deniz_kurdu

33 Şehİt . . . . . . Mutlaka Ama Mutlaka Okuyun (
YÜreĞİnİz Kaldiracaksa Tabİ )
not alıntıdır
1993. Malatya'dan iki sivil midibüse biniyorlar.
Hepsi sivil giysili.
Üniforma ve postalları çantalarında. Hiçbirinde
silah yok, kendilerine
refakat eden tek bir askeri personel de. Saat 18.00.
Bingöl'e 10 kilometre
var. Dağlık, dar bir yol. Birden silah sesleri
yankılanıyor. İlk virajı
geçtiklerinde, 50 PKK'lının karşı yönden gelen
Bingöl Tur'a ait bir
otobüsü durdurup, çoğunluğu terhis olmuş ya da
dağıtıma giden sivil
erlerden oluşan 50 yolcuyu esir aldığını görüyorlar.
Şoföre bağırırlar;
'Geri dön!' Şoför oralı olmaz. Zaten 4 saatlik yolda
3 mola vermiş...
Otobüsün kapısını, 'Orada ben yoktum' diyen Şemdin
Sakık, o zamanki adıyla
'Parmaksız Zeki' açıyor.
OSMAN PARTAL ANLATIYOR
Trabzonluyum. İki midibüsteki toplam 50 askerden
biriydim. Van-Özalp'taki
birliğime gidiyordum. Yol boyunca gereksiz molalar
veren şoför bir ara
lastik patladığını söyleyip durdu. Lastiğin
patlamadığını, krikoya
dokunmadığını gördüm. Aksın altına girdiğinde
birileriyle konuşma
yaptığını duydum. Galiba telsizle konuşuyordu.
Şemdin Sakık, şimdi
Hürriyet'te yayımlanan açıklamalarında 'Eylem
planlanırken buradan
askerlerin geleceğini bilmiyorduk' diyor. Yalan
söylüyor. Çünkü ilk
otobüsün en ön koltuğunda oturuyordum. Yolumuzu
kestiklerinde şoförün
kapısını bizzat Sakık açtı. Toprak rengi üniforması
vardı üzerinde, aynı
renk kasketi ters takmıştı. Omuzundaki tüfeğin
namlusu yere bakıyordu.
Şoföre, diğer otobüsün nerede olduğunu sordu.
'Arkada, geliyor' cevabını
aldı. İki dakika sonra diğer otobüs düştü pusuya.
Yani bizi bekliyorlardı.
DOĞULU-BATILI DİYE AYIRDILAR
Geceyarısına kadar teröristlerle yürüdük. Mola
verildiğinde niçin
kaçırdıklarını, amaçlarını sorduk. 'TC ateşkes ilan
edince, iki gün içinde
sizi serbest bırakacağız' dediler. Saat 01.00
sularıydı. Sakık'ı n
talimatıyla tek sıra olduk. Şemdin Sakık nereli
olduğumuzu sorup,
Doğulu-Batılı diye bizi iki gruba ayırdı. Sakık,
doğulu olmayan benim de
içinde olduğum 34 kişinin eğitim kampına
götürülmesini söyledi. Dağda
koşar adım yürümeye başladık. Bize eşlik eden
teröristler sürekli
değişiyordu. Toplam 300 kişiydiler. Bir köye gittik.
Kapısını çaldıkları
evlerden başka teröristler çıkıp gruba katıldı. Kimi
terörist evlere gidip
istirahat etti. Bir ahıra soktular bizi öldürmek
için. Sonra vazgeçtiler.
Tekrar yürümeye başladık. Sabahı göremeyeceğimi
düşünüyordum. Yıldızlara
son kez bakıp annemi, babamı, köyümü düşündüm. Bir
ırmaktan geçerken su
içtik. Dağ yoluna çıktık. Davranışları sertleşti.
Durdurdular. Saat 03.00
sıralarıydı. Yolun kenarına dizilmemizi istediler.
Kolkola girip
sıklaşmamızı istediler. Yanımdaki arkadaşıma 'Devrem
bizi vuracaklar'
dedim.
DEVREMİ ÖLÜ GÖRÜNCE BAYILDIM
Tir tir titriyordum. Kalaşnikof, Bixi ve Kanvasların
emniyetlerini
açtılar. Sonumuzun geldiğini anladım, kelimeyi
şahadet getirip kendimi
yere attım. Taramaya başladılar. Dizime bir mermi
isabet etti. Vurulanlar
üzerime düşüyordu. Kafamı koruyordum. Hepimizin
öldüğünden emin olmak için
yüzlerce mermi yağdırdılar. Gittiklerini, seslerin
uzaklaşmasından
anladım. Altı yedi arkadaşım sağdı henüz. Diğerleri
paramparçaydı. Can
çekişenler, hırıldayanlar, ağlayanlar, inleyenler...
Su istiyorlardı.
'Anne, anne' diye bağırıyorlardı. Öldüğümü
zannediyordum. Kendimi
çimdikledim, ölmemişim. Devremi beyni parçalanmış
görünce bayılmışım.
Bizi yan yana dizip 1570 mermi sıktılar
Ayılınca şehit arkadaşlarımı sırt üstü çevirdim.
Dokunduğum her uzuv
elimde kalıyordu. Beyin, ayak... Yardım aramak için
yukarı doğru koşmaya
çalıştım. Kan kaybediyordum. Asfalta çıktım, bir
kamyonla yakındaki Elmalı
Karakolu'na gittim. Olanları anlattığımda dinleyen
jandarmalar ağlamaya
başladı. Helikopter, tanklar geldi. Şehitleri aldık.
Olay yerinde 1570
mermi kovanı bulundu. Yani silahsız erlerin herbiri
için 50 mermi
kullanmışlardı...
Şoför biliyordu
ERKAN OMAY ANLATIYOR
Adanalı hemşerim Mehmet Tura'yla Manisa-Kırkağaç'ta
acemi eğitimimi
tamamladım. 24 Mayıs sabahı, jandarma komando olarak
Siirt'teki
birliğimize gitmek üzere Malatya'dan iki sivil
midibüse bindirildik. 50
askerin hiçbirinde silah yoktu. Bizi koruyan
refakatçı da. Bingöl'e 10
kilometre kaldığını belirten tabelayı geçtik, ilk
dönemeçte silah sesleri
duyduk. Saat 18.00'di. Karşı yönden gelen Bingöl Tur
otobüsünü tarayan 50
kadar PKK'lı, çoğunluğu bizim gibi asker olan
yolcuları indirmişti. Şoföre
geri dönmesi için bağırdım. Duymazdan geldi. Zaten
tuhaf şekilde, 4 saatte
3 mola vermişti. Bizi indiren PKK'lılar
'Geleceğinizi biliyor, sizi
bekliyorduk' dedi. O sırada feryat figan, yaşlı bir
adam çıktı
karanlıklardan. 'Oğluma ne yaptınız' diyordu. Adını
söyleyince oğlunun
otobüslerde olmadığı anlaşıldı. Çok yaşlı olduğu
için babaya dokunmadılar.
Geldiği gibi gitti. O baba sayesinde kurtulduk.
Hepimizin öldüğü
sanılıyordu. Askere gidip sağ kalanlar olduğunu
söylemeseydi teröristler
he pimizi öldürecekti.
YANLIŞLIKLA 9 ŞEHİT DAHA
Sürekli yürüyorduk. Ertesi gün 12.00'de silah
seslerinden askerlerin
yaklaştığını anladım. Asıl harekat 16.00'da başladı.
Sikorsky ve F-16'lar
uçuyordu tepemizde. PKK'lılar kazma kürek çıkarıp
siper kazdı, kayalıklara
saklandı.
Bizi hedef olarak ortada bıraktılar. Askerimiz,
yanlışlıkla içimizdeki 9
eri şehit etti bu yüzden. Müthiş bir yağmur vardı.
Bizi kalkan olarak
kullanan Şemdin Sakık bir ara yanımıza geldi, sağ
kaldığımızı görünce
şaşırdı. Teröristler geri çekiliyordu. 13 kişi
kalmıştık. Kurşuna
dizilenlerin arasından kurtulan Osman Partal da
aramızdaydı. Ellerimizi
çözmeyi başardık. Kaçmaya başladık. Karşılaştığımız
birkaç teröriste 'Bizi
serbest bıraktılar' dedik. İnandılar. Birbirimizden
ayrılmış, askerlerin
bulunduğu yöne koşuyorduk. Bulduğum bir dala beyaz
mendil bağladım, bir
yandan bağırıyordum. Tükendiğim anda korucular ve
askerlerden oluşan timle
karşılaştım. Mavi berelileri görünce ağlamaya
başladım. Komutan 'PKK'lı
var mı içinizde?' diye sordu. Sonra sarılıp hepimizi
tek tek öptü. Bingöl
