Şehitler Tepesi [Ozeti]
Ahmet Bey, şehre öğrenimi için gelmişti. Girdiği okulu başarıyla tamamlayıp, öğretmen olmuştu. Burada bir şehirli kadın ile de evlenmişti. Artık köye dönmeyi düşünmüyordu. Çünkü, buradaki imkanlar köyden daha fazlaydı. Bu durum baba ile oğlun arasını açmıştı. Ama Ahmet Bey, yarın bir gün çocuğumuz olursa burada eğitimini daha iyi tamamlanır diye düşünüp burada kalmayı tercih etmişti. Bir gün bir çocukları oldu. Adını Hasan koydular. Hasan’ın doğması dedesini sevindirmişti. Ancak dede, torununu bayramdan bayrama görebiliyordu. Hasan büyümeye başladıktan sonra da bu böyle devam edip gitti. Ama Hasan’da dede özlemi başlamıştı. Sınıfını çok iyi bir derece ile geçmişti. Bunun ödülü olarak da yaz tatili boyunca dedesinin yanında kalacaktı. Babası da bunu kabul etti. Zaten dedesi de torununu istiyordu. Beklenen gün geldi ve Hasan köyüne gitti. Orada onu amcası karşıladı. Sonra eve gittiler. Dede ile torun hasret giderdikten sonra, Hasan herkesle birer birer hasret giderdi. Sonra kuzenleri ile kaynaştılar. Kuzenleri Hasan’ı soru yağmuruna tuttular. Hasan ve kuzenleri bahçeleri gezdiler. Hasan’a ağaca çıkmayı öğrettiler. Çok yorulan Hasan yatağına yatar yatmaz uyudu. Sabah ezan sesi ile uyandı. Dedesi namaz kılıyordu. Namazı bittikten sonra Kur’an da okudu. Hasan bunları bilmiyordu. Ama dedesine öğreneceğini söyledi. Ondan sonra hayvanları teker teker gezdiler. Hasan hayvanları tanıdı. Hasan kısa zamanda köye alıştı. O yıl yağmur pek yağmamıştı.Bu yüzden yağmur duasına çıkacaklardı. Herkes çayırlığa gitti. Hoca efendi dargınlar varsa barışsın dedi. Yoksa duamız kabul olmaz dedi. Hasan’ın dedesi çıkıp dargın olduğum birisi var dedi. Gelsin barışalım dedi. Bu kişi köyün öğretmeni Serdar Bey’di. Sonra onlar barıştı. Onlar barışınca diğerleri de barıştı. Namaz kılmaya başladılar ki yağmur yağmaya başladı. Herkes Allah’a şükür etti. Kısa zamanda yağmur köyü iyice yeşertti. Artık Kur’an kursu da başlayacaktı. Köyün öğretmeni Serdar Bey de burada öğrencilere konuları tekrar ettirecekti. Dedesi Hasan’a abdest almayı da öğretti çünkü, Kuran’a abdestsiz dokunulmazdı. Abdest almayı öğrediğine göre artık namaz da kılacaktı. Sonra öbür gün dedesi ile sabah namazını kılmaya gitti. Dedesi Kur’an kursunun ne zaman başlayacağını öğrendi. Saat 10’da başlayacaktı…Hasan Kur’an kursuna gittiği için artık her vakit namaz kılıyordu. Kur’an okumayı da öğrenmişti. Kur’an kursunda bir yerleri de geziyorlardı. Bir gün Şehitler Tepesi’ni de gezdiler. Burada Hasan’ın dedesi büyük bir kahramanlık yapmıştı. Düşman askerleri köye girmişti. Halka eziyet ediyorlardı. Sonra düşmanın komutanı Kur’an ayağının altında ezmek istemişti. Ama Hasan’ın dedesi buna izin vermemişti. Kuran’ı aldığı gibi kaçmış. Oradaki köy de ondan cesaretlenip oradaki düşmanları öldürmüşler. Tabii çok da kayıp vermişler. İşte bu yüzden oraya Şehitler Tepesi denilmiş. Hasan dedesinin Kur’an a verdiği önemi biraz daha kavramış. Bir Cuma günüydü. Herkes camiye 2 saat önceden gelmişti. Çünkü, Kur’an kursu öğrencileri hünerlerini sergileyeceklerdi. Sonra Cuma namazını kıldılar. Namazdan sonra mezarlığa gittiler. Orada ölenlere Kur’an okudular. Hasan’ın akrabalarına da Hasan okudu. En son olarak dedesi bir ölmüşe daha okuttu. Hasan anladı ki Müslümanlar, öldükten sonra bile birbirlerini unutmuyorlar. Bayram da gelmişti. Hasangil bir koç keseceklerdi. Bayram geldiği gün dedesi ile bayram namazını kılmaya gittiler. Ama Hasan hüzünlüydü, bir durgunluk vardı üzerinde. Çünkü, annesi ile babasının da burada olsa iyi olurdu diye düşünüyordu. Dedesi de bunu gördü. Sonra ne olduğunu sordu. Ne olduğunu anlayınca onu teselli etti. Beraberce koçu kestiler. Sonra Hasan bayram gezisine çıktı. Bayram da geldi geçti. Artık Hasan’ın son günleriydi. 2 gün sonra şehre geri dönecekti. Dedesi de ona bir emanet verdi. Bu emanet Kur’an-ı Kerim’di. Dedesi de karar vermişti. O da torunu ile şehre gelecek. Oğluna aferin, iyi evlat yetiştirmişsin, ama dini eksiklikleri vardı onları da biz öğrettik diyecekti
|
13-10-07, 02:10
