Bir tanıdığını hastanede ziyarete giden adam , yanlış koğuşa girmiş , fakat orada yaşlı ve yalnız bir hasta görünce bırakıp gidememişti. Yaşlı hastayla ilgilenip biraz muhabbet eden adam, yüzü kırışmış, ellerinin derisi çalışmaktan aşınmış hastanın , en fazla duruşundaki sakinlik, vakar ve olgunluğu hayretle karşılamıştı.

Adam, kendisiyle bir saat muhabbet ettikten sonra vedalaşmaya hazırlanırken yaşlı hastanın söylediği bir sözü , büyük filozofların söylediği sözler kadar önemli gördüğü için , o günden sonra herkese tekrarlayıp duracaktı.

Şöyle demişti yaşlı adam ve yalnız hasta:


‘’kötü günleri , diğerlerinden daha zor açılan kapılara benzetirim. Fakat en zor açılan kapılar bazen en güzel yerlere çıkarlar. Kapıyı açıp içeri girmeden fikir yürütmek doğru olmaz.’’



(yazarı bilinmiyor)

Sıkıntılarda zamanla küçülür, unutulur, gider.
Zaman en büyük ilaç olmuştur hep.
Güzelliklerin zorlukların arkasından gelmesi boşuna değil.(muratksk'nın yazdığı şu güzel ve ibretli hikaye bile yazılması için uğraş ve alınteri gerektiriyor.)
Teşekkürler