Neredesin Leyla?

Bir zamanlar Leyla diye bir kız vardı, hâla unutamadım onu. Orta okuldaydım o zamanlar. Leyla üst kattaydı. Bense daha orta birinci sınıftaydım. Ne zaman tenefüs zili çalsa ben iki kat merdiveni bir solukta çıkardım Leyla'yı görmek için. Çoğunlukla onu tenefüse çıkarken görme şansını yakalayabilirdim. Leyla'yı her görüşümde kalbim küt küt atardı. Hatta onu görmeden, daha merdiven basamaklarını çıkarken hızlanırdı kalbimin atışları. Şimdi de merdiven basamaklarını çıkarken hızlı hızlı atıyor kalbim. Ama Leyla falan yok artık. Yaşlandım sadece, kalbimin atışı ondan. Bari değsin kalbimin böyle küt küt attığına... Bari her katın sonunda Leyla'nın hayalini göreyim... Ama yok!.. Ne Leyla var, ne de giden gençliğim. Sadece yorgun bir kalp var, bir de yaşanmadan tükenmiş yıllar var.

çok güzel kardeşim,duygusal ve anlamlı