Cezaevi'ndeki bir koğuşa götürdüler bizi.
Elbiselerimizi değiştirdik.
Evlerimize telefon edebileceğimizi söylediler. Kafam
durmuştu
yaşadıklarımdan sonra. Evin telefon numarası bir
türlü aklıma gelm ediği
için arayamadım.
ERKAN UMAY ANLATIYOR
10 kişilik yakın korumaları arasındaki, 'hemşire'
diye hitap ettikleri
kadın bizimle alay etti. Sakık, 'Sorunumuz
rütbelilerle, size bir şey
yapmayacağız' dedi. Her birimize nereli olduğumuzu
sordu. Aramızda Denizli
ve Konya'dan olanlar çoğunluktaydı. Hemşerilerden
oluşan timler daha
başarılı olur, tehlikelidir diye bir kenara
ayırdılar. Şehit olan 33
arkadaşımızın çoğunun bu iki ilden olmasının nedeni
bu. Bu arada bir er
'Ben Kürt'üm' deyince PKK'lı 'Kürt-Türk fark etmez.
Asker askerdir. Biz
askere düşmanız' dedi. Tek sıra olmamızı istediler.
En başta ben vardım.
Mehmet Tura 6'ncıydı. Yan yana olalım diye gittim,
7'nci oldum. 'Baştan 6
kişi gelsin' dediler. Diğer sıralardan aldıkları
6'şar kişiyle bir grup
oluşturdular. 'Kolkola girin' deyip götürdüler.
Arkadaşlarımız kolkola
ölüme gittiler.
SİLAHLAR 10 DAKİKA HİÇ SUSMADI
Derken yer gök Kalaşnikof cayırtısına boğuldu.
Kalaşnikoflar 10 dakika
boyunca hiç susmadı. Mehmet'in bana son bakışını
unutamıyorum. Sırada yer
değiştirmesem, onun önünde dursam beni
götüreceklerdi, Mehmet ölmeyecekti.
Adana'da ticaret lisesinde sevdiği bir kız vardı.
Terhis olur olmaz
evleneceklerdi.
Askerin üniformasını çıkartıp kendisi giydi
ERKAN OMAY ANLATIYOR
Sayıları 150'yi bulan PKK'lıların silah tehditi
altında yürümeye başladık.
Bir köyün alt tarafında durduk. 15 yaşındaki
terörist '200 metreden
sigarayı bile vururum' diyerek böbürleniyordu.
İçimizde komando olup
olmadığını sordu. Tişörtümde 'Kırkağaç-Komando'
yazıyordu. Beyaz gömleğimi
çıkarmamı istediler.Devrem Konyalı Adnan Gebeş'in
verdiği parkayı giyip,
bunu sakladım. Bu sırada teröristler el koydukları
çantalarımızda bulunan
üniforma ve postallarımızı giydi. Türk askeri
kılığına büründüler.
Ellerimizi sicimle bağladılar. Mehmet Tura'yla
kaçmaya karar vermiştik.
Tuvalet bahanesiyle elimi çözdürdüm. O sırada
korkunç suratlı bir terörist
gelip Kalaşnikofu ağzıma soktu. 'Bir daha kaçmayı
aklından geçirirsen
beynini dağıtırım' dedi. Sabahın 02'sine kadar
yürüdük. Elebaşı Şemdin
Sakık, Türk askeri üniforması giymiş, elindeki
telsizle emir yağdırıyordu.
Üstün başarılı işsiz
Erkan Omay, Diyarbakır Askeri Hastanesi'nde bir
hafta psikolojik tedavi
gördü. Hava değişiminden sonra havancı jandarma
komando olarak Eruh'taki
birliğine katıldı. Sevkiyatın yine korumasız
otobüslerle yapıldığını
görünce tepki gösterdi, birliğine uçakla gönderildi.
Katıldığı
operasyonlarda çok sayıda üstün başarı belgesi aldı.
Şu anda işsiz olan
Omay, 'En ufak bir şey olsun, askere gönüllü
giderim' diyor.

Tozkoparan

Daha önce de verilmişti diye hatırlıyorum. İçler acısı bir olay bu. Allah-ü teâlâ şehitlerimize rahmet eylesin. Amin.

MuRaT

ßunlar İnsanlıktan Nasibini Almamış İnsanlar...Daha Önce Verilmişti Türkiye ye Sahip Çık Bölümünde

eFsAh

Closed .