Ailede Ölüm ve Çocuğun Bu Olaya Tepkileri...

JaCkaL · 25-11-07, 23:46

Aile içinde ölüm, anne, baba ya da kardeşin ölümü ailede herkesi etkiler ve sarsar. Yetişkinler ölüm karşısında yas tutar, yemeden içmeden kesilir, ağlar, günlük aktivitelerini yerine getiremez, ruhsal ve bedensel genel bir çökkünlük içine girer.

Çocuklarda yakını yitirmenin tepkileri çok daha farklı ifade edilir. Daha çok ortada kalmış olmadan duyulan korku, tedirginlik dile getirilir. "Annem öldü, baba kim yemek yapacak?" gibi. Çocuklar yetişkinlerde olduğu gibi uzun süre acılarını, üzüntülerini davranışlarını sergilemezler. İçten ne kadar üzülüp acı çekselerde dıştan bunu anlamak çok güçtür. Oyunlarına, günlük yaşamlarına yine devam ederler. Ölenden söz edildiğinde duymuyormuş görüntüsü takınırlar. Yetişkinler çocukların ölen kişi ile ilgili soru sormayışını garip karşılarlar, ama çocuk için çok doğal bir tepkidir. Çocukların bir grubu ölen kişi hiç yaşamlarına girmemiş, ya da ortada böyle bir kayıp yokmuş gibi evde mutludurlar, canlıdırlar, neşelidirler, sürekli bir şey isterler, komiklik yaparlar. Çocuğun azara, eleştiriye, uyarıya, kızmaya hiçbir tepki göstermediği dikkat çeker. Çocuğun bu umursamaz tutumu sevgisizliğinden, ölene üzülmediğinden değil, travma karşısında bir yerde ruh sağlığını korumak için çocuğun bilinçsiz olarak yaptığı bir savunma davranışıdır.

Çocuk ölen kişiyi kendini terk etme, gitme ile suçlar, bu kişiye karşı öfke duyar. Bu duygularından çok tedirgin olur ve düşüncesinden dolayı suçluluk duyar. Kendisinin ve kalan ebeveynin ölümünden, kalanları yitirme korkusunu yaşar. Suçluluk duyguları çok zor dışa vurulur. Çocuk sürekli cezalandırılacağını korkusuyla tedirgindir. Bu çocuklarda gece kabusları görülür.

Ölümün yarattığı terk edilmişlik duygusu, çocukta uyumsuzluk, yalnızlık duyguları yaratır. Çocuk kendisinin ve aile bireylerinin de ölüp ölmeyeceğini sık sık sorar. Bu soruda ki amaç ölen ebeveyne ulaşma, onun yanına gitme isteğidir.

Anne ya da babası ölen çocukların davranışları, yaşlarına, ölen ebeveynin cinsiyeti, kalan ebeveynin yeniden evlenip evlenmemesi ve başka kardeşin varlığına bağlı olarak değişir.

7 yaş öncesinde aileden birisinin kaybının sonuçları çok ağır değildir. Çocuk çok küçükse ebeveynin yerine geçebilecek birini kabul edebilir.

7-10 yaş arasında durum daha güçtür. Çocuk mutsuzdur, olaya karşı çıkmak ister, gerçeklerden kaçar, hayal dünyasına sığınır.

10 yaşından sonra ölüm karşısındaki tutum artık yetişkinin gösterdiği tepkilere benzer.

Ebeveynlerden birinin kaybının yarattığı sorun iki boyutta ele alınmalıdır; Sorun hem duygusal, hem de zihinseldir. Sevilenin yitirilmesi duygusal travmadır. Ama bundan daha karmaşık olan çocuğun soyut bir kavram olan ölümü anlayamamasıdır.

Bu nedenle çocuklara ölüm konusunda açıklama yapılırken çok dikkat etmek gerekir. Ölenlerin yok olmadığının söylemesi, çocukta ölen kişinin geri döneceği umudunu doğurur. Bunun gibi herkesin öleceğinin söylenmesi, bunun hastalık, kaza vs. sonucunda olacağı çocukta ölüm korkusunun yerleşmesine neden olabilir.

Ölen ebeveyn ile çocuk aynı cinsten ise çocukta suçluluk duygusu yoğun yaşanır, depresif belirtiler, davranış bozuklukları sık görülür ve çocukta özdeşim sorunu ortaya çıkar. Ölen karşı cins ise çocuk , ölen ebeveyni idealleştirir.

Ebeveynin yeniden evlenmesi önemli bir sorundur. Kız çocukların üvey anneyi kabullenmesi, babanın sevgisini paylaşması, annenin yerini alan kişiyi kabullenmesi çok zor ve genelde de sorunlu olur. Üvey babanın kabullenilmesi daha kolaydır, çünkü anne sevgisi açığı kapamayı daha kolaylaştırır.

Annenin olmadığı durumlarda, büyük kız kardeşlerine annelik yapma görevini ve ev idaresi sorumluluğunu alır. Fakat bu ileride onun gelişimini tehlikeye düşürür; evlenmekten kaçınır, erken olgunlaşır, küçük yaşta büyük sorumluluklar almanın yarattığı sorunları yaşar, eşine karşı hep anne tavrını sürdürür.

ÖLÜM KARŞISINDA NELER YAPMALI, NELERDEN KAÇINMALI?

Sağ olan eşe büyük iş düşmektedir. Burada en önemli konu ölüm haberinin çocuğa verilmesidir. Çocuk bu haberi bir yakınından duymalıdır. Ani olan ölümlerde çocuğun alıştırılması yararlı olur. Gerçek çocuktan uzun süre saklanmamalı, haber en çok 2-3 hafta içinde verilmelidir.

Çocuk ölüm sonrasında kalan ebeveyn ile birlikte olmalı, başka bir memlekete, başkalarının yanına gönderilmemelidir.

Yapılan yanlışlardan birisi , çocuğun sürekli eğlendirilmeye çalışılmasıdır. Çevredekiler yas içinde iken çocuğa bu şekilde davranılması, çocuğun aklını iyice karıştırıp onu huzursuz etmekten başka bir işe yaramaz.

Gidenin arkasından haykırışlar, aşırı davranışlar, dövünmeler çocuğun yanında yapılmamalıdır.

Çocukların ölüm karşısındaki tutumlarının yetişkinlerden farklı olduğu unutulmamalı; çocuğun yas tutmaması eleştirilmemelidir. Çocuğun ölümü yatsıması sabırla karşılanmalı, 2-3 hafta sürecek bu durumun düzelmesi beklenmelidir.

Çocuğun ölüm konusunda konuşması ve soru sorması desteklenmelidir.

Çocuğun ölüm ile ilgili duygularını açıklaması, davranışa dökmesi için yüreklendirilmelidir.

Çocuk açıklayamadığınız sorular sorduğunda bunun yanıtını bilmediğinizi söylemekten çekinmemelisiniz.

Ölümü aranılan, özlenen, güzel bir şey olarak göstermeyin.

7 yaş altındaki çocukları cenaze törenlerine götürmemek yaralı olur.

25-11-07, 23:46	#1 (permalink)
JaCkaL Don Carleon Giriş Tarihi: 29-11-2005 Yer: Li yerSiz Konuşmamak için.... Mesajlar: 10,548 Blog Mesajları: 7 Rep Puanı: 48743389 Rep Gücü: 487570	Ailede Ölüm ve Çocuğun Bu Olaya Tepkileri... Aile içinde ölüm, anne, baba ya da kardeşin ölümü ailede herkesi etkiler ve sarsar. Yetişkinler ölüm karşısında yas tutar, yemeden içmeden kesilir, ağlar, günlük aktivitelerini yerine getiremez, ruhsal ve bedensel genel bir çökkünlük içine girer. Çocuklarda yakını yitirmenin tepkileri çok daha farklı ifade edilir. Daha çok ortada kalmış olmadan duyulan korku, tedirginlik dile getirilir. "Annem öldü, baba kim yemek yapacak?" gibi. Çocuklar yetişkinlerde olduğu gibi uzun süre acılarını, üzüntülerini davranışlarını sergilemezler. İçten ne kadar üzülüp acı çekselerde dıştan bunu anlamak çok güçtür. Oyunlarına, günlük yaşamlarına yine devam ederler. Ölenden söz edildiğinde duymuyormuş görüntüsü takınırlar. Yetişkinler çocukların ölen kişi ile ilgili soru sormayışını garip karşılarlar, ama çocuk için çok doğal bir tepkidir. Çocukların bir grubu ölen kişi hiç yaşamlarına girmemiş, ya da ortada böyle bir kayıp yokmuş gibi evde mutludurlar, canlıdırlar, neşelidirler, sürekli bir şey isterler, komiklik yaparlar. Çocuğun azara, eleştiriye, uyarıya, kızmaya hiçbir tepki göstermediği dikkat çeker. Çocuğun bu umursamaz tutumu sevgisizliğinden, ölene üzülmediğinden değil, travma karşısında bir yerde ruh sağlığını korumak için çocuğun bilinçsiz olarak yaptığı bir savunma davranışıdır. Çocuk ölen kişiyi kendini terk etme, gitme ile suçlar, bu kişiye karşı öfke duyar. Bu duygularından çok tedirgin olur ve düşüncesinden dolayı suçluluk duyar. Kendisinin ve kalan ebeveynin ölümünden, kalanları yitirme korkusunu yaşar. Suçluluk duyguları çok zor dışa vurulur. Çocuk sürekli cezalandırılacağını korkusuyla tedirgindir. Bu çocuklarda gece kabusları görülür. Ölümün yarattığı terk edilmişlik duygusu, çocukta uyumsuzluk, yalnızlık duyguları yaratır. Çocuk kendisinin ve aile bireylerinin de ölüp ölmeyeceğini sık sık sorar. Bu soruda ki amaç ölen ebeveyne ulaşma, onun yanına gitme isteğidir. Anne ya da babası ölen çocukların davranışları, yaşlarına, ölen ebeveynin cinsiyeti, kalan ebeveynin yeniden evlenip evlenmemesi ve başka kardeşin varlığına bağlı olarak değişir. 7 yaş öncesinde aileden birisinin kaybının sonuçları çok ağır değildir. Çocuk çok küçükse ebeveynin yerine geçebilecek birini kabul edebilir. 7-10 yaş arasında durum daha güçtür. Çocuk mutsuzdur, olaya karşı çıkmak ister, gerçeklerden kaçar, hayal dünyasına sığınır. 10 yaşından sonra ölüm karşısındaki tutum artık yetişkinin gösterdiği tepkilere benzer. Ebeveynlerden birinin kaybının yarattığı sorun iki boyutta ele alınmalıdır; Sorun hem duygusal, hem de zihinseldir. Sevilenin yitirilmesi duygusal travmadır. Ama bundan daha karmaşık olan çocuğun soyut bir kavram olan ölümü anlayamamasıdır. Bu nedenle çocuklara ölüm konusunda açıklama yapılırken çok dikkat etmek gerekir. Ölenlerin yok olmadığının söylemesi, çocukta ölen kişinin geri döneceği umudunu doğurur. Bunun gibi herkesin öleceğinin söylenmesi, bunun hastalık, kaza vs. sonucunda olacağı çocukta ölüm korkusunun yerleşmesine neden olabilir. Ölen ebeveyn ile çocuk aynı cinsten ise çocukta suçluluk duygusu yoğun yaşanır, depresif belirtiler, davranış bozuklukları sık görülür ve çocukta özdeşim sorunu ortaya çıkar. Ölen karşı cins ise çocuk , ölen ebeveyni idealleştirir. Ebeveynin yeniden evlenmesi önemli bir sorundur. Kız çocukların üvey anneyi kabullenmesi, babanın sevgisini paylaşması, annenin yerini alan kişiyi kabullenmesi çok zor ve genelde de sorunlu olur. Üvey babanın kabullenilmesi daha kolaydır, çünkü anne sevgisi açığı kapamayı daha kolaylaştırır. Annenin olmadığı durumlarda, büyük kız kardeşlerine annelik yapma görevini ve ev idaresi sorumluluğunu alır. Fakat bu ileride onun gelişimini tehlikeye düşürür; evlenmekten kaçınır, erken olgunlaşır, küçük yaşta büyük sorumluluklar almanın yarattığı sorunları yaşar, eşine karşı hep anne tavrını sürdürür. ÖLÜM KARŞISINDA NELER YAPMALI, NELERDEN KAÇINMALI? Sağ olan eşe büyük iş düşmektedir. Burada en önemli konu ölüm haberinin çocuğa verilmesidir. Çocuk bu haberi bir yakınından duymalıdır. Ani olan ölümlerde çocuğun alıştırılması yararlı olur. Gerçek çocuktan uzun süre saklanmamalı, haber en çok 2-3 hafta içinde verilmelidir. Çocuk ölüm sonrasında kalan ebeveyn ile birlikte olmalı, başka bir memlekete, başkalarının yanına gönderilmemelidir. Yapılan yanlışlardan birisi , çocuğun sürekli eğlendirilmeye çalışılmasıdır. Çevredekiler yas içinde iken çocuğa bu şekilde davranılması, çocuğun aklını iyice karıştırıp onu huzursuz etmekten başka bir işe yaramaz. Gidenin arkasından haykırışlar, aşırı davranışlar, dövünmeler çocuğun yanında yapılmamalıdır. Çocukların ölüm karşısındaki tutumlarının yetişkinlerden farklı olduğu unutulmamalı; çocuğun yas tutmaması eleştirilmemelidir. Çocuğun ölümü yatsıması sabırla karşılanmalı, 2-3 hafta sürecek bu durumun düzelmesi beklenmelidir. Çocuğun ölüm konusunda konuşması ve soru sorması desteklenmelidir. Çocuğun ölüm ile ilgili duygularını açıklaması, davranışa dökmesi için yüreklendirilmelidir. Çocuk açıklayamadığınız sorular sorduğunda bunun yanıtını bilmediğinizi söylemekten çekinmemelisiniz. Ölümü aranılan, özlenen, güzel bir şey olarak göstermeyin. 7 yaş altındaki çocukları cenaze törenlerine götürmemek yaralı olur.

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla