Hayata Dâir Denemeler 3 - Ye'is içindeki umut

Tiamath · 06-02-12, 22:06

Hayata Dâir Denemeler - Ye'is içindeki umut

- Kübra neredesin kızım ?
- Buradayım anne...
- Şu bi alt mahalledeki bakkaldan bir ekmek al gel kızım

Kübra daha ondördündeydi yanlış hatırlamıyorsam. Biraz hayatın utangaçlığı ile dolu bir mizacı vardı. Ondandır bu suskunluğu ama siz aldanmayın suskunluğuna içinde ne fırtınalar kopar bilemezsiniz. Tıpkı her birimizin içinde zaman zaman koptuğu gibi. Kimi zaman hayretler edilecek anlarımızda içimizdeki sesin mırıldanmasını bile duyamayız ama kimi zamanlarda da çok basit gibi görünen mevzularda içimizdeki bir yankı kesilmeden yeni bir yankının oluştuğuna tanıklık ederiz.

Kübra açtı evlerinin tahta kapısını. Bakmayın tahta dediğime sağ alt köşesi çürümeye başlamış evin bazı pencerelerinde olduğu gibi hafiften soğuğu içeri alıyor. Hele ki menteşelerin gıcırtısı bize tiksindirici gelebilir ama onun için artık hayatın bir melodisi olmuştu. Hava soğuk ama terlik giydi çünkü dünki yağmurda su alan ayakkabılarının içi daha kurumamıştı. Üstüne annesinin diktiği yeleğini giymişti biraz inceydi ama annesinin şefkati ile diktiği o yelek öyle bir ısıtıyordu ki sokağın diğer uçlarından kabanları ile geçenlerin titremelerinden eser yoktu ...

Bizim bu sokaklar biraz renk yoksunu. Yeşile, maviye, şu hep bahsettikleri krem rengi boyanmış evler yok buralarda. Aslında bir zamanlar vardı belkide ama badanamı diyolardı bi kaç senede bir yaptıkları şu boya işine onu yapamadıklarından evler hep griye çalmıştı. Taş yollar ise hafif su birikintileri ile kendi tablosunu çizmişti. Şu adına televizyon dedikleri bi alet var hani. Orada tertemiz yollar ve rengarenk evler hatta cıvıl cıvıl insanlar görüyorum. Bunlar hangi dünyalar çok merak ediyorum.

Aslında ben evleri, yolları geçtim biliyomusunuz ? O cıvıl cıvıl insanlarda olan şeyin zerresi buralara neden uğramamış. Komşumuz Gülnur abla halıyı sirkelerken suratı çok asıktı, Mehmet abi işe giderken yine sigara yakmıştı, şu her sabah balkonunun köşesine oturan yaşlı bi kadın vardı ben ona Hanife nine derim ama arkadaşlarım nedense cadı hanife diyorlar ona bu kadın niye böyle ki ? Nereye baksam bir umutsuzluk kokuyor. Ne eksik ki bu insanlarda ?

Aldım ekmeği. Ah annem ah yine bir dilim yiceksin kalkıcaksın dimi kahvaltıdan. Biliyorum bu ekmek anca bana ve iki kardeşime yetiyor. Geçenlerde anneme böyle bir umutsuzluk diyarında nasıl mutlu olabildiğini sormuştum. Bana ne dedi biliyormusunuz ? Bizi Allah'ın yarattığını ve O'nun kitabındaki güzel bir hediyeden bahsetti. Ne olursa olsun O'na inanan sıkıntılarında da mutluluklarında da O'ndan vazgeçmeyenlerin bi yere girmesine izin vericekmiş. Ya neydi oranın ismi bak yine unuttum. Ama istediğin herşey olucakmış orda ve hep sevdiklerimizin yanında olucakmışız. Eee ne güzel işte dedim bende. Ama hala anlayamadım bu insanlar neden bu kadar mutsuz ve asık suratlı...

Geri gelirken Hanife ninenin bi tabloya bakıp kendi kendine konuştuğunu gördüm. Unutmazsam anneme sorucam mutlaka. Bu ninenin hikayesi ne acaba ? Ayy nineye bakarken görmedim suyu yine ayağım ıslandı. O değilde annem elde yıkıyor bunları ona canım sıkılıyor. Neyse geldim sonunda eve, sofranın bezini seren annemi görünce hatırladım bak " cennet " ti orasının ismi sabredenler girecekmiş.

- Anne bende cennete gireceğim dimi ?
- Tabiki kızım nerden çıktı şimdi ?
- Hiiiç aklıma geldi sadece ...

Tiamath

06-02-12, 22:06	#1
Tiamath Sadık Üye Giriş Tarihi: 11-10-2011 Yer: İzmir Mesajlar: 2,378	Hayata Dâir Denemeler 3 - Ye'is içindeki umut Hayata Dâir Denemeler - Ye'is içindeki umut - Kübra neredesin kızım ? - Buradayım anne... - Şu bi alt mahalledeki bakkaldan bir ekmek al gel kızım Kübra daha ondördündeydi yanlış hatırlamıyorsam. Biraz hayatın utangaçlığı ile dolu bir mizacı vardı. Ondandır bu suskunluğu ama siz aldanmayın suskunluğuna içinde ne fırtınalar kopar bilemezsiniz. Tıpkı her birimizin içinde zaman zaman koptuğu gibi. Kimi zaman hayretler edilecek anlarımızda içimizdeki sesin mırıldanmasını bile duyamayız ama kimi zamanlarda da çok basit gibi görünen mevzularda içimizdeki bir yankı kesilmeden yeni bir yankının oluştuğuna tanıklık ederiz. Kübra açtı evlerinin tahta kapısını. Bakmayın tahta dediğime sağ alt köşesi çürümeye başlamış evin bazı pencerelerinde olduğu gibi hafiften soğuğu içeri alıyor. Hele ki menteşelerin gıcırtısı bize tiksindirici gelebilir ama onun için artık hayatın bir melodisi olmuştu. Hava soğuk ama terlik giydi çünkü dünki yağmurda su alan ayakkabılarının içi daha kurumamıştı. Üstüne annesinin diktiği yeleğini giymişti biraz inceydi ama annesinin şefkati ile diktiği o yelek öyle bir ısıtıyordu ki sokağın diğer uçlarından kabanları ile geçenlerin titremelerinden eser yoktu ... Bizim bu sokaklar biraz renk yoksunu. Yeşile, maviye, şu hep bahsettikleri krem rengi boyanmış evler yok buralarda. Aslında bir zamanlar vardı belkide ama badanamı diyolardı bi kaç senede bir yaptıkları şu boya işine onu yapamadıklarından evler hep griye çalmıştı. Taş yollar ise hafif su birikintileri ile kendi tablosunu çizmişti. Şu adına televizyon dedikleri bi alet var hani. Orada tertemiz yollar ve rengarenk evler hatta cıvıl cıvıl insanlar görüyorum. Bunlar hangi dünyalar çok merak ediyorum. Aslında ben evleri, yolları geçtim biliyomusunuz ? O cıvıl cıvıl insanlarda olan şeyin zerresi buralara neden uğramamış. Komşumuz Gülnur abla halıyı sirkelerken suratı çok asıktı, Mehmet abi işe giderken yine sigara yakmıştı, şu her sabah balkonunun köşesine oturan yaşlı bi kadın vardı ben ona Hanife nine derim ama arkadaşlarım nedense cadı hanife diyorlar ona bu kadın niye böyle ki ? Nereye baksam bir umutsuzluk kokuyor. Ne eksik ki bu insanlarda ? Aldım ekmeği. Ah annem ah yine bir dilim yiceksin kalkıcaksın dimi kahvaltıdan. Biliyorum bu ekmek anca bana ve iki kardeşime yetiyor. Geçenlerde anneme böyle bir umutsuzluk diyarında nasıl mutlu olabildiğini sormuştum. Bana ne dedi biliyormusunuz ? Bizi Allah'ın yarattığını ve O'nun kitabındaki güzel bir hediyeden bahsetti. Ne olursa olsun O'na inanan sıkıntılarında da mutluluklarında da O'ndan vazgeçmeyenlerin bi yere girmesine izin vericekmiş. Ya neydi oranın ismi bak yine unuttum. Ama istediğin herşey olucakmış orda ve hep sevdiklerimizin yanında olucakmışız. Eee ne güzel işte dedim bende. Ama hala anlayamadım bu insanlar neden bu kadar mutsuz ve asık suratlı... Geri gelirken Hanife ninenin bi tabloya bakıp kendi kendine konuştuğunu gördüm. Unutmazsam anneme sorucam mutlaka. Bu ninenin hikayesi ne acaba ? Ayy nineye bakarken görmedim suyu yine ayağım ıslandı. O değilde annem elde yıkıyor bunları ona canım sıkılıyor. Neyse geldim sonunda eve, sofranın bezini seren annemi görünce hatırladım bak " cennet " ti orasının ismi sabredenler girecekmiş. - Anne bende cennete gireceğim dimi ? - Tabiki kızım nerden çıktı şimdi ? - Hiiiç aklıma geldi sadece ... Tiamath nakkash bunu beğendi.

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla