┤► ђєคlเรt ◄├ kişisєŁ Sαчƒαмα HoşgєŁdiηiz √

ђєคlเรt · 23-02-08, 02:01

Hakkımda ßi Kaç ßilgi

Tek İzlediğim Dizi

>> Kurtlar Vadisi Pusu <<

Genel Oyuncu Kadrosu:
POLAT ALEMDAR,
MEMATİ
ABDÜLHEY
GÜLLÜ ERHAN
PÜRMÜZ HASAN
NEVZAT
EREN
HALO DAYI
TUNCAY KANTARCI
ÖMER BABA
DELİ HİKMET
NAZİFE ANNE

Oyunun ßaş Rol Oyuncusu Olan Polat Alemdar / Necati Şaşmaz

Necati Şaşmaz/Polat Alemdar'la ßir Röportaj'dan Kısa Alıntı...

Kimdir Necati Şaşmaz sizi yakından tanıyabilir miyiz?

N.Şaşmaz: 1971 yılında Elazığ' da doğdum. İlk ve orta öğrenimimi Elazığ‘ da tamamladıktan sonra bir dönem Ankara' da yaşadım. Eğitim ve seyahat amaçlı olarak Avrupa' nın bir çok ülkesinde; Gürcistan, Ukrayna, Kanada ve Amerika' da bulundum. Uzun yıllar Amerika da yaşadım ve yüksek öğrenimimi turizm alanında Amerika' da tamamladım. Kurtlar Vadisi' ndeki başrol olan Polat karakteri, ilk oyunculuk deneyimim olup, halen dizideki başrol oyunculuğuma devam etmekteyim.

Hobileriniz nelerdir?

N.Şaşmaz: Çok yoğun bir tempoda çalışıyorum, Fırsat buldukça; yüzüyorum, ata biniyorum, ney üflüyorum ve poligonda atış çalışıyorum.

Özel hayatınızda neler yapıyorsunuz?

N.Şaşmaz: Sadece işim var. İşim çok kıskanç olduğu için bir başkası yok. İş dışında çok az vaktim var, o zamanlarda da şiir yazmaya ve kitap okumaya, sinema ve tiyatroya gitmeye çalışıyorum ama işim zaten hayatımın hemen hemen bütün bir bölümünü kapıyor.

Oyunculuk serüveniniz nasıl başladı? Bununla ilgili eğitim aldınız mı?

N.Şaşmaz: Kurtlar Vadisi ile başladı. Bu benim ilk oyunculuk deneyimim ama çok yoğun bir şekilde çalışıyorum. Her geçen gün oyunculuk anlamında yeni şeyler öğreniyor ve kendimi bu anlamda geliştiriyorum. Oyunculuk emek ve çok ciddi mesai istiyor. Bunun bilinci ile yoluma devam ediyorum.

Ünlü olmak hayatınızda neleri değiştirdi?

N.Şaşmaz: Eskiden de hayat içerinde insanları seviyor ve onlar tarafından seviliyordum ancak şimdi bu sevgiyi çok daha büyük kitlelerle paylaşıyorum.

Polat karakterini kendinize yakın olarak görüyor musunuz?Benzeyen ya da farklı olan yönleriniz nelerdir?

N.Şaşmaz: Her iki karakter arasında mutlaka bir etkileşim oluyor. Polat' ın Necati Şaşmaz' dan, Necati Şaşmaz' ın da Polat' tan öğrendiği şeyler var mesela Polat hızlı araba kullanma konusunda benden çok şey öğrendi ben de Polat' tan romantizmi ve aşkı öğreniyorum.

En son Elazığ ziyaretiniz ve hissettikleriniz neler? Ne kadar sıklıkta gidiyorsunuz?

N.Şaşmaz: Senede bir iki kez Elazığ' a gidiyorum. En on 9 ay önce Babaannemin rahatsızlığı dolayısıyla gitmiştim. Tabi ki çok güzel geçiyor. Eş, dost ziyaretleri yapmak ve dostlukları yad etmek çok keyifli…

Elazığ ile ilgili olarak herhangi bir projeniz var mı?

N.Şaşmaz: Uzun vadede, imkanlar doğrultusunda okul yaptırmak isterim.

En sevdiğiniz geleneksel (Elazığ yöresi) yemek hangisidir?

N.Şaşmaz: Ekşili, içli ve Harput köftesini seviyorum.

Oyuncuların Oyundaki Karakter'leri

POLAT ALEMDAR / Necati Şaşmaz

İlişkileri deşifre edip, sistemi çökertmek üzere mafyanın içerisine girmiş, çetelerin Küresel Güçler ile nasıl işbirliğine girdiğine şahit olmuş,
gizli bir devlet görevlisidir. Kurtlar Vadisi Pusuda Polatın misyonu yine akıl,
cesaret ve organizasyon becerisi gerektirmektedir. Faili meçhulleri, sebepleri ve sonuçlarıyla,
çağın en önemli silahı para üzerinden ortaya çıkarmak istemektedir. 21.asırda tüm dünyanın Avrasya için son kozlarını paylaştığını ve
Türkiyenin de Avrasyanın kalbi olduğunu gören Polat, son görevi için ekibini yeni insanlarla genişletmiştir

ABDÜLHEY / Kenan Çoban

Polat Alemdar gibi Abdülhey de devlet tarafından yetiştirilmiş özel bir ajandır.
Stratejik konularda ve üst mafya-örgüt bağlantılarında uzmandır.
Sessizliği, ne düşündüğünü asla belli etmemesi ve ketumluğu nedeniyle Polatın sırdaşıdır

MEMATİ / Gürkan Uygun

Sokaklardan geldiği için fevri ve acımasızdır. Onun için sorun her zaman somut olmalıdır ve çözümler basittir.
Olayların perde arkasıyla ilgilenmez. Polat Alemdar, operasyonlarda Mematiyi sağ kolu olarak kullanır.
Doğrudan sonuca ulaşma yeteneği Memati?nin en önemli özelliğidir...

GÜLLÜ ERHAN / Erhan Ufak

Neşeli, hayalperest, bazen çocuksu ve sakar ama her zaman talihli oluşuyla dikkat çeker.
Kadınlara olan ilgisi ve korkusu onda çelişik duygular yaşatır.
Sempatikliğinin ve insanlarla çarçabuk kaynaşmasının farkındadır.
Bunu kullanarak olmadık anlarda çözümler üretir

NEVZAT / Nevzat Yakışırboy

Güllü Erhan ile birlikte Polat Alemdarın ekibinin neşeli ve becerikli ikilisini oluştururlar.
Ekibin en saf üyesi olarak tanınsa da, bazen ürettiği zeki çözümlerle güldürürken şaşırtır.
En büyük rakibi, Polatın şoförü Pürmüzdür.

PÜRMÜZ HASAN / Fatih Kaçan

Polat Alemdarın şoförü olan Pürmüz, az konuşur, verilen emirleri sorgulamadan yerine getirir.
Ancak Nevzatla girdiği rekabet, ekibin bu en sessiz üyesini sinirlendiren tek şeydir.

HALO AĞA / Sönmez Atasoy

Yıllarca uyuşturucu ve kaçakçılık işlerinin tam ortasında yer almıştır.
Bu konulardaki bağlantıları, yöntemleri, araçları gayet iyi bilmektedir. Polat Alemdara can borcu olduğuna inanan Halo,
tecrübesi ve bilgisini onun hizmetine sunar. Ekibin sözü dinlenen, sevecen, akıl Dayısıdır

EREN / Kerem Fırtına

Eren, sorumluluk almak ve kendisini ispatlamak arzusundadır.
Ancak dahil olduğu macerada, tecrübesizliği onun en büyük dezavantajıdır.
Eren; naifliği, sağlam karakteri ve inancı ekipte yer almasını sağlamıştır

NAZİFE ANNE / Serpil Tamur

Ali Candanı yetiştirmiş, evladını bir kez toprağa verdikten sonra ona yeniden kavuşmuş,
Polat ve ekibinin anne diye bildiği kadındır. Yaşadıkları onu merhamet ve acılar konusunda hassaslaştırmıştır.

ÖMER BABA / Emin Olcay

Dingin, müşfik ve bilge bir insan olduğundan onu tanıyanlar kendisine Ömer Baba diye hitap eder.
Yaşadığı her türlü olumsuzluğu hoşgörü ve teslimiyetle kabul etmeyi ilke edinmiştir.
İnsanları iyiye, güzele, doğruya davet eder. Ney üflemeyi ve ebru sanatı ile ilgilenmeyi sever.
Polat, keskin kararlar alma arifesinde Ömer Baba?nın görüşlerine başvurur. Çünkü o; Polat ve adamlarının gönül zenginliğidir

DELİ HİKMET / Erdem Ergüney

Doğruculuğu, açık sözlülüğü, mantığına uymayan şeylere anında karşı çıkışlarıyla Deli namını hak etmiştir.
Yaşanan her şeyin büyük bir planın parçası olduğuna inandığı için çok şüphecidir.
Olayların perde arkasına dair yorumlar yapmadan duramaz. En dayanamadığı şey, insanların tepkisizliği, duyarsızlığıdır

TUNCAY KANTARCI / Osman Wöber

Bir dönem konseye girecek kadar yeraltı dünyasında yükselebilmiş, dış ticaret ve gümrük işlerinde uzmanlaşmıştır.
Hassas ruhi dengesi bozulduğundan beri tedavi altındadır. Polat, yeni misyonunda ondan da faydalanmak istemektedir

Eski ßölüm'lerden Fragman'lar

26. ßölüm Fragmanı

27. ßölüm Fragmanı

ђєคlเรt · 23-02-08, 02:02

Şarkılarını Hayranlık'la Dinlediğim...

Güzelliği Kadar Şarkılarıylada Dikkatleri Üzerine Çeken

Rock Müziğin Kraliçesi

ŞEBNEM FERAH

KISA BİYOGRAFİ

12 Nisan 1972 yılında Yalova'da dünyayla tanıştı Şebnem Ferah. İlkokulu Yalova'da , Ortaokulu Bursa kolejinde, Liseyi ise Namık Kemal Sözeri Lisesinde yatılı olarak okudu.

İlkokul yıllarında enstrüman ve solfej dersleri alan Şebnem Ferah'ın okul orkestralarında da yer almasıyla müzik serüveni başladı. Lise yıllarında Pegasus isimli bir grupla çalıştı. Pegasus'ta şarkılar söylerken bir yandan da bayanlardan oluşan bir rock grubu oluşturmayı düşünüyordu. Bu düşüncesi 1988 yılında Türkiye'nin ilk bayan rock grubu olan Volvox'u kurmasıyla gerçeğe dönüştü. Bu grup Ebru Bank, Buket Doran, Gül Ağırca,Şebnem Ferah ve gruba sonradan katılan Özlem Tekin'den oluşuyordu.

Şebnem Ferah, Volvox grubu için ODTÜ "ekonomi" bölümünü yarıda bırakıp İstanbul'a geldi. Daha sonra İstanbul'da İstanbul Üniversitesi "İngiliz Dili Ve Edebiyatı" bölümünü bitirdi.
1992-1994 yılları arasında ,Türkiye'nin çeşitli yerlerinde konserler veren ve İstanbul rock barlarında sahne alan Volvox 1994 yılında ayrılma kararı aldı.

Volvox'un dağılması Şebnem Ferah için yeni bir başlangıç oldu. Artık bireysel çalışmalar yapıyordu ve bu çalışmaların ilk meyvesi 1996 yılında "Kadın" isimli albümle meydana geldi. Bu albümün hazırlanması yaklaşık 2 yıl sürdü. Demir Demirkan, Tarkan Gözübüyük ve İskender Paydaş 'tan oluşan müzik kadrosuyla çıkardığı albümümdeki şarkıların 4 tanesinde Sezen Aksu desteği gördü. Diğer şakılar ise Şebnem Ferah' a ait.

Albümden çıkan ilk klip 'Vazgeçtim Dünyadan' oldu. Bu çıkış parçasıyla Türkiye'de bir rock albümünün ulaşamadığı, alışılmamış bir satış grafiği izledi.

Daha sonra bu albümden "Yağmurlar", "Bu Aşk Fazla Sana" ve "Fırtına" adlı parçalara klip geldi. İlk konserini 4 nisan 1997 tarihinde İzmir'de "Ege Üniversite'sinde 6000 kişiye verdi.

Bu başarılı albümden sonra yeni bir albüm için kolları sıvayan Şebnem Ferah 1999 yılında kadar bir albüm çıkarmadı fakat bu arada da boş durmadı tabi. Sezen Aksu, Haluk Levent Kargo,Müzeyyen Senar ve Azerbaycan Kültür Bakanı Polat Bülbüloğlu' na vokalistlik yaptı.
Bu dönemler Şebnem Ferah için acılı geçti.1998 yılında ablası Aycan Ferah`ı yitirdi.Bu sancılı dönemin ardından tarihler 1 Temmuz 1999'u gösterdiğinde çıkardığı "Artık Kısa Cümleler Kuruyorum" isimli albümü müzik marketlerde ön sıralarda yer almayı başardı.Bu albümden 24 haziran 1999 perşembe gününde "Bugün" 30 haziran 1999 çarşamba gününde "Artık Kısa Cümleler Kuruyorum" adlı parçalara klip geldi.
7 Ağustos 1999 tarihinde depremde babası Ali Ferah'ı yitiren Şebnem kendini bırakmayıp müziğe daha çok sarıldı.

3 Ekim 2001 tarihine gelindiğinde ise hayranlarının karşısına "perdeler" albümüyle çıktı. Apocalyptica ile yaptığı, bir diğer perdeler versiyonuyla, ilk defa uluslararası bir şeyler yapmak istediğini hissettirdi hayranlarına. İlk olarak "perdeler" ve ardından "sigara" ya çektiği kliplerle dinleyici kitlesini iyice genişletti.

15 Mayıs 2003'te ise 4. albümü Kelimeler Yetse'yi yayınladı. "Kelimeler Yetse" albümünün ilk klibi "ben şarkımı söylerken" oldu. Ardından "gözlerimin etrafındaki çigiler" 2.Klip şarkısı oldu.Son olarak ise "mayın tarlası" ile sevenleriyle buluştu.
5 Temmuz 2005 tarihinde ise ismini Karin Karakaşlı'nın kitabından esinlendiği "Can Kırıkları" adlı albümünü çıkardı. Bu albümden ilk klip "Can Kırıkları" adlı parçaya geldi.
Şebnem Ferah aynı zamanda geri vokal olarak da sahneye çıktı.

Şebnem Ferah'la ßir Röportaj

Şarkılarınız çok açıkça anlatıyor duygularınızı. Hiç mi korunaklı olma ihtiyacı hissetmiyor musunuz? Bir gün duygularınızı gizlemek isterseniz şarkılarınızın konusu ne olacak?

Sanırım en çok ''korku'' hissettiğimiz zamanlarda korunaklı olma ihtiyacı hissederiz. Bense uzunca bir süredir korkmakla ilgili her şeyi hayatımda en aza indirgemeye çalışıyorum. Bu yüzden şarkı sözlerinde daha açık olmaya başlamam birdenbire alınmış bir karar değil, kendiliğinden olmuş bir şey. Ayrıca müzik yaparken kalbim, beynim, elimde tuttuğum kalem ve gitar arasında benim asla hükmetmeyi tercih etmeyeceğim bir senkronizasyon var. Ben buna teslim olmayı tercih ediyorum ve ortaya çıkan şeyleri ben de sonradan idrak ediyorum. Duygularımı saklayarak müzik yapmak zorunda kalmak da çok yıpratıcı bir ikilem olurdu ve sanırım tercih etmezdim. Çünkü bunu müziğin doğasına aykırı buluyorum.

Bir röportajınızda otosansürle ilgili "ilk üç albüm boyunca içimden geldiği halde kendimi tuttuğum çok oldu" diyorsunuz. Sonrasında bu kadar açık olmanıza ne sebep oldu? Yaşadıkça, atlattıklarımızla elde edeceğimiz bir güç gibi bir şey mi bu açıkça kendini gösterme cesareti?

Söz ettiğim şey ''üslup'' ile alâkalı bir şeydi. Çünkü üslubunuzun diğer insanlar üzerindeki etkilerini de düşünürsünüz. Ama hayat yaşadıkça insana çok şey öğretir ve bir şeyler öğrendikçe de bu bilgiler sayesinde hayatta sahip olunabilecek en değerli şeye, özgürlük alanına sahip olursunuz. Benim yaşadığım şey de buna benzer sanırım. Her geçen gün kendimi daha güvenli, daha güçlü biri gibi hissediyorum.

Şarkılarınızı kendiniz yapıyorsunuz. Başkasının şarkısını söyler misiniz? Nasıl bir şarkı olursa söylersiniz?

Benim için üretmek her zaman en az şarkı söylemek kadar heyecanlı olmuştur. Bu yüzden kendi şarkılarımı söylemeyi daha çok sevdiğimi itiraf etmeliyim. Müzikle ilgili her şeyi, tüm alanları birbirinden bağımsız düşünmek yerine, birbiriyle akraba gibi düşünmeyi seviyorum. Böyle kendimi daha iyi hissediyorum. Ama beni evde ya da arabamda başka bir şarkıya bağıra çağıra eşlik ederken görseniz bütün bu söylediklerim anlamsız kalır, çünkü hayatta şarkı söylerken aldığım zevki başka bir şeyden almıyorum. Kimin şarkısı olduğu hiç önemli değil. Ama albümlerimde genellikle kendi şarkılarımı söylemeyi seçmem, inandığım, kalbimden çıkan şeyleri söylemek istememle ilgili bir şey... Bir de odanızda oturup yaptığınız bir şarkıyı, sahnede başka insanlardan da duyarak söylemek dünyanın en zevkli şeylerinden biri.

Bu kadar sevilen ve şarkıları ezberlenen albümlere rağmen hâlâ ilk albümünüz "Kadın" için "Onun yeri başka, diğer albümler onu geçemedi" diyen birçok dinleyici var. Bununla ilgili ne düşünüyorsunuz?

''Kadın'' beni müzikseverlerle tanıştıran ilk albümdü ve gerçekten de iyi bir albümdür. O albümü dinlediği yıllarda 15-16 yaşlarında olanlar bugün 25-26 yaşlarında iş güç sahibi kocaman insanlar oldular. Aradan 10 yıl geçti. O albümle anıları, yaşanmışlıkları var, yükledikleri anlamlar var. 15-16 yaşında dinlediğim albümler benim için de dünyada üretilmiş en iyi albümlerdir çünkü o dönemlerde müziği başka bir aşkla dinlersiniz gerçekten. 10 yıllık bir geçmişle dün çıkmış bir albüm arasında seçim yapmak ya da karşılaştırma yapmak gerekince tabii ki herkes ''anılarını'' seçecektir. Bu engellenemez bir şey ve bence çok da normal bir şey. Bir de ilk olması çok önemliydi, bir albümle ilk kez başbaşa kaldığınızda hiçbir beklentiniz olmadan gerçekten çocuksu bir saflıkla dinlersiniz. Ama aynı müzisyenle ikinci albümdeki karşılaşmanızda artık beklentileriniz, istekleriniz olacaktır ve bunları o albümün daha ilk saniyelerinde karşılayabilmek istersiniz. Bunların tümünü bir dinleyici olarak ben de yaşıyorum.

Bu yüzden zaman tanımak gerekir ve en önemlisi de beklentilerinizi önemsememelisiniz çünkü o zaman hâlihazırda var olan güzellikleri de kaçırırsınız. Bir müzisyen olarak "Kadın" albümünden daha iyi çalışmalar yapamadığımı düşünmek benim için imkânsız, zaten o zaman bu işi yapmaya devam edemem. Ben ''en iyi albümüm ya da en iyi şarkım henüz yapamadığım bir albüm ya da şarkıdır'' diye düşünmeyi çok daha olumlu buluyorum. Başka türlü motive olamazsınız ki. Kaldı ki ben ilk albümüm için stüdyodayken de ''uff süper albüm oluyor'' gibi bir tavır içinde değildim, sadece bana güzel geliyordu, arkadaşlarıma güzel geliyordu ve içimizden geleni en iyi sekilde hayata geçirmeye çalışıyorduk. Bugün de aynı şeyi yapıyorum. Müziği başkalarının düşüncelerine ya da beklentilerine endeksli olarak yapar hale gelmek bir müzisyen için bence intihardır. Bunların farkında olup içinden geleni yapmaksa insanda inanılmaz bir güven oluşturuyor. Ayrıca dünya üzerinde toplu halde yaşayıp aynı saatlerde müzik dinleyen bir grup insandan söz etmediğimiz için başkalarının ne beklediğini tahmin etmeye çalışmak da çok sakıncalı ve yanlış. Benim için en güzeli içimden geleni yapıp sonra sonuçlarına adapte olmak. Buna albümden albüme yaşadığım maceralar yerine, upuzun bir yolculuk gibi bakıyorum ve benim herhangi bir şarkım bir dinleyici arkadaşımın hayatını zenginleştirebiliyorsa bu yeterince değerli ve kutsal bir şey...

"Perdeler" şarkısı için Apocalyptica ile bir çalışma olmuştu. Buna benzer çalışmalar yapmayı düşünüyor musunuz yabancı sanatçılarla?

Evet bazı planlarım var. Beraber çalışmayı istediğim müzisyenlerin çoğu Amerika'da Los Angeles'ta yaşıyor. Artık İnternet'le bu tip çalışmalar yapmak çok mümkün ancak ben böyle çalışmaları yüz yüze daha doğrusu kalp kalbe yapmayı tercih ederim. Apocalyptica ile yaptığımızda da Finlandiya'ya gitmiştim. Çok kolay bir çalışma yöntemi olduğunu söyleyemem çünkü zaman kısıtlamanız oluyor kaçınılmaz olarak ama doğru koşulları bir araya getirdiğimde tekrar deneyeceğim.

Albümlerinizi büyük firmalardan çıkarıyorsunuz. Büyük firmalarla çalışmak kısıtlayıcı olmuyor mu? Albümleri yaparken tamamen istediğiniz gibi ve özgür olabiliyor musunuz?

İster büyük bir firma olsun ister en küçük, bir şirketle çalışma yapacaksam, konuşmak için masaya oturacaksam benim koşullarım ve yaptığım müzik ortadadır. Bu konuda her zaman çok net oldum. Ne kimsenin zamanını ve emeğini harcamak isterim ne de birileri benimkini harcasın isterim. Benim müziğimin kısıtlanması ya da kontrole uğraması asla kabul edebileceğim bir şey değil. Bunu kabul ederlerse çalışırız, etmezlerse çalışmayız. İlk albümümü çıkarmak için beklememin sebebi de budur. O dönemlerde ne olursa olsun patron konumundaki kişilerin müzisyen olmasını çok arzu ediyordum çünkü ancak bir müzisyen başka bir müzisyenin özgürlük alanına tecavüz etmez. Bu yüzden Onno Tunç ve Sezen Aksu ortaklığındaki Karma Müzik ve oradan çıkan ilk albümüm benim için gerçek olamayacak kadar iyi bir başlangıç olmuştur. Ama sabretmek yerine ne olursa olsun albüm çıkarmak derdinde olsaydım asla arzu ettiğim müziği yapamazdım ve bu durumda da benim için müzik yapmanın pek bir anlamı yok. Bu yüzden müzik yapmak sadece stüdyoda ya da sahne üstünde yaptıklarınızla sınırlı bir şey değil, koşulları oluştururken en verimli olabileceğiniz şartları bir araya getirebilmek de ayrı ve yorucu bir kısmıdır müziğin.

Türk ve yabancı sanatçılardan kimleri dinlemekten zevk alıyorsunuz? Kimlerle çalışmak istersiniz?

Az önce söylediğim gibi benim için de 15-16 yaşında dinlemeye başladığım gruplar hâlâ en iyi gruplar. Müzik sürekli değişen ve gelişen bir şey ve o dönemde üretilen müzikleri çok güzel buluyorum. Belki zevk meselesi diyebiliriz. Elbette bugün ne olup bittiğini de takip ediyorum ama bana sorarsanız ''iyi müzik ve kötü müzik''ten ziyade, ''iyi performans ve kötü performans'' vardır. Gerisi de zevklere, tercihlere kalır. Pink Floyd, Deep Purple ve türevleri, Heart, Kiss, King's X, Whitesnake, daha doğrusu o dönemde müzik yapan grupların neredeyse hepsinin beğendiğim çalışmaları vardır. Yeni grupları da takip etmeye çalışıyorum ama kalbimle dinlediklerim o dönemin grupları sanırım. Bu grupların herhangi biriyle şarkı söylemek benim için unutulmaz bir anı olurdu. Yerli müzisyenlere gelince çoğu zaten arkadaşımdır ve albümlerinin yapım aşamasına da zaman zaman tanık olurum. Beraber yapabileceğimiz bir şey olursa da zevkle yapıyorum, bol bol örneği var zaten.

Siz de Volvox zamanlarından beri aslında Taksim'de müzik yapmış bir müzisyensiniz. Taksim'in özellike rock ve alternatif müzikler için özel bir önemi olduğunu düşünüyor musunuz?

Taksim'in başlı başına büyülü bir yer olduğunu düşünüyorum. Oradayken yaşadığımı fark ediyorum. Tarihi fark ediyorum, başka insanları, başka yaşamları idrak edebiliyorum. Orada farklı müzik türlerinin kendine yer edinmiş olması bence bir tesadüften çok, bu söylediklerimle de alâkalı bir şey. Birçok rock müzisyeni belki de ilk kez orada sahneye çıkmıştır dolayısıyla kale gibi gelir orası bana...

Birlikte çalıştığınız, albüm kayıtlarını yaptığınız, sahneye çıktığınız müzisyenler yakın arkadaşlarınız ve sizinle "çalışan müzisyenler" olmaktan çok bir grup gibisiniz. Bunun sağladığı avantajlar neler?

Bizler çok eski dostlarız. Artık aile gibi olduk. Birlikte birbirimizin hayatlarındaki değişimlere, acılara, sevinçlere ortak olduk. Bu çok kıymetli bir şey ve bu duygularla müzik yapmak bir müzisyenin sahip olabileceği en büyük avantaj. Müzik yapmak için birbirinizi tanımanıza ya da arkadaş olmanıza gerek yoktur, çalarsınız olur ama bunun yanı sıra böyle bir şey varsa bu çok değerlidir. Ben de grup geleneğinden gelen bir müzisyenim ve her şey kendiliğinden bu yönde gelişti. Hepimiz bir arada olmaktan hoşlandığımız için bir aradayız. Ve yıllardır birbirimize olan saygıyı yok etmek yerine çoğaltabildiğimiz için, bundan çok da zevk alabildiğimiz için birlikteyiz. Sanırım bir aile kurmaya karar verecek olsam ancak bu kadar özen ve koruma duygusu ile yaklaşabilirdim.

Rock müziğin toplumdaki problemlere baş kaldıran bir tavrı vardır hep ama Türk rock müzisyenlerinde genellikle böyle bir tavır yok. Sizin çalışmalarınız da bu tarzdan çok kişiseller. Böyle bir tavır edinmeye gerek olmadığını mı düşünüyorsunuz ya da bunun samimiyetsiz olacağını mı düşünüyorsunuz?

Her zaman böyle söylenir ancak bu söylemi ya da saptamayı dünya üzerinde müzik yapan rock topluluklarıyla özdeşleştirmeye kalktığınızda her grupta aynı sonucu alamazsınız. Örnekler vermeye çalışayım: Pink Floyd ve Whitesnake'in ikisi de rock grubudur ancak ortak noktaları sadece enstrümanlarıdır. İkisi de farklı alanlarda çok değerlidir. Söylemeye çalıştığım şey; müzik kendi başına zaten çok şey söyleyebilir, buna her rock müzisyeni düzeni eleştiren sözlerle eşlik etmek durumunda diye bir kural eklemek, ya da böyle bir beklenti içinde olmak, bana çok anlamlı gelmiyor. Bugüne kadar hiç bir müzisyene dair böyle bir beklentim olmamıştır. Aksine neyi iyi yapabiliyorsa onu sunmasını tercih ederim. Ama müzikal olarak zayıf olup sadece böyle şeyler söyleyebilmek için müziği araç olarak kullanmayı tercih eden grupları çok sempatik bulduğumu söyleyemem.
Bana gelince; benim için aslolan müziğin kendisidir. Kelimeler ancak ek bir kuvvet olabilir. Şarkılarımda yazdığım şeyler çok farklı olmasa da kendime ait bir üsluba sahip olması benim için daha önemlidir. İlk bakışta aşk şarkısı gibi görünen bir çok şarkımda da asıl anlattığım, üstünde durduğum şey primitif bir ahlak anlayışıdır çünkü bu günlük hayatımda da çok değer verdiğim şey. Ama gerçekten; mesela David Coverdale bir ilacın prospektüsünü melodilendirip okusa sanırım onu da dinlerim çünkü herkesin ''yüksek beceriye'' sahip olduğu alanlar farklıdır. Bence müzik tüm bu söylemlerin üstünde bir şey. Ayrıca ''armoni duygusu'' yeryüzünde var olan tüm sistemlerden de eski bir şey, bugüne kadar da yaşamayı becermiş bir şey. Bu yüzden müzik yaparken yüklemeye gebe olduğum anlamlardan ziyade özüne konsantre olmak, yeteneklerimle elimde tuttuğum kalem arasındaki koordinasyonu zorlamamak benim için daha değerlidir. Zorlayınca olmuyor zaten. Bu yüzden içimden ne yazmak geliyorsa onu yazıyorum ki inanarak söyleyebileyim. İnanarak söylemek insanı her türlü tekniğin yapabileceğinden daha iyi bir şarkıcı yapar çünkü...

Giyim tarzınız, saç şekliniz, saç renginiz, makyaj tarzınız sürekli değişiyor ve aslında yaptığınız müziğin değişimiyle de paralel ilerliyor. Görselliğin müziği dinleyiciye sunmada önemli olduğunu mu düşünüyorsunuz yoksa sadece görünüşünüzdeki değişimler de, şarkılardaki değişimler de ruh halinizi yansıttığı için kendiliğinden mi paralellik oluşuyor?

Dışarıdan bakıldığında o değişimler albümden albüme yaşanıyormuş gibi görünüyor ama aslında onlar her kadının her gün yaşadığı değişimler ve kesinlikle paralellik sonucu ortaya çıkan değişimler. Ben de her kadın gibi bazen kendi görüntümden sıkılıp gidip bir değişiklik yapıyorum ama inanın bu günlük hayat içinde kendiliğinden olan ve biten bir şey. İyi görünmeyi kim istemez, tabii ki ben de isterim ama benim işim şarkıcılık. Bugüne kadar görüntüsü yüzünden dinlemekten vazgeçtiğim ya da görüntüsü sayesinde dinlemeye karar verdiğim tek bir müzisyen olmadı. Dolayısıyla önemsediğim bir konu değil.

Kliplerinizde nelere dikkat ediyorsunuz? Mesela hikâye anlatmıyor klipleriniz, böyle olmasını istememenizin sebebi nedir?

Böyle olmasını istemiyor değilim, tabii ki isterim. Ancak video bütçelerinin sınırlılığı Türkiye'deki bir çok yönetmenin yaratıcılığını da çok sınırlıyor. Akıllarındaki şeyi doğal olarak hayata geçiremiyorlar. Kaldı ki ben zaten video çekmeyi pek sevmiyorum. İnsanların hayal gücüne bırakmayı daha çok tercih ederim. Bu yüzden de daha çok performansın ön planda olduğu, hayal dünyalarına müdahale etmeyen, eli yüzü düzgün videolar yapmaya gayret ediyorum. Dünyada bir videonun bütçesi bir milyon doları bulabiliyor, buradaysa karşılaştırma bile yapılamayacak bütçeler söz konusu çünkü müzik endüstrisinin durumu ortada.

Şarkılarınız hep acı çekmekten çıkıyor sanki. Çok mutlu, sakin bir hayatınız olsa şarkı yapamayacak mısınız? Ya da şarkı yapmak için böyle bir hayatı kendiniz sabote eder misiniz?

Asla sabote etmem! Ama acı her insanın hayatının çeşitli dönemlerinde karşılaşacağı bir durum. Yaratıcılığı inanılmaz tetiklediği de müzik tarihinden örneklerle destekleyebileceğimiz bir gerçek. Ama ben zaten hayatım her şeyiyle yolunda gitse de sadece kendi hayatıyla ilgilenen biri değilim. Şarkı sözü yazarken birinci tekil şahıs kullanmam onların sadece benim acılarım olmasından değildir. Hissettiklerim yüzündendir. ''Acı"yı gerçekten tattıktan, daha doğrusu acıya gerçekten çarptıktan sonra artık başkalarının acılarını çok daha fazla ve derinden hissedebilir hale geliyorsunuz. Bu da sizi etrafınızdaki her duyguya karşı daha hassas biri haline getiriyor.

Türkçe rock müzik yapan ve bunu insanlara benimseten ilk kadın olduğunuz söylenebilir. Şu anda çıkanlar için yolu açtığınızı düşünüyor musunuz?

Bu konudaki fikirlerim zaman zaman değişiyor. Bazen olumlu yönde etkileyebileceğine inanmak istiyorum ama bazen de hiç bir alâkası olmadığını düşünüyorum. Elbette insanların en azından bazı seslere ve görüntülere alışması açısından etkisi olursa çok sevinirim ama diğer taraftan söz konusu müzik olduğunda kimseyi uzun vadede herhangi bir şey için yönlendiremeyeceğinize de inanıyorum. Müzikle dinleyiciler arasındaki ilişki romantik ilişkiler gibidir. İstenirse olur. İstenmezse araya ne koyarsanız koyun ya da ne kadar başarılı bir ön çalışma yapılmış olursa olsun planınız geçerli olamayabilir. Bu yüzden müziğin tüm yargıların ve tüm ön yargıların üstünde olduğuna inanıyorum. Biri eğer o güne kadar denenmemiş bir şey yapıyorsa ilk başta değişik gelecektir ama ''iyi'' yapıyorsa mutlaka kabul görecektir. Elvis Presley için ön hazırlık yapmış olabileceğini söyleyebilir miyiz? Ama bugün müzik tarihinde milat olarak kabul edilen durumlardan biriyse demek ki ön göremediğimiz şeyler de var, hem de çok... Dolayısıyla herkesin kendi başarısını tamamen kendisinin yarattığına inanmaya sanırım daha yakınım. Her önceki gelişmenin bir sonrakini etkileyeceği de reddedilmez bir gerçek bu arada. Ama bu hep olan bir şey. Her şey, her şeyi etkiliyor çünkü. Dolayısıyla sanırım asıl konu insanın kendisinde başlıyor ve dönüp dolaşıp oraya geliyor.

Özel hayatınızla ilgili bildiklerimizin çoğunu şarkılarınızdan öğreniyoruz, çok azını başka yerlerden duyuyoruz. Neden peşinizde kamera orduları olmuyor, her konuda yorum yapmanız için burnunuza mikrofon dayamıyorlar? Bu durumdaki insanlardan biri olmamayı nasıl başardınız?

Çünkü dikkat ediyorum. Ayrıca o tür bir hayatı çok sevdiğimi de söyleyemem. Ben hayatımda önemli bir gelişme olduğunda bunu hâlâ ilk olarak annemle, ablamla, dostlarımla paylaşmak istiyorum, kameralarla değil. Bu bir tercih meselesi. Günahıyla sevabıyla kendimden sorumlu olabilme özgürlüğümü korumak istiyorum. Öbür türlü bir hayat yaşadığınız zaman kameralara hesap verir duruma geliyorsunuz ve bu korkunç bir şey bence. Ben sokaklarda dolaşmayı seven, kendi hayatımı doğru bulduğum şekilde yaşamayı isteyen, vaktinin çoğunu da müziğe ayıran biriyim. Başka türlü bir yaşam planım zaten yok. Her gün davetlere katılıp soru yanıtlayacak vaktim de yok.

Nerelerde konser vermekten hoşlanıyorsunuz (özellikle sevdiğiniz üniversiteler ya da şehirler var mı)? Seyirciden memnun olmadığınız oluyor mu, oluyorsa buna ne sebep oluyor?

Benim için her konser aynı derecede önem taşıyor. Ayırım yapmak çok zor. Ama katılımın büyük olabileceği, geniş alanlarda yapılan konserler sahnedeki insan için manevi olarak gerçekten çok doyurucu oluyor çünkü otuz bin kişinin ağzından şarkınızı duyuyorsunuz ki bu da kampüslerdeki büyük alanlar sayesinde en çok üniversitelerde oluyor. Seyircileri beğenmemekse benim için asla söz konusu olamaz. Oraya müziğimi dinlemeye gelmişlerse, benim konuğumdurlar ve onlara güzel birkaç saat yaşatabilirsem ne mutlu bana. Bir müzisyenin yaptığı şeyin özünün bu olduğunu her geçen gün daha çok idrak ediyorum. Sadece konsantrasyon bozacak şekilde davranırlarsa birazcık etkileniyorum çünkü performansım da etkileniyor ve bir kişi yüzünden bütün konserin gidişatını bozmak istemezsiniz. Ama bu da çok nadir olan bir şey ve anlayışla karşılıyorum çünkü her şehirde İstanbul'daki gibi her gün konser olmuyor ve olduğunda gerçekten çok büyük bir coşku yaşanıyor.

Dinleyici kitleniz 14 yaşlarından başlayıp 35'lere kadar uzanıyor ama özellikle fan'larınız 14-17 yaş arasındalar (fan sitelerinden anlaşıldığı kadarıyla). Dinleyici kitlenizdeki bu yaş dağılımından memnun musunuz? "Aslında hitap etmek istediğim kesim.." diye başlayacak bir cümleniz var mı?

Bu da rahatlıkla seçim yapamayacağım, bu arada da çok memnun olduğum bir konu. 30 yaşlarındaki birilerinin çoğunlukta olduğu bir konserde şarkı söylerken arkadaşlarıma şarkı söylüyormuş gibi hissediyorum çünkü neredeyse hayatımın son 10 yılının önemli dönemeçlerine tanıklar. Eski bir arkadaşınızla karşılaşıp sohbet etmek kadar sıcak bir şey bu benim için... Ama yaş ortalamasının daha küçük olduğu konserlerde de müziğin ne kadar ''yaşayan'' bir şey olduğunu yeniden idrak ediyorum çünkü bugün 15 yaşında olup konserime gelen biri ben ilk albümümü yaptığımda 5 yaşında oluyor ve onun en sevdiği albümünüz son albümünüz oluyor! Bunları izlemek gerçekten çok heyecan verici ve motive edici şeyler. Bu yüzden müziğimi dinleyen herkes ama herkes benim için kıymetli, ayırım yapmam mümkün değil. Onların algıladıkları farklı olabilir belki.

Şarkı sözlerini de hep kendiniz yazmanız edebiyatla daha yakından ilgilenmenizi gerektiriyor mu? Özellikle yazı tarzını sevdiğiniz yazarlar var mı?

Şarkı sözü yazmak için gerekli olan şey edebiyat bilgisinden çok, ifade edebilme isteği ve müzikle söz arasındaki ahengi yakalayabilme becerisi ve tecrübesi. Çünkü şiir yazmak ve şarkı sözü yazmak birbirine yakın dursa da farklı şeyler. Bu arada farklı sanat dallarına ilgi göstermek sizi mutlaka zenginleştirecektir. Ama özel olarak edebi dili için takip ettiğim bir edebiyatçı yok. Daha çok farklı bakış açılarıyla tanışabileceğim, dili ne olursa olsun başka türlü düşünmeyi de tecrübe edebileceğim çalışmalara kendimi daha yakın hissederim. Bu bir film de olabilir, şiir de, kitap da, şarkı da...

Müzik piyasasının şu andaki durumunu ve genel gidişatını nasıl buluyorsunuz? Albümlerinizi yaklaşık 2 yıl arayla çıkardığınız için piyasadaki değişimleri net olarak değerlendirebiliyorsunuzdur.

Sanırım en kötü zamanını yaşıyor müzik endüstrisi. Daha doğrusu bana biraz da İnternet'in de etkisiyle şekil değiştiriyor gibi geliyor. Buna rağmen zaman zaman tüm bunlardan bağımsız olarak çok güzel çalışmalar da oluyor ama çok yakında müzik yapım şirketlerinin çoğunun kapılarını kapatmak zorunda kalması söz konusu olabilir çünkü insanlar CD almak yerine MP3 indirmeyi tercih ediyorlar. Müzik yapmak ucuz bir iş değil, ekonomisi çok büyük. Ama böyle giderse sanırım bildiğimiz anlamda sektör diye bir şey kalmayacak. Ya da şirketler çok küçük bütçeli albümler yapmayı tercih edecekler ki bu da müziğin niteliğine de yansıyacak çünkü çalıştığınız stüdyonun özellikleri, çalıştığınız zaman dilimi, aklınıza gelen her şey kayıplara uğrayacak. Bu aslında çoktan yaşanmaya başladı bile. Umarım bu enteresan süreci büyük yaralar almadan hep birlikte atlatırız çünkü müzik hayattaki en güzel şeylerden biri.

ßir Kaç Resmi

ђєคlเรt · 23-02-08, 02:04

Güncelleme...

xtAnGaCllx · 23-02-08, 02:06

super olsun ellerıne saglık hemsom

SPOON · 23-02-08, 02:06

Akif abi döktürmüşsün yine

ben bi nescafe alıp geleyim okumaya devam edicem

23-02-08, 02:01	#1 (permalink)
ђєคlเรt ναтαηi göяєν∂є/İskenderun Giriş Tarihi: 14-05-2007 Yer: C:\WINDOWS\system32 Meslek: P. Computer Systems Tesellim: İki Tek Sigaram... Yaş: 20 Mesajlar: 5,718 Rep Puanı: 29873610 Rep Gücü: 298810	┤► ђєคlเรt ◄├ kişisєŁ Sαчƒαмα HoşgєŁdiηiz √ Hakkımda ßi Kaç ßilgi Tek İzlediğim Dizi >> Kurtlar Vadisi Pusu << Genel Oyuncu Kadrosu: POLAT ALEMDAR, MEMATİ ABDÜLHEY GÜLLÜ ERHAN PÜRMÜZ HASAN NEVZAT EREN HALO DAYI TUNCAY KANTARCI ÖMER BABA DELİ HİKMET NAZİFE ANNE Oyunun ßaş Rol Oyuncusu Olan Polat Alemdar / Necati Şaşmaz Necati Şaşmaz/Polat Alemdar'la ßir Röportaj'dan Kısa Alıntı... Kimdir Necati Şaşmaz sizi yakından tanıyabilir miyiz? N.Şaşmaz: 1971 yılında Elazığ' da doğdum. İlk ve orta öğrenimimi Elazığ‘ da tamamladıktan sonra bir dönem Ankara' da yaşadım. Eğitim ve seyahat amaçlı olarak Avrupa' nın bir çok ülkesinde; Gürcistan, Ukrayna, Kanada ve Amerika' da bulundum. Uzun yıllar Amerika da yaşadım ve yüksek öğrenimimi turizm alanında Amerika' da tamamladım. Kurtlar Vadisi' ndeki başrol olan Polat karakteri, ilk oyunculuk deneyimim olup, halen dizideki başrol oyunculuğuma devam etmekteyim. Hobileriniz nelerdir? N.Şaşmaz: Çok yoğun bir tempoda çalışıyorum, Fırsat buldukça; yüzüyorum, ata biniyorum, ney üflüyorum ve poligonda atış çalışıyorum. Özel hayatınızda neler yapıyorsunuz? N.Şaşmaz: Sadece işim var. İşim çok kıskanç olduğu için bir başkası yok. İş dışında çok az vaktim var, o zamanlarda da şiir yazmaya ve kitap okumaya, sinema ve tiyatroya gitmeye çalışıyorum ama işim zaten hayatımın hemen hemen bütün bir bölümünü kapıyor. Oyunculuk serüveniniz nasıl başladı? Bununla ilgili eğitim aldınız mı? N.Şaşmaz: Kurtlar Vadisi ile başladı. Bu benim ilk oyunculuk deneyimim ama çok yoğun bir şekilde çalışıyorum. Her geçen gün oyunculuk anlamında yeni şeyler öğreniyor ve kendimi bu anlamda geliştiriyorum. Oyunculuk emek ve çok ciddi mesai istiyor. Bunun bilinci ile yoluma devam ediyorum. Ünlü olmak hayatınızda neleri değiştirdi? N.Şaşmaz: Eskiden de hayat içerinde insanları seviyor ve onlar tarafından seviliyordum ancak şimdi bu sevgiyi çok daha büyük kitlelerle paylaşıyorum. Polat karakterini kendinize yakın olarak görüyor musunuz?Benzeyen ya da farklı olan yönleriniz nelerdir? N.Şaşmaz: Her iki karakter arasında mutlaka bir etkileşim oluyor. Polat' ın Necati Şaşmaz' dan, Necati Şaşmaz' ın da Polat' tan öğrendiği şeyler var mesela Polat hızlı araba kullanma konusunda benden çok şey öğrendi ben de Polat' tan romantizmi ve aşkı öğreniyorum. En son Elazığ ziyaretiniz ve hissettikleriniz neler? Ne kadar sıklıkta gidiyorsunuz? N.Şaşmaz: Senede bir iki kez Elazığ' a gidiyorum. En on 9 ay önce Babaannemin rahatsızlığı dolayısıyla gitmiştim. Tabi ki çok güzel geçiyor. Eş, dost ziyaretleri yapmak ve dostlukları yad etmek çok keyifli… Elazığ ile ilgili olarak herhangi bir projeniz var mı? N.Şaşmaz: Uzun vadede, imkanlar doğrultusunda okul yaptırmak isterim. En sevdiğiniz geleneksel (Elazığ yöresi) yemek hangisidir? N.Şaşmaz: Ekşili, içli ve Harput köftesini seviyorum. Oyuncuların Oyundaki Karakter'leri POLAT ALEMDAR / Necati Şaşmaz İlişkileri deşifre edip, sistemi çökertmek üzere mafyanın içerisine girmiş, çetelerin Küresel Güçler ile nasıl işbirliğine girdiğine şahit olmuş, gizli bir devlet görevlisidir. Kurtlar Vadisi Pusuda Polatın misyonu yine akıl, cesaret ve organizasyon becerisi gerektirmektedir. Faili meçhulleri, sebepleri ve sonuçlarıyla, çağın en önemli silahı para üzerinden ortaya çıkarmak istemektedir. 21.asırda tüm dünyanın Avrasya için son kozlarını paylaştığını ve Türkiyenin de Avrasyanın kalbi olduğunu gören Polat, son görevi için ekibini yeni insanlarla genişletmiştir ABDÜLHEY / Kenan Çoban Polat Alemdar gibi Abdülhey de devlet tarafından yetiştirilmiş özel bir ajandır. Stratejik konularda ve üst mafya-örgüt bağlantılarında uzmandır. Sessizliği, ne düşündüğünü asla belli etmemesi ve ketumluğu nedeniyle Polatın sırdaşıdır MEMATİ / Gürkan Uygun Sokaklardan geldiği için fevri ve acımasızdır. Onun için sorun her zaman somut olmalıdır ve çözümler basittir. Olayların perde arkasıyla ilgilenmez. Polat Alemdar, operasyonlarda Mematiyi sağ kolu olarak kullanır. Doğrudan sonuca ulaşma yeteneği Memati?nin en önemli özelliğidir... GÜLLÜ ERHAN / Erhan Ufak Neşeli, hayalperest, bazen çocuksu ve sakar ama her zaman talihli oluşuyla dikkat çeker. Kadınlara olan ilgisi ve korkusu onda çelişik duygular yaşatır. Sempatikliğinin ve insanlarla çarçabuk kaynaşmasının farkındadır. Bunu kullanarak olmadık anlarda çözümler üretir NEVZAT / Nevzat Yakışırboy Güllü Erhan ile birlikte Polat Alemdarın ekibinin neşeli ve becerikli ikilisini oluştururlar. Ekibin en saf üyesi olarak tanınsa da, bazen ürettiği zeki çözümlerle güldürürken şaşırtır. En büyük rakibi, Polatın şoförü Pürmüzdür. PÜRMÜZ HASAN / Fatih Kaçan Polat Alemdarın şoförü olan Pürmüz, az konuşur, verilen emirleri sorgulamadan yerine getirir. Ancak Nevzatla girdiği rekabet, ekibin bu en sessiz üyesini sinirlendiren tek şeydir. HALO AĞA / Sönmez Atasoy Yıllarca uyuşturucu ve kaçakçılık işlerinin tam ortasında yer almıştır. Bu konulardaki bağlantıları, yöntemleri, araçları gayet iyi bilmektedir. Polat Alemdara can borcu olduğuna inanan Halo, tecrübesi ve bilgisini onun hizmetine sunar. Ekibin sözü dinlenen, sevecen, akıl Dayısıdır EREN / Kerem Fırtına Eren, sorumluluk almak ve kendisini ispatlamak arzusundadır. Ancak dahil olduğu macerada, tecrübesizliği onun en büyük dezavantajıdır. Eren; naifliği, sağlam karakteri ve inancı ekipte yer almasını sağlamıştır NAZİFE ANNE / Serpil Tamur Ali Candanı yetiştirmiş, evladını bir kez toprağa verdikten sonra ona yeniden kavuşmuş, Polat ve ekibinin anne diye bildiği kadındır. Yaşadıkları onu merhamet ve acılar konusunda hassaslaştırmıştır. ÖMER BABA / Emin Olcay Dingin, müşfik ve bilge bir insan olduğundan onu tanıyanlar kendisine Ömer Baba diye hitap eder. Yaşadığı her türlü olumsuzluğu hoşgörü ve teslimiyetle kabul etmeyi ilke edinmiştir. İnsanları iyiye, güzele, doğruya davet eder. Ney üflemeyi ve ebru sanatı ile ilgilenmeyi sever. Polat, keskin kararlar alma arifesinde Ömer Baba?nın görüşlerine başvurur. Çünkü o; Polat ve adamlarının gönül zenginliğidir DELİ HİKMET / Erdem Ergüney Doğruculuğu, açık sözlülüğü, mantığına uymayan şeylere anında karşı çıkışlarıyla Deli namını hak etmiştir. Yaşanan her şeyin büyük bir planın parçası olduğuna inandığı için çok şüphecidir. Olayların perde arkasına dair yorumlar yapmadan duramaz. En dayanamadığı şey, insanların tepkisizliği, duyarsızlığıdır TUNCAY KANTARCI / Osman Wöber Bir dönem konseye girecek kadar yeraltı dünyasında yükselebilmiş, dış ticaret ve gümrük işlerinde uzmanlaşmıştır. Hassas ruhi dengesi bozulduğundan beri tedavi altındadır. Polat, yeni misyonunda ondan da faydalanmak istemektedir Eski ßölüm'lerden Fragman'lar 26. ßölüm Fragmanı 27. ßölüm Fragmanı

23-02-08, 02:02	#2 (permalink)
ђєคlเรt ναтαηi göяєν∂є/İskenderun Giriş Tarihi: 14-05-2007 Yer: C:\WINDOWS\system32 Meslek: P. Computer Systems Tesellim: İki Tek Sigaram... Yaş: 20 Mesajlar: 5,718 Rep Puanı: 29873610 Rep Gücü: 298810	Şarkılarını Hayranlık'la Dinlediğim... Güzelliği Kadar Şarkılarıylada Dikkatleri Üzerine Çeken Rock Müziğin Kraliçesi ŞEBNEM FERAH KISA BİYOGRAFİ 12 Nisan 1972 yılında Yalova'da dünyayla tanıştı Şebnem Ferah. İlkokulu Yalova'da , Ortaokulu Bursa kolejinde, Liseyi ise Namık Kemal Sözeri Lisesinde yatılı olarak okudu. İlkokul yıllarında enstrüman ve solfej dersleri alan Şebnem Ferah'ın okul orkestralarında da yer almasıyla müzik serüveni başladı. Lise yıllarında Pegasus isimli bir grupla çalıştı. Pegasus'ta şarkılar söylerken bir yandan da bayanlardan oluşan bir rock grubu oluşturmayı düşünüyordu. Bu düşüncesi 1988 yılında Türkiye'nin ilk bayan rock grubu olan Volvox'u kurmasıyla gerçeğe dönüştü. Bu grup Ebru Bank, Buket Doran, Gül Ağırca,Şebnem Ferah ve gruba sonradan katılan Özlem Tekin'den oluşuyordu. Şebnem Ferah, Volvox grubu için ODTÜ "ekonomi" bölümünü yarıda bırakıp İstanbul'a geldi. Daha sonra İstanbul'da İstanbul Üniversitesi "İngiliz Dili Ve Edebiyatı" bölümünü bitirdi. 1992-1994 yılları arasında ,Türkiye'nin çeşitli yerlerinde konserler veren ve İstanbul rock barlarında sahne alan Volvox 1994 yılında ayrılma kararı aldı. Volvox'un dağılması Şebnem Ferah için yeni bir başlangıç oldu. Artık bireysel çalışmalar yapıyordu ve bu çalışmaların ilk meyvesi 1996 yılında "Kadın" isimli albümle meydana geldi. Bu albümün hazırlanması yaklaşık 2 yıl sürdü. Demir Demirkan, Tarkan Gözübüyük ve İskender Paydaş 'tan oluşan müzik kadrosuyla çıkardığı albümümdeki şarkıların 4 tanesinde Sezen Aksu desteği gördü. Diğer şakılar ise Şebnem Ferah' a ait. Albümden çıkan ilk klip 'Vazgeçtim Dünyadan' oldu. Bu çıkış parçasıyla Türkiye'de bir rock albümünün ulaşamadığı, alışılmamış bir satış grafiği izledi. Daha sonra bu albümden "Yağmurlar", "Bu Aşk Fazla Sana" ve "Fırtına" adlı parçalara klip geldi. İlk konserini 4 nisan 1997 tarihinde İzmir'de "Ege Üniversite'sinde 6000 kişiye verdi. Bu başarılı albümden sonra yeni bir albüm için kolları sıvayan Şebnem Ferah 1999 yılında kadar bir albüm çıkarmadı fakat bu arada da boş durmadı tabi. Sezen Aksu, Haluk Levent Kargo,Müzeyyen Senar ve Azerbaycan Kültür Bakanı Polat Bülbüloğlu' na vokalistlik yaptı. Bu dönemler Şebnem Ferah için acılı geçti.1998 yılında ablası Aycan Ferah`ı yitirdi.Bu sancılı dönemin ardından tarihler 1 Temmuz 1999'u gösterdiğinde çıkardığı "Artık Kısa Cümleler Kuruyorum" isimli albümü müzik marketlerde ön sıralarda yer almayı başardı.Bu albümden 24 haziran 1999 perşembe gününde "Bugün" 30 haziran 1999 çarşamba gününde "Artık Kısa Cümleler Kuruyorum" adlı parçalara klip geldi. 7 Ağustos 1999 tarihinde depremde babası Ali Ferah'ı yitiren Şebnem kendini bırakmayıp müziğe daha çok sarıldı. 3 Ekim 2001 tarihine gelindiğinde ise hayranlarının karşısına "perdeler" albümüyle çıktı. Apocalyptica ile yaptığı, bir diğer perdeler versiyonuyla, ilk defa uluslararası bir şeyler yapmak istediğini hissettirdi hayranlarına. İlk olarak "perdeler" ve ardından "sigara" ya çektiği kliplerle dinleyici kitlesini iyice genişletti. 15 Mayıs 2003'te ise 4. albümü Kelimeler Yetse'yi yayınladı. "Kelimeler Yetse" albümünün ilk klibi "ben şarkımı söylerken" oldu. Ardından "gözlerimin etrafındaki çigiler" 2.Klip şarkısı oldu.Son olarak ise "mayın tarlası" ile sevenleriyle buluştu. 5 Temmuz 2005 tarihinde ise ismini Karin Karakaşlı'nın kitabından esinlendiği "Can Kırıkları" adlı albümünü çıkardı. Bu albümden ilk klip "Can Kırıkları" adlı parçaya geldi. Şebnem Ferah aynı zamanda geri vokal olarak da sahneye çıktı. Şebnem Ferah'la ßir Röportaj Şarkılarınız çok açıkça anlatıyor duygularınızı. Hiç mi korunaklı olma ihtiyacı hissetmiyor musunuz? Bir gün duygularınızı gizlemek isterseniz şarkılarınızın konusu ne olacak? Sanırım en çok ''korku'' hissettiğimiz zamanlarda korunaklı olma ihtiyacı hissederiz. Bense uzunca bir süredir korkmakla ilgili her şeyi hayatımda en aza indirgemeye çalışıyorum. Bu yüzden şarkı sözlerinde daha açık olmaya başlamam birdenbire alınmış bir karar değil, kendiliğinden olmuş bir şey. Ayrıca müzik yaparken kalbim, beynim, elimde tuttuğum kalem ve gitar arasında benim asla hükmetmeyi tercih etmeyeceğim bir senkronizasyon var. Ben buna teslim olmayı tercih ediyorum ve ortaya çıkan şeyleri ben de sonradan idrak ediyorum. Duygularımı saklayarak müzik yapmak zorunda kalmak da çok yıpratıcı bir ikilem olurdu ve sanırım tercih etmezdim. Çünkü bunu müziğin doğasına aykırı buluyorum. Bir röportajınızda otosansürle ilgili "ilk üç albüm boyunca içimden geldiği halde kendimi tuttuğum çok oldu" diyorsunuz. Sonrasında bu kadar açık olmanıza ne sebep oldu? Yaşadıkça, atlattıklarımızla elde edeceğimiz bir güç gibi bir şey mi bu açıkça kendini gösterme cesareti? Söz ettiğim şey ''üslup'' ile alâkalı bir şeydi. Çünkü üslubunuzun diğer insanlar üzerindeki etkilerini de düşünürsünüz. Ama hayat yaşadıkça insana çok şey öğretir ve bir şeyler öğrendikçe de bu bilgiler sayesinde hayatta sahip olunabilecek en değerli şeye, özgürlük alanına sahip olursunuz. Benim yaşadığım şey de buna benzer sanırım. Her geçen gün kendimi daha güvenli, daha güçlü biri gibi hissediyorum. Şarkılarınızı kendiniz yapıyorsunuz. Başkasının şarkısını söyler misiniz? Nasıl bir şarkı olursa söylersiniz? Benim için üretmek her zaman en az şarkı söylemek kadar heyecanlı olmuştur. Bu yüzden kendi şarkılarımı söylemeyi daha çok sevdiğimi itiraf etmeliyim. Müzikle ilgili her şeyi, tüm alanları birbirinden bağımsız düşünmek yerine, birbiriyle akraba gibi düşünmeyi seviyorum. Böyle kendimi daha iyi hissediyorum. Ama beni evde ya da arabamda başka bir şarkıya bağıra çağıra eşlik ederken görseniz bütün bu söylediklerim anlamsız kalır, çünkü hayatta şarkı söylerken aldığım zevki başka bir şeyden almıyorum. Kimin şarkısı olduğu hiç önemli değil. Ama albümlerimde genellikle kendi şarkılarımı söylemeyi seçmem, inandığım, kalbimden çıkan şeyleri söylemek istememle ilgili bir şey... Bir de odanızda oturup yaptığınız bir şarkıyı, sahnede başka insanlardan da duyarak söylemek dünyanın en zevkli şeylerinden biri. Bu kadar sevilen ve şarkıları ezberlenen albümlere rağmen hâlâ ilk albümünüz "Kadın" için "Onun yeri başka, diğer albümler onu geçemedi" diyen birçok dinleyici var. Bununla ilgili ne düşünüyorsunuz? ''Kadın'' beni müzikseverlerle tanıştıran ilk albümdü ve gerçekten de iyi bir albümdür. O albümü dinlediği yıllarda 15-16 yaşlarında olanlar bugün 25-26 yaşlarında iş güç sahibi kocaman insanlar oldular. Aradan 10 yıl geçti. O albümle anıları, yaşanmışlıkları var, yükledikleri anlamlar var. 15-16 yaşında dinlediğim albümler benim için de dünyada üretilmiş en iyi albümlerdir çünkü o dönemlerde müziği başka bir aşkla dinlersiniz gerçekten. 10 yıllık bir geçmişle dün çıkmış bir albüm arasında seçim yapmak ya da karşılaştırma yapmak gerekince tabii ki herkes ''anılarını'' seçecektir. Bu engellenemez bir şey ve bence çok da normal bir şey. Bir de ilk olması çok önemliydi, bir albümle ilk kez başbaşa kaldığınızda hiçbir beklentiniz olmadan gerçekten çocuksu bir saflıkla dinlersiniz. Ama aynı müzisyenle ikinci albümdeki karşılaşmanızda artık beklentileriniz, istekleriniz olacaktır ve bunları o albümün daha ilk saniyelerinde karşılayabilmek istersiniz. Bunların tümünü bir dinleyici olarak ben de yaşıyorum. Bu yüzden zaman tanımak gerekir ve en önemlisi de beklentilerinizi önemsememelisiniz çünkü o zaman hâlihazırda var olan güzellikleri de kaçırırsınız. Bir müzisyen olarak "Kadın" albümünden daha iyi çalışmalar yapamadığımı düşünmek benim için imkânsız, zaten o zaman bu işi yapmaya devam edemem. Ben ''en iyi albümüm ya da en iyi şarkım henüz yapamadığım bir albüm ya da şarkıdır'' diye düşünmeyi çok daha olumlu buluyorum. Başka türlü motive olamazsınız ki. Kaldı ki ben ilk albümüm için stüdyodayken de ''uff süper albüm oluyor'' gibi bir tavır içinde değildim, sadece bana güzel geliyordu, arkadaşlarıma güzel geliyordu ve içimizden geleni en iyi sekilde hayata geçirmeye çalışıyorduk. Bugün de aynı şeyi yapıyorum. Müziği başkalarının düşüncelerine ya da beklentilerine endeksli olarak yapar hale gelmek bir müzisyen için bence intihardır. Bunların farkında olup içinden geleni yapmaksa insanda inanılmaz bir güven oluşturuyor. Ayrıca dünya üzerinde toplu halde yaşayıp aynı saatlerde müzik dinleyen bir grup insandan söz etmediğimiz için başkalarının ne beklediğini tahmin etmeye çalışmak da çok sakıncalı ve yanlış. Benim için en güzeli içimden geleni yapıp sonra sonuçlarına adapte olmak. Buna albümden albüme yaşadığım maceralar yerine, upuzun bir yolculuk gibi bakıyorum ve benim herhangi bir şarkım bir dinleyici arkadaşımın hayatını zenginleştirebiliyorsa bu yeterince değerli ve kutsal bir şey... "Perdeler" şarkısı için Apocalyptica ile bir çalışma olmuştu. Buna benzer çalışmalar yapmayı düşünüyor musunuz yabancı sanatçılarla? Evet bazı planlarım var. Beraber çalışmayı istediğim müzisyenlerin çoğu Amerika'da Los Angeles'ta yaşıyor. Artık İnternet'le bu tip çalışmalar yapmak çok mümkün ancak ben böyle çalışmaları yüz yüze daha doğrusu kalp kalbe yapmayı tercih ederim. Apocalyptica ile yaptığımızda da Finlandiya'ya gitmiştim. Çok kolay bir çalışma yöntemi olduğunu söyleyemem çünkü zaman kısıtlamanız oluyor kaçınılmaz olarak ama doğru koşulları bir araya getirdiğimde tekrar deneyeceğim. Albümlerinizi büyük firmalardan çıkarıyorsunuz. Büyük firmalarla çalışmak kısıtlayıcı olmuyor mu? Albümleri yaparken tamamen istediğiniz gibi ve özgür olabiliyor musunuz? İster büyük bir firma olsun ister en küçük, bir şirketle çalışma yapacaksam, konuşmak için masaya oturacaksam benim koşullarım ve yaptığım müzik ortadadır. Bu konuda her zaman çok net oldum. Ne kimsenin zamanını ve emeğini harcamak isterim ne de birileri benimkini harcasın isterim. Benim müziğimin kısıtlanması ya da kontrole uğraması asla kabul edebileceğim bir şey değil. Bunu kabul ederlerse çalışırız, etmezlerse çalışmayız. İlk albümümü çıkarmak için beklememin sebebi de budur. O dönemlerde ne olursa olsun patron konumundaki kişilerin müzisyen olmasını çok arzu ediyordum çünkü ancak bir müzisyen başka bir müzisyenin özgürlük alanına tecavüz etmez. Bu yüzden Onno Tunç ve Sezen Aksu ortaklığındaki Karma Müzik ve oradan çıkan ilk albümüm benim için gerçek olamayacak kadar iyi bir başlangıç olmuştur. Ama sabretmek yerine ne olursa olsun albüm çıkarmak derdinde olsaydım asla arzu ettiğim müziği yapamazdım ve bu durumda da benim için müzik yapmanın pek bir anlamı yok. Bu yüzden müzik yapmak sadece stüdyoda ya da sahne üstünde yaptıklarınızla sınırlı bir şey değil, koşulları oluştururken en verimli olabileceğiniz şartları bir araya getirebilmek de ayrı ve yorucu bir kısmıdır müziğin. Türk ve yabancı sanatçılardan kimleri dinlemekten zevk alıyorsunuz? Kimlerle çalışmak istersiniz? Az önce söylediğim gibi benim için de 15-16 yaşında dinlemeye başladığım gruplar hâlâ en iyi gruplar. Müzik sürekli değişen ve gelişen bir şey ve o dönemde üretilen müzikleri çok güzel buluyorum. Belki zevk meselesi diyebiliriz. Elbette bugün ne olup bittiğini de takip ediyorum ama bana sorarsanız ''iyi müzik ve kötü müzik''ten ziyade, ''iyi performans ve kötü performans'' vardır. Gerisi de zevklere, tercihlere kalır. Pink Floyd, Deep Purple ve türevleri, Heart, Kiss, King's X, Whitesnake, daha doğrusu o dönemde müzik yapan grupların neredeyse hepsinin beğendiğim çalışmaları vardır. Yeni grupları da takip etmeye çalışıyorum ama kalbimle dinlediklerim o dönemin grupları sanırım. Bu grupların herhangi biriyle şarkı söylemek benim için unutulmaz bir anı olurdu. Yerli müzisyenlere gelince çoğu zaten arkadaşımdır ve albümlerinin yapım aşamasına da zaman zaman tanık olurum. Beraber yapabileceğimiz bir şey olursa da zevkle yapıyorum, bol bol örneği var zaten. Siz de Volvox zamanlarından beri aslında Taksim'de müzik yapmış bir müzisyensiniz. Taksim'in özellike rock ve alternatif müzikler için özel bir önemi olduğunu düşünüyor musunuz? Taksim'in başlı başına büyülü bir yer olduğunu düşünüyorum. Oradayken yaşadığımı fark ediyorum. Tarihi fark ediyorum, başka insanları, başka yaşamları idrak edebiliyorum. Orada farklı müzik türlerinin kendine yer edinmiş olması bence bir tesadüften çok, bu söylediklerimle de alâkalı bir şey. Birçok rock müzisyeni belki de ilk kez orada sahneye çıkmıştır dolayısıyla kale gibi gelir orası bana... Birlikte çalıştığınız, albüm kayıtlarını yaptığınız, sahneye çıktığınız müzisyenler yakın arkadaşlarınız ve sizinle "çalışan müzisyenler" olmaktan çok bir grup gibisiniz. Bunun sağladığı avantajlar neler? Bizler çok eski dostlarız. Artık aile gibi olduk. Birlikte birbirimizin hayatlarındaki değişimlere, acılara, sevinçlere ortak olduk. Bu çok kıymetli bir şey ve bu duygularla müzik yapmak bir müzisyenin sahip olabileceği en büyük avantaj. Müzik yapmak için birbirinizi tanımanıza ya da arkadaş olmanıza gerek yoktur, çalarsınız olur ama bunun yanı sıra böyle bir şey varsa bu çok değerlidir. Ben de grup geleneğinden gelen bir müzisyenim ve her şey kendiliğinden bu yönde gelişti. Hepimiz bir arada olmaktan hoşlandığımız için bir aradayız. Ve yıllardır birbirimize olan saygıyı yok etmek yerine çoğaltabildiğimiz için, bundan çok da zevk alabildiğimiz için birlikteyiz. Sanırım bir aile kurmaya karar verecek olsam ancak bu kadar özen ve koruma duygusu ile yaklaşabilirdim. Rock müziğin toplumdaki problemlere baş kaldıran bir tavrı vardır hep ama Türk rock müzisyenlerinde genellikle böyle bir tavır yok. Sizin çalışmalarınız da bu tarzdan çok kişiseller. Böyle bir tavır edinmeye gerek olmadığını mı düşünüyorsunuz ya da bunun samimiyetsiz olacağını mı düşünüyorsunuz? Her zaman böyle söylenir ancak bu söylemi ya da saptamayı dünya üzerinde müzik yapan rock topluluklarıyla özdeşleştirmeye kalktığınızda her grupta aynı sonucu alamazsınız. Örnekler vermeye çalışayım: Pink Floyd ve Whitesnake'in ikisi de rock grubudur ancak ortak noktaları sadece enstrümanlarıdır. İkisi de farklı alanlarda çok değerlidir. Söylemeye çalıştığım şey; müzik kendi başına zaten çok şey söyleyebilir, buna her rock müzisyeni düzeni eleştiren sözlerle eşlik etmek durumunda diye bir kural eklemek, ya da böyle bir beklenti içinde olmak, bana çok anlamlı gelmiyor. Bugüne kadar hiç bir müzisyene dair böyle bir beklentim olmamıştır. Aksine neyi iyi yapabiliyorsa onu sunmasını tercih ederim. Ama müzikal olarak zayıf olup sadece böyle şeyler söyleyebilmek için müziği araç olarak kullanmayı tercih eden grupları çok sempatik bulduğumu söyleyemem. Bana gelince; benim için aslolan müziğin kendisidir. Kelimeler ancak ek bir kuvvet olabilir. Şarkılarımda yazdığım şeyler çok farklı olmasa da kendime ait bir üsluba sahip olması benim için daha önemlidir. İlk bakışta aşk şarkısı gibi görünen bir çok şarkımda da asıl anlattığım, üstünde durduğum şey primitif bir ahlak anlayışıdır çünkü bu günlük hayatımda da çok değer verdiğim şey. Ama gerçekten; mesela David Coverdale bir ilacın prospektüsünü melodilendirip okusa sanırım onu da dinlerim çünkü herkesin ''yüksek beceriye'' sahip olduğu alanlar farklıdır. Bence müzik tüm bu söylemlerin üstünde bir şey. Ayrıca ''armoni duygusu'' yeryüzünde var olan tüm sistemlerden de eski bir şey, bugüne kadar da yaşamayı becermiş bir şey. Bu yüzden müzik yaparken yüklemeye gebe olduğum anlamlardan ziyade özüne konsantre olmak, yeteneklerimle elimde tuttuğum kalem arasındaki koordinasyonu zorlamamak benim için daha değerlidir. Zorlayınca olmuyor zaten. Bu yüzden içimden ne yazmak geliyorsa onu yazıyorum ki inanarak söyleyebileyim. İnanarak söylemek insanı her türlü tekniğin yapabileceğinden daha iyi bir şarkıcı yapar çünkü... Giyim tarzınız, saç şekliniz, saç renginiz, makyaj tarzınız sürekli değişiyor ve aslında yaptığınız müziğin değişimiyle de paralel ilerliyor. Görselliğin müziği dinleyiciye sunmada önemli olduğunu mu düşünüyorsunuz yoksa sadece görünüşünüzdeki değişimler de, şarkılardaki değişimler de ruh halinizi yansıttığı için kendiliğinden mi paralellik oluşuyor? Dışarıdan bakıldığında o değişimler albümden albüme yaşanıyormuş gibi görünüyor ama aslında onlar her kadının her gün yaşadığı değişimler ve kesinlikle paralellik sonucu ortaya çıkan değişimler. Ben de her kadın gibi bazen kendi görüntümden sıkılıp gidip bir değişiklik yapıyorum ama inanın bu günlük hayat içinde kendiliğinden olan ve biten bir şey. İyi görünmeyi kim istemez, tabii ki ben de isterim ama benim işim şarkıcılık. Bugüne kadar görüntüsü yüzünden dinlemekten vazgeçtiğim ya da görüntüsü sayesinde dinlemeye karar verdiğim tek bir müzisyen olmadı. Dolayısıyla önemsediğim bir konu değil. Kliplerinizde nelere dikkat ediyorsunuz? Mesela hikâye anlatmıyor klipleriniz, böyle olmasını istememenizin sebebi nedir? Böyle olmasını istemiyor değilim, tabii ki isterim. Ancak video bütçelerinin sınırlılığı Türkiye'deki bir çok yönetmenin yaratıcılığını da çok sınırlıyor. Akıllarındaki şeyi doğal olarak hayata geçiremiyorlar. Kaldı ki ben zaten video çekmeyi pek sevmiyorum. İnsanların hayal gücüne bırakmayı daha çok tercih ederim. Bu yüzden de daha çok performansın ön planda olduğu, hayal dünyalarına müdahale etmeyen, eli yüzü düzgün videolar yapmaya gayret ediyorum. Dünyada bir videonun bütçesi bir milyon doları bulabiliyor, buradaysa karşılaştırma bile yapılamayacak bütçeler söz konusu çünkü müzik endüstrisinin durumu ortada. Şarkılarınız hep acı çekmekten çıkıyor sanki. Çok mutlu, sakin bir hayatınız olsa şarkı yapamayacak mısınız? Ya da şarkı yapmak için böyle bir hayatı kendiniz sabote eder misiniz? Asla sabote etmem! Ama acı her insanın hayatının çeşitli dönemlerinde karşılaşacağı bir durum. Yaratıcılığı inanılmaz tetiklediği de müzik tarihinden örneklerle destekleyebileceğimiz bir gerçek. Ama ben zaten hayatım her şeyiyle yolunda gitse de sadece kendi hayatıyla ilgilenen biri değilim. Şarkı sözü yazarken birinci tekil şahıs kullanmam onların sadece benim acılarım olmasından değildir. Hissettiklerim yüzündendir. ''Acı"yı gerçekten tattıktan, daha doğrusu acıya gerçekten çarptıktan sonra artık başkalarının acılarını çok daha fazla ve derinden hissedebilir hale geliyorsunuz. Bu da sizi etrafınızdaki her duyguya karşı daha hassas biri haline getiriyor. Türkçe rock müzik yapan ve bunu insanlara benimseten ilk kadın olduğunuz söylenebilir. Şu anda çıkanlar için yolu açtığınızı düşünüyor musunuz? Bu konudaki fikirlerim zaman zaman değişiyor. Bazen olumlu yönde etkileyebileceğine inanmak istiyorum ama bazen de hiç bir alâkası olmadığını düşünüyorum. Elbette insanların en azından bazı seslere ve görüntülere alışması açısından etkisi olursa çok sevinirim ama diğer taraftan söz konusu müzik olduğunda kimseyi uzun vadede herhangi bir şey için yönlendiremeyeceğinize de inanıyorum. Müzikle dinleyiciler arasındaki ilişki romantik ilişkiler gibidir. İstenirse olur. İstenmezse araya ne koyarsanız koyun ya da ne kadar başarılı bir ön çalışma yapılmış olursa olsun planınız geçerli olamayabilir. Bu yüzden müziğin tüm yargıların ve tüm ön yargıların üstünde olduğuna inanıyorum. Biri eğer o güne kadar denenmemiş bir şey yapıyorsa ilk başta değişik gelecektir ama ''iyi'' yapıyorsa mutlaka kabul görecektir. Elvis Presley için ön hazırlık yapmış olabileceğini söyleyebilir miyiz? Ama bugün müzik tarihinde milat olarak kabul edilen durumlardan biriyse demek ki ön göremediğimiz şeyler de var, hem de çok... Dolayısıyla herkesin kendi başarısını tamamen kendisinin yarattığına inanmaya sanırım daha yakınım. Her önceki gelişmenin bir sonrakini etkileyeceği de reddedilmez bir gerçek bu arada. Ama bu hep olan bir şey. Her şey, her şeyi etkiliyor çünkü. Dolayısıyla sanırım asıl konu insanın kendisinde başlıyor ve dönüp dolaşıp oraya geliyor. Özel hayatınızla ilgili bildiklerimizin çoğunu şarkılarınızdan öğreniyoruz, çok azını başka yerlerden duyuyoruz. Neden peşinizde kamera orduları olmuyor, her konuda yorum yapmanız için burnunuza mikrofon dayamıyorlar? Bu durumdaki insanlardan biri olmamayı nasıl başardınız? Çünkü dikkat ediyorum. Ayrıca o tür bir hayatı çok sevdiğimi de söyleyemem. Ben hayatımda önemli bir gelişme olduğunda bunu hâlâ ilk olarak annemle, ablamla, dostlarımla paylaşmak istiyorum, kameralarla değil. Bu bir tercih meselesi. Günahıyla sevabıyla kendimden sorumlu olabilme özgürlüğümü korumak istiyorum. Öbür türlü bir hayat yaşadığınız zaman kameralara hesap verir duruma geliyorsunuz ve bu korkunç bir şey bence. Ben sokaklarda dolaşmayı seven, kendi hayatımı doğru bulduğum şekilde yaşamayı isteyen, vaktinin çoğunu da müziğe ayıran biriyim. Başka türlü bir yaşam planım zaten yok. Her gün davetlere katılıp soru yanıtlayacak vaktim de yok. Nerelerde konser vermekten hoşlanıyorsunuz (özellikle sevdiğiniz üniversiteler ya da şehirler var mı)? Seyirciden memnun olmadığınız oluyor mu, oluyorsa buna ne sebep oluyor? Benim için her konser aynı derecede önem taşıyor. Ayırım yapmak çok zor. Ama katılımın büyük olabileceği, geniş alanlarda yapılan konserler sahnedeki insan için manevi olarak gerçekten çok doyurucu oluyor çünkü otuz bin kişinin ağzından şarkınızı duyuyorsunuz ki bu da kampüslerdeki büyük alanlar sayesinde en çok üniversitelerde oluyor. Seyircileri beğenmemekse benim için asla söz konusu olamaz. Oraya müziğimi dinlemeye gelmişlerse, benim konuğumdurlar ve onlara güzel birkaç saat yaşatabilirsem ne mutlu bana. Bir müzisyenin yaptığı şeyin özünün bu olduğunu her geçen gün daha çok idrak ediyorum. Sadece konsantrasyon bozacak şekilde davranırlarsa birazcık etkileniyorum çünkü performansım da etkileniyor ve bir kişi yüzünden bütün konserin gidişatını bozmak istemezsiniz. Ama bu da çok nadir olan bir şey ve anlayışla karşılıyorum çünkü her şehirde İstanbul'daki gibi her gün konser olmuyor ve olduğunda gerçekten çok büyük bir coşku yaşanıyor. Dinleyici kitleniz 14 yaşlarından başlayıp 35'lere kadar uzanıyor ama özellikle fan'larınız 14-17 yaş arasındalar (fan sitelerinden anlaşıldığı kadarıyla). Dinleyici kitlenizdeki bu yaş dağılımından memnun musunuz? "Aslında hitap etmek istediğim kesim.." diye başlayacak bir cümleniz var mı? Bu da rahatlıkla seçim yapamayacağım, bu arada da çok memnun olduğum bir konu. 30 yaşlarındaki birilerinin çoğunlukta olduğu bir konserde şarkı söylerken arkadaşlarıma şarkı söylüyormuş gibi hissediyorum çünkü neredeyse hayatımın son 10 yılının önemli dönemeçlerine tanıklar. Eski bir arkadaşınızla karşılaşıp sohbet etmek kadar sıcak bir şey bu benim için... Ama yaş ortalamasının daha küçük olduğu konserlerde de müziğin ne kadar ''yaşayan'' bir şey olduğunu yeniden idrak ediyorum çünkü bugün 15 yaşında olup konserime gelen biri ben ilk albümümü yaptığımda 5 yaşında oluyor ve onun en sevdiği albümünüz son albümünüz oluyor! Bunları izlemek gerçekten çok heyecan verici ve motive edici şeyler. Bu yüzden müziğimi dinleyen herkes ama herkes benim için kıymetli, ayırım yapmam mümkün değil. Onların algıladıkları farklı olabilir belki. Şarkı sözlerini de hep kendiniz yazmanız edebiyatla daha yakından ilgilenmenizi gerektiriyor mu? Özellikle yazı tarzını sevdiğiniz yazarlar var mı? Şarkı sözü yazmak için gerekli olan şey edebiyat bilgisinden çok, ifade edebilme isteği ve müzikle söz arasındaki ahengi yakalayabilme becerisi ve tecrübesi. Çünkü şiir yazmak ve şarkı sözü yazmak birbirine yakın dursa da farklı şeyler. Bu arada farklı sanat dallarına ilgi göstermek sizi mutlaka zenginleştirecektir. Ama özel olarak edebi dili için takip ettiğim bir edebiyatçı yok. Daha çok farklı bakış açılarıyla tanışabileceğim, dili ne olursa olsun başka türlü düşünmeyi de tecrübe edebileceğim çalışmalara kendimi daha yakın hissederim. Bu bir film de olabilir, şiir de, kitap da, şarkı da... Müzik piyasasının şu andaki durumunu ve genel gidişatını nasıl buluyorsunuz? Albümlerinizi yaklaşık 2 yıl arayla çıkardığınız için piyasadaki değişimleri net olarak değerlendirebiliyorsunuzdur. Sanırım en kötü zamanını yaşıyor müzik endüstrisi. Daha doğrusu bana biraz da İnternet'in de etkisiyle şekil değiştiriyor gibi geliyor. Buna rağmen zaman zaman tüm bunlardan bağımsız olarak çok güzel çalışmalar da oluyor ama çok yakında müzik yapım şirketlerinin çoğunun kapılarını kapatmak zorunda kalması söz konusu olabilir çünkü insanlar CD almak yerine MP3 indirmeyi tercih ediyorlar. Müzik yapmak ucuz bir iş değil, ekonomisi çok büyük. Ama böyle giderse sanırım bildiğimiz anlamda sektör diye bir şey kalmayacak. Ya da şirketler çok küçük bütçeli albümler yapmayı tercih edecekler ki bu da müziğin niteliğine de yansıyacak çünkü çalıştığınız stüdyonun özellikleri, çalıştığınız zaman dilimi, aklınıza gelen her şey kayıplara uğrayacak. Bu aslında çoktan yaşanmaya başladı bile. Umarım bu enteresan süreci büyük yaralar almadan hep birlikte atlatırız çünkü müzik hayattaki en güzel şeylerden biri. ßir Kaç Resmi Mesajı son düzenleyen Ŧlเppєг* ( 25-02-08 - 18:41 ).*

23-02-08, 02:04	#3 (permalink)
ђєคlเรt ναтαηi göяєν∂є/İskenderun Giriş Tarihi: 14-05-2007 Yer: C:\WINDOWS\system32 Meslek: P. Computer Systems Tesellim: İki Tek Sigaram... Yaş: 20 Mesajlar: 5,718 Rep Puanı: 29873610 Rep Gücü: 298810	C: ┤► ђєคlเรt ◄├ kişisєŁ Sαчƒαмα HoşgєŁdiηiz √ Güncelleme...

23-02-08, 02:06	#4 (permalink)
xtAnGaCllx ∂єpяєѕιf..! Giriş Tarihi: 20-08-2006 Yer: Elmasi xD Yaş: 20 Mesajlar: 7,401 Rep Puanı: 43543936 Rep Gücü: 435538	C: ┤► ђєคlเรt ◄├ kişisєŁ Sαчƒαмα HoşgєŁdiηiz √ super olsun ellerıne saglık hemsom

23-02-08, 02:06	#5 (permalink)
SPOON Asistan Giriş Tarihi: 28-08-2005 Yer: Lüleburgaz Mesajlar: 9,817 Blog Mesajları: 1 Rep Puanı: 30594778 Rep Gücü: 306082	C: ┤► ђєคlเรt ◄├ kişisєŁ Sαчƒαмα HoşgєŁdiηiz √ Akif abi döktürmüşsün yine ben bi nescafe alıp geleyim okumaya devam edicem

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla