmak gayet normaldi, ve sorunluydum, topluma uyum sağlamaya adapte olmaya zorladım kendimi ama hep itildim ve bunu yapanda dışarıdan normal insanlar değil, benim gibi yurt cocuğu olan tipler tarafından yapıldım.

aslında onlar iç dünyalarında gerçektendaha fazla sorunları ve eziklikleri olan insanlardı ama bir şekilde kendilerini kamufle edebiliyorlardı, işte benim bu özelliğim yoktu, öğrenememiştim, ve sonuç olarak ortada oldum, tabiki kendiminde hataları oldu, örneğin okuldan samimi arkadaşım kız arkadaşımla kaldığım dönemler, eve benden habersiz gelip kız arkadaşıma benimle ilgili ileri geri konuşup eve ayakkabıyla girmiş ve onu rahatsız etmişti, ve beni telefonuma mesajlar çekerek rahatsız ediyordu, ve bu işten nasıl çıkacağımı bilemiyordum, kendim olsam sorundeğil, am işin içinde sevdiğim kız olunca gerildim, tabi, işyerine gittiğimde, çocukla koınuşmaya yaptığının yanlış olduğunu anlatmaya çalıştım ama, sonuç olarak hava atan bi tip vardı, bende çocuğu iyi bi benzettim ortalık biraz karıştı tabi, neyse geçelim burayı.....


DEVAM (YENİ)
2 sene nişanlımla kaldım, aynı evde, çok şeker birkızdı ama inanırmısınız 500 kira veriyoruz ve ev çok kötüydü, aldığımız toplam maaşımız 1200 ytl civarı zar zor geçindik, sıkıntılı çok zamanımız oldu, iyi az zamanımız oldu, kötü hiçbirşeyi düşünmüyordum, mutlumuyum diye düşünmüyordum, kafamda tek duygu vardı, iyi biryazılımcı olmak, buna inanıyordum, başaracağıma, istediğim tek şey, iyi bir üçretle, iyi bir şirkette, dah anormal insanlarla çalışmaktı, hayatımı standartlarımı değiştirebileceğime inanıyordum, bukadar sıkıntının sonunda birşeyin farkına varmıştım, hayatta herşey bir eksi bir artıdan ibaretti, ve iyi bir yuvam yoktu, ama çalıştığım yerde iyi bir zekamın olduğunu anladım, tek yapmam gereken ateşlenmemdi, HIRS ateşlemişti beni, askerlik derdide bir taraftan açık öğretimi sırf bu sorundan çalıştım 4.sınıfta 8 dersim vardı ve 2 hafta öyle çalıştımki stresten dudaklarım uçuklamıştı, (rüyamda askerler gelip beni askere götürüyorlardı) yani askere gitmekten korkmuyorum ama ya kısa dönem yada uzundönem yapmak istiyordum, mantık olarakta 2 sene okumuşum, 2 sene açık öğretimde okursam hem 1 sene askerliğim düşecek hemde bir lisans diplomam olacaktı bu mantıklı bir gerekçeydi ve derslerimi verdim, ve inanırmısınız. yani okul ubitirmemi bile çekemeyen okadar insanlar olduki,

Gerçekten anlamıyordum, bir insan eşini kıskanır , kız arkadaşını kıskanır, ama bir insanın mutluluğunu çalışmasını başarısını neden kıskanırlar, ya ben başarılı bir insan görsem tebrik ederim, kutlarım, iyi şeyler söylerim,

kıskançlığı haksız kıskançlık ve adil kıskançlık diye ikiye ayırıyorum, haksız kıskançlık, karşındaki insanın başırısını, iyi özelliklerini, çalışkanlığını vs... kıskanıp ona engel olmak, onu küçük düşürmek, başarısını sıradan mış göstermektir, ADİL KISKANÇLIK ise, karşındaki insanın olumlu ve iyi davranışlarını görüp onları kendinde toplamak, başarı için çalışmak ve bunları elde etmek için emek sarfetmektir, bende zamanında başkalarını kıskandım ama, iyi olabilmek için, öğrenebilmek için , emeğimi, çabamı, zamanımı, paramı ve ruhumu bu işte iyi olmak için harcadım,

4 yılda bilgisayar, bilişim ve yazılım alanında iyi olmak için benim gibi bir devlet memurunun aldığı para ortalama 800 ytl ve ben 4 yılda 12000 ytl bu işi öğrenmek için harcadım, bu paranın büyük kısmını yemek paramdan verdim,

ama insanlar emeksiz çabasız ve yersiz kıskançlıklarla hep önümü kestiler, neden ben istediğimi yapamayacaktım, neden bende başarılı olamayacaktım, neden bende kurumuma faydalı insanlara faydalı olamayacaktım, istediğim sadece hem kurumuma çalışırken faydalı olmak hemde, gelecekte bu işle işimi değiştirip daha iyi şartlarda bir işe girmekti, istediğim sadece buydu

İnsanların davranışlarına bakıyorum, Ne Toplum Ahlakına uyuyor, ne insanlık neden Kanunlara, ve bu büyük bir mantık çelişkisine soktu beni,

neye uyacağımı şaşırdım, aile terbiyesi almamıştım ama konunlara uygundum, çünkü Ahlak, İnsanlık, İyilik gibi kavramları insanlar yerine ve zamanına göre farklı algılayabiliyorlardı,

ve bu bende ciddi sorun yarattı,

üzülüyordum, hemde çok

konuya devem edecem, yoruldum,