GÜLLER

Güllerin de ağladığı bir zaman vardır;
Ama bir gül var ki, onun gözlerinde her zaman göz yaşı vardır.Geceler onun gözyaşlarını kendine saklar; ama gündüzün aydınlığından nemlenen gözleri onun hüzünlerini fısıldar.
Denizler, onun gözyaşları kadar ıslak; Güneş
ise hüzünleri kadar sıcaktır...

Güllerin de kokmadığı bir zaman vardır;
Ama bir gül var ki, sevgi saçan kokusu her zaman vardır.Kokusu sevgiden, rengi hasretten bir güldür o.Kalbi hasretle yanmış ama sönmemiş, kül olmamış, kor olmuştur ve Tanrı, adını ''kırmızı gül'' koymuştur...

Güllerin de seviştiği bir zaman vardır;
Ama bir gül var ki, sustuğu an bile, sevgiyi yaşayan bir kalbi vardır.Onun gülerken bile yaprağından gözyaşı eksik olmamıştır; ama o gözyaşlarında bile sevgiden gelen bir sıcaklık vardır.Onun gözünde vazolara girmenin hiç bir anlamı yoktur; ama onun hüznünü ve sevincini paylaştığı kır çiçekleriyle arkadaşlığı vardır...

Güllerin de uyuduğu bir zaman vardır;
Ama bir gül var ki, onun geceleri bile kapanmıyan gözleri vardır.Sevgisi gece gündüz yol alır, duası ve kokusu anbean sevdiğine varır...

Güllerin de solduğu bir zaman vardır;
Ama bir gül var ki, kokusu sevgilinin yüreğine işlemiştirde bu yüzden, ölümsüzlük sırrına kadem basmıştır ve onun mezar taşına şu yazılmıştır:

''Sevmeyen insanlar ölür ama seven güller solmaz, onların kabri de olmaz...''