Aşk,belki çok önceleri bozuldu,yozlaştı,kendi gitti adı kaldı yadigar.Aşkın gitmesiyle birlikte ince hastalık da bitti.Aşkın demlenmiş haline kara sevda denirdi.Kara sevdaya düşen,yataklarada düşerdi.Gramofonda çalan taş plak teklerken,aşk da önce küçük,kısa öksürüklerle sonra dudaktan sızan kanla sesini ve rengini belli ederdi.Kağıt mendiller henüz icat edilmemişti ve mendillerin bir anlamı vardı,aşka dair.
Sevgililer birbirlerine mendil vererek,duygularını gösterirlerdi.Tek kelime bile etmeden ,mendilleri konuştururlardı.Kırmızı mendil,tutkulu aşktı.Portakal sarısı,kalp yarası.Yeşil niyet.Pembe,sevgi bağı.Siyah,umutsuzluk ve ayrılık.Mavi, birleşme umuduydu.Yırtık ve yanmış bir mendil ise"gönül derdinden ölüyorum" demekti.Eriyip bitmekti.Veremin eşiğinde olmaktı.Yarin gözleri,dudakları,elleri için yazılırdı şiirler.Erkeğe özgüydü daha çok,duyguları şiirleştirmek.Bir şiirden bir kadın,bir kadından bir aşk yaratmak vardı.Evet,bir zamanlar "o deniz ülkesinde bir kız yaşardı,adı ANNABELLİ, o deli ben deli..."

"Gitmek" demişti hani Ahmet Arif "gözlerinde gitmek sürgüne/yatmak/gözlerinde yatmak zindanı/ gözlerin hani? To be or not to be değil/ Cogito ergo sum değil/ Asıl iş anlamak kaçınılmazı/durdurulmaz çığı/ sonsuz akımı/ içmek/ gözlerinde içmek ayışığını/ Varmak/ gözlerinde varmak can tılsımına/ gözlerin hani?" Aşk,eskiden yürekleri dağlardı işte böyle.Ferhat'a dağları deldirdi,Mecnun'u çöllerde inletirdi,Romeo'yu zehirlerdi.Umutsuzluğun, "seversin kavuşamazsın,aşk olur"un tanımıydı.Gözlerin,bakışların,seslerin birbirine değmesinin adıydı.Çılgınlığın,tutkunun kardeşiydi.Bir yarım ayın güneşle buluşmasıydı.Volkanların patlaması,denizlerin 'gel-git'iydi.Gönül gözüyle bakmaktı.
Sevgilinin adıyla uyanmaktı.Belki de "önce ekmekler bozuldu"ğu için değil,aşk bozulduğu,yozlaştığı,içi boşaldığı için değişti her şey.Uğruna feda edilecek hayat,değerler,duygular,ilkeler olmadan,yaşamak zorlaştı."Tek başına ben ne yapabilirim?","benden sonra Tufan" diyenler çoğaldı.Çünkü aşktı başlatan dünyayı.Bizi bizde çoğaltan,sanatı yaratan,sınırları ortadan kaldıran aşktı.Servet,aşktı.Sultanları iktidara getiren,düşüren aşktı.Ülkeleri kardeş yapan,toplumları yakınlaştıran,hayata anlam kazandıran,aşktı.Biz,aşkı yitirdik aslında...Birbirimizi sonra!Müsvedde defterimizde unuttuk aşkı,temize geçmedik.BİR ORMANIN İÇİNDE YALNIZLIK BÜYÜTEN AĞAÇLAR OLDUK...

Saygılar....

''Müsvedde defterimizde unuttuk aşkı,temize geçmedik.''

Bayıldım buraya.Çok hoş yazı,eline sağlık