1.kompozisyon=



Bazen geriye dönüp baktığımızda, geçen günlerin boşa gidip gitmediğini, geçirdiğimiz dakikaların hayatımızda değeri olup olmadığını düşünüyoruz. Ben bugün geriye, sevgi, umut ve korkuyla bakıyorum. Çünkü geçirdiğim beş gün hayatımı, bir daha geriye dönülmeyecek şekilde değiştirdi.

Yaşadığımız hayatta herşeyi elde etmemiz, değerleri ikinci plana düşürmemiz, dış görünüşü ilk plana koymamız ne kadar kolay. Hayat buralarda çok basit gözüküyor değil mi? Bu kadar kolay ama bir o kadar da değersizmiş buralarda yaşanan şu hayat. Yaşadığımız bu ülkenin bir de doğu tarafının olduğunu unutuyoruz kimi zaman, orada bambaşka bir dünya olduğunu görmezlikten geliyoruz. Oradaki insanlar, açlıktan ve sefaletten ölüyorlar, okullarda dayak yiyorlar, aileleri tarafından horgörülüyorlar. O küçücük akıllarında gelecek günlerin hayallerini kuruyorlar, büyüdüklerinde ne olacaklarını düşünüyorlar. Gözlerini kapadıklarında cenneti, bolluğu hayal ediyorlar; biz olmayı hayal ediyorlar. Onlar da hergün bambaşka kıyafetler giymeyi, değişik yemekler yiyebilmeyi, sınıfta öğretmenin söylediğine karşı çıkabilmeyi ve de en önemlisi her günü refah içinde geçirebilmeyi, onlar da istiyorlar. Ama yapamıyorlar.

Ben onların hayatlarının kötü taraflarını gördüm. Sevgi, umut ve ilgi için açlar oradaki çocuklar. Onlara umut verecek, hayatlarının daha değişik olabileceğini söylebilecek, herşeyin birgün istedikleri gibi olabileceğine garanti verebilecek insanlara ihtiyaçları var. Yaşadıkları günü sürdürebilmek için bunların yüksek sesle söylendiğini duymaları gerekiyor. Bu umudu onlara verip hayatlarında birgün bile olsa değişim yarattığım için mutluluğumu kelimelere sığdıramıyorum. Her sabaha yeni bir umut, yeni bir hayal, yeni bir rüyayla, bugünün dünden daha değişik olacağına inanmakla başlıyorlar.

Paraları, evleri ve yemekleri yok belki, fakat hepimiz biliyoruz ki bunlar birgün alınabilcek, yeri doldurulabilecek şeyler. Ya bizim eksiklerimiz? Ya bizim yerini doldurulamayacağımız eksiklerimiz? Yaşadığımız dünyada değerler yerini liralara, saygı yerini rüşvete ve ilgi de yerini pahalı evlere vermiştir. Bunların hiçbiri bize geri gelemezler. Acı olan asıl şey şu ki, 17 yaşındaki bir kızın bunları yaşının yarısı kadar olan bir çocuktan öğrenmesidir. Budur beni asıl korkutan. Hayatlarımızı nasıl çöpe attığımız, acı çekenlere acıyıp sonra bunun hakkında hiçbirşey yapmamamız, ve de elimize geçen her şeyi bozmamızdır asıl bizi korkutması gereken. Ne ekonomik kriz, ne de seçimler...

Tanıştığım çocuklar küçük melekler gibiydiler. Her biri küçücük bir miktar da olsa daha fazla sevgi görebilmek, yabancılarla fotoğraf çektirebilmek ve de ağzımızdan çıkan her sözü bir şekilde hayatlarına geçirebilmek için çabaladılar iki gün boyunca. Dayak yemek gibi, acı gerçeklerle korkutuyorlar sizi, cevap bekliyorlar yaşadıkları olaylara. Vermeniz gereken cevap ne onları korkutmalı ne de sizin şokunuzu göstermeli. Genelde saklamaya çalışıyorlar bu acı gerçekleri, sadece güzellikleri anlatmaya özen gösteriyorlar her konuşmalarında, ama biz ne yazık ki bu tatlı sözlerin altında yatan hayatı çok iyi biliyoruz. Sadece 1-2 saat tanıdığım kız bana gelip "sizi öpebilir miyim?" dediği zaman, bir daha hiç yok olmayacak gözyaşları yaratıyor gözlerimde. Keşke, birkaç gün daha kalabilseydim, keşke onları çok sevdiğimi ve görmek istedikleri değişimi onlara göstermeye hazır olduğumu anlatabilseydim.

Urfa'da gördüklerim, hayatımı sonuna kadar değiştirdiler. Hayatımın en güzel ve en kalıcı günleri artık geride kaldı, buradaki hayatıma henüz alışabilmeyi başaramadan. Bu günler kendilerini kalbime kazıdılar, görmek istediğimden çok daha fazlasını gösterdiler bana. Artık kendimi başkalarının hayatında bir değişim yapma yeteneğine sahip olan, başka çocuklar için yapmayacağı fedakarlığı olmayan ve uzak yerlerde umuda ihtiyacı olan bir çocuğa istediği o bir günlük umudu verebilen biri olarak görüyorum. Bana bu şansı veren bütün çocuklara ve öğretmenlere teşekkür ediyorum. Ama hala gelecek günler için korkularım devam ediyor.







2.Kompozisyon=


Gerçeklerden hiç bu kadar korkmamıştım. Sınıfa ilk attığım adımla beraber herkesin ayağa kalkması pek de alışık olmadığım bir davranıştı. Benden bir komut beklediler. Ne demeliydim ki? En saf halimle "Buyurun, buyurun" diyebildim. Bu küçük insan topluluğu sözcüklerin ağzımdan çıkması ile beraber yerlerine tünedi. Onların gözlerinde merak, eminim ki, benim kilerdede şaşkınlık vardı. İçlerinden biri kalktı ve "Öğretmenim" dedi. Bununla beraber şaşkınlığımdan uyandım. "Öğretmenim." İlginç bir duyguydu bu.

Bu çocuklara öğretmem gereken "Okul Ruhu" konusuydu. "Okul Ruhu" dedim. "Sizce nedir?" Çekingenlikleri gözlerinden okunuyordu. Bir tanesi elini kaldırdı. "Evet" dedim. Görevini yapması gereken bir asker edasıyla, hızlı hızlı, "Okul ruhu okul içinde uyulması gereken kuralların bütünüdür" dedi. Tartışmayı bunun üzerine nasıl kuracağımı ve götüreceğimi bilemedim. İçimde de bir korku yok değildi. Zaman geçtikçe, birbirimize alışmamızla, doğal bir konuşma ortamı yaratıldı ve başta beni korkutan bu iki saatlik süre, konuyu anlatabilmek için yetersiz hale geldi. Bu öğrenciler öğrenmeye açtılar. Nasıl bir yemeği yemeden masadan kalkamazsak, öğrencilerde beni en son kelimeme kadar dinlediler.

İki gün boyunca bu öğrencilerle geçirdiğim ve öğretmenliği tattığım beş saat sonunda birilerine bir şeyle öğretebilmenin insana ne kadar büyük bir haz verdiğini ve bilgiyi paylaşmanın insanı ne kadar mutlu ettiğinin farkına vardım. Ben şanslıyım, çünkü hepimiz böyle bir deneyimi yaşayacak kadar talihli değiliz. Böyle bir aktivitenin parçası olduğum ve bir şeyleri başkalarına aktarabildiğim için çok mutluyum.




tessekkurler

Allah Razı Olsun Huzur Gibi Yetiştiniz.