cimbomlueto

Aslına bakarsanız, hiçbir şeyi atmaya kıyamam ben. Bana kalsa, hayatıma dair her anı, yaşamımın bir yerinde sıkıştırmak isterim, sadece bana hatırlattıkları “an”ları sonsuza dek bir yerlerde kıstırabilmek adına...

Bundan altı yıl önce, bu kentten, hiç bilmediğim bir diğerine doğru yola çıktığımda, yanıma aldığım iki küçük çanta vardı. Biri, belki bir başkası açtığı baksa, “çöp bunlar” diyeceği kadar manasız, bakan için hiçbir şey ifade etmeyen kağıtlar, dosyalar, cd, kaset vs.

Yeni bir hayata başlarken, kendimi yalnız hissetmemi sağlayacak “şey”ler ne bir telefon defteriydi, ne de günlükler... Ben kendi tarihini kendi yazarak oluşturamayanlardanım. Günlük asla yeterince gerçek değil, kendi kendine yalan söyleyebilmek insanın en “iyi” özelliği. Ve ben çok “idealist” olarak “kanıtları” saklayanlardanım. O başka hayata adım atmak dünyanın en zor hamlesiyken benim için altı yıl önce, bu kentin giderken ardımdan geleceğini bildiğimden belki de, kendim götürmeyi tercih ettim, tüm yıllarımı yanımda.

Ve tam altı yıl sonra, artık “benim kentim” olan, her köşesini ezbere bildiğim, o küçük ama ruhu büyük Anadolu kentinden, artık en ufak bir kırıntısını hatırlamak için bile “kutulardaki kanıtlara” başvurduğum bu kente gelirken, adı gibi eski o şehri, yine bir bavula sığdırmaya çalıştım. Daha yaram açık, acım taze, her anını burnumun dibinde yaşayabiliyorum hala. Ama artık biliyorum ki, beş yıl sonrası için kanıtlara ihtiyacım var, neyse ki hepsine sahibim...

“Biriktirmek hastalıktır, tedavi gerektirir, bazı şeyleri atamamak ise insanlıktır, istesen de atamazsın” demişti lisedeki öğretmenim. Ben insanlıkla hastalık arasındaki o ince çizgideyim işte. Kendime güvensizliğim, “yanlış hatırlarım” korkusu, hastalığın habercisi, “onlar benim en güzel günlerim” insanlığımın...