Ali çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi. Keyfi her zaman yerindeydi. Her şartta söylenecek olumlu bir şey bulurdu. Hatta bazen bu huyuyla etrafındakileri çıldırttığı bile oluyordu... “Nasıl olur da bu kadar iyimser olunur?” diye.
Birisi nasıl olduğunu sorsa, “Bomba gibiyim!” cevabını verirdi hep... “Bomba gibiyim!” Ali doğal bir motivasyoncuydu.
Bir gün Ali’ye gittim, “Anlamıyorum, nasıl oluyor da her zaman her koşulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun? Nasıl başarıyorsun?” diye sordum. Ali formülünü anlatmaya başladı:
-Her sabah kalktığımda kendi kendime, “Ali bugün iki seçimin var. Havan ya iyi olacak yada kötü.” derim. Havamın iyi olmasını seçerim. Kötü bir şey olduğunda yine iki seçimim var. Kurban olmak ya da ders almak. Ben başıma gelen kötü şeylerden ders almayı tercih ederim. Birisi bana bir şeyden şikayete geldiğinde, yine iki seçimim var. Şikayeti kabul etmek ya da ona hayatın olumlu yanlarını göstermek. Ben hayatın olumlu yanlarını seçerim.
“Yok artık”diye protesto ettim... “Her şey bu kadar kolay mı?”
“Evet, kolay” dedi Ali ve ekledi “Hayat seçimlerden ibarettir.Her durumda bir seçim vardır. Her durumda nasıl davranacağını sen seçersin. Sen insanların senin nasıl etkileneceklerini seçersin. Yani sen hayatı nasıl yaşayacağını seçersin.”
Ali’nin bu sözleri beni bir hayli etkilemişti. Onu uzun yıllar görmedim. Ama hayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek yerine seçim yapmayı tercih ettiğimde hep onu hatırladım. Yıllar sonra Ali’nin başına çok tatsız bir olay geldi. Soygun için gelen hırsızlar, paniğe kapılıp Ali’yi delik deşik etmişler. Ameliyatı tam on sekiz saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış. Taburcu edildiğinde kurşunların bazıları hala vücudundaymış. Olaydan altı ay sonra Ali’yi tekrar gördüm.
“Nasılsın?” diye sorduğumda “Bomba gibiyim!” dedi.. “Bomba gibi!” “Olay sırasında neler düşündün Ali?” diye sordum.
Yerde yatarken, iki seçimim var diye düşündüm. Ya yaşamı seçecektim ya da ölümü. Ben yaşamayı seçtim.
Korkmadın mı? Şuurunu kaybetmedin mi?
Ambülansla gelen sağlık görevlileri harika insanlardı. Bana hep “İyileşeceksin, merak etme.” dediler. Ama acil servisin koridorlarında sedyemi hızla sürerlerken doktorların ve hemşirelerin yüzündeki ifadeyi görünce, ilk defa korktum. Bu gözler bana “Bu adam ölmüş.” diyordu...Bir şeyler yapmazsam bir süre sonra hakikaten ölü bir adam olacaktım.
Ne yaptın?
Bir hemşire yanıma yaklaştı ve “Herhangi bir şeye alerjin var mı?”diye sordu. “Evet var”dedim... “Var”
Doktorlar ve hemşireler merakla sustular. Derin bir nefes alarak kendimi topladım ve bağırdım: “Benim kurşuna alerjim var!”
Doktor ve hemşireler gülmeye başladılar. Tekrar bağırdım... “ Ben yaşamayı seçtim. Beni bir canlı gibi ameliyat edin. Otopsi yapar gibi değil.”


Ali sadece doktorların ustalıkları sayesinde değil, kendi olumlu tavrının büyük katkısıyla yaşadı.
Yaşaması benim için çok önemli bir ders oldu. Her gün hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız ve hakkımız olduğunu ondan öğrendim...
Ve her şeyin kendi seçimimize bağlı olduğunu!
Bu yazıyı okudunuz. Şimdi iki seçiminiz var:
1) Unutup gitmek
2) Kesip saklamak, fotokopisini çıkartıp dostlarınıza dağıtmak ve bomba gibi olmak!

iyi bir hıkaye ama ben hergün, her an, başına gelen bütün olumsuzluklara rağmen bunu başarabilen biri olacağına inanmıyorum kurşun yemiş haliyle bile bunu yapabilmek .....

eh ne diyim marifet yani !
paylaşım için teşekkürler general...hikaye güzel işin aslı bize hayata okadarda ciddi bakmamamız gerektiğni temsil ediyor , umarım bunu herpimiz başarabiliriz.

saolasın