Bir gün, çelimsiz, küçük bir kız çocuğu sokağın köşesine oturmuş yiyecek, para, ya da alabileceği herhangi bir şey için dileniyordu. Üzerinde yırtık, pırtık giysiler vardı; yüzü gözü kir içinde, perişan bir hali vardı. Kız dilenirken, sokaktan genç, canlı ve iyi görünümlü bir adam geçti. Kızı farketmişti ama belli etmemek için dönüp ikinci kez bakmadı. Büyük ve lüks evine, mutlu ve rahat ailesinin yanına geldiğinde, çok güzel hazırlanmış akşam sofrası onu bekliyordu. Fakat az sonra düşünceleri tekrar o fakir kıza takılıverdi. Duyguları birşeylere itiraz ediyordu. Sonra kolay yolu tercih etti ve itirazlarını Allah’ a yöneltti: "Böyle birşeyin olmasına nasıl müsaade ediyorsun? Neden o küçük kıza yardım için birşeyler yapmıyorsun Allah’ ım?" diye yakındı içinden. Sonra ruhunun derinliklerinden gelen bir cevap işitti : "Yaptım. Seni yarattım!"

süper ,hayatın özü bence bu yazı

evet,olay budur ve bundan ibarettir bunu yazan arkadaş gwerçekten olayı kavramış..beğendim..bu arada bir ders daha çıkarılabilir;i İÇİMİZDEKİ sesi dinlememiz gerekir

çok güzel...tüylerim diken diken oldu...Ruh çok doğru söylemiş...Allah her çaresizlik için bir şey yaratmıştır...emeğine sağlık...çok güzel...

bence buraya çok daha uygun...
ellerine sağlık...