unutmak... insan hayatında söylemesi en kolay, yapması en zor olan şey... unuturum denir, unumalıyım, ne varki çoktaan unuttum denir...ama kalınca kalbinle, hislerinle başbaşa unutup unutmadığın çıkar ortaya... başkalarına yalan söyleyebilirsin hatta aynadaki yansımana bakarak kendine bile yalan söyleyebilirsin ama yüreğine asla yalan söyleyemezsin...bir gün unuttum diyipte unutmadığın şeylerle yüzleştiğinde herşey daha zor herşey daha karmaşık bir hal alır.

yaşanmışlıklar kolay unutulmuyor...beraber gülümseyişler, hatta bağırıp çağırmalar bile unutulmuyor.. unutmak için başka başka yüreklere yer açmaksa en yanlışı belkide.. aslında korkaklık düpedüz...kendinle duygularınla,yüreğinle kalıp unutamadığını anlamaktan korkup, unuttum deyip başka yüreklere sığınmak bu... kendini kandırmak, karşındakini kandırmak ve en kötüsü de unutamadığını ve seni asla unutmayanı yaralamaktan başka bir şey değil...

zamanı gelecek birgün unutacaksın ama bu kadar çabuk değil...güzel sevdaları bu kadar kolay silip, bu kadar çabuk unutmaz delikanlı yüreklere... sevdim çok sevdim derken unuttum demek sevgiyi de alıp götürüyor çunku...inanılası kalmıyor sevginin...nasıl sevgi ki bu hayattan çıkınca sahibi hemen unutuluyor, nasıl sevgi ki bu umursamadan silip atılabiliyor... mutluluksa dilediğin...olsun tüm mutluluklar seninle ama unutup gitmek o çok sevdiğini emin ol vermez sana mutluluğu...


Bir basıma bu kentin sokaklarında yürüyorum. Üşüyorum. Ne kadar uzaksan bana o kadar soguyor hava. Sen yoksun, sıcaklık hep mevsim normallerinin altında. Bu yüzden meteoroloji raporları umrumda degil. Kar mı yagıyor yoksa yagmur mu, bana ne? Ben senin hasretinle sırılsıklamım zaten, daha ne kadar ıslanabilirim ki?

Burada mısın degil misin belli degil. Bazen gidislerin kahramanı oluyorsun bazen sonsuz kalısların. Doyumsuz gecelerdesin kimi zaman, bazen da yalnız karanlıklardasın. Bitmek bilmez bir sarkısın; ama ben mi notaları yanlıs basıyorum da sen bu sarkıyı söylemiyorsun? Neden susuyorsun?

Askın sessizligi ne kadar korkunc olur bilir misin? Bir tek kelimeye hasret gecen gecelerin hesabını soracagın kimse de yoktur üstelik. Kendi kendiyle konusana deli derler ya, beni coktan akıl hastanesine kapatmaları gerekirdi. hem de iflah olmaz hastalar bölümüne...

Yokluguna alışmaktan korkuyorum, ne kadar kötü... Yoklugunu yürüyorum sokaklarda. Hiç gelmeme ihtimalin bir idam mahkumuna dönüstürüyor beni. Hiçbirsey yapmadan beklerler ya hücrelerinde, ölümün soguk nefesini hissederek. Anlamlı olan birsey yoktur onlar için. Belki de bir an önce ölmektir akıllarından gecen, bu bekleme iskencesi bitsin diye... Bu yokluk hissi öldürecek beni...

Gelebilme ihtimalinse yüregimdeki kusları havalandırıyor, kanat seslerini duy. Gelmek iste yeter ki, yorulmayasın diye kuslarım tasır seni bana. Bir görsem yüzünü, ah bir dokunsam sana. Göreceksin sevdanın çiçek açtıgını , umudun bir yangın gibi alev alev ikimizi birden sardıgını. Anladım ki mümkün degil seni sensiz yasamak. Ben o gönlü genişlerden degilim. Madem içimdesin, yüregimde tasıyorum seni, o zaman yanımda da olmalısın. Sensiz yasanmayacak bu ask ötesi yok.

Simdi yalnız geceleri seviyorum. Seni yıldızlarda buluyorum. Daha bir dayanılır oluyor sensizlik acısı. Mümkünü yok çıkmayacaksın aklımdan, bu yüzden gece, el ayak çekilmişken, hiçbir ses yokken seni düşünmek yoklugunu degil ama daha iyi. Bütünüyle sen oluyorsun o zaman her yerde. Ne kadar yakısıyorsunuz birbirinize, sen ve gece. Zaman geçer, hersey unutulur, bir örtüyle kaplanır acılar, ama... "BİR TEK SENİ UNUTAMAM"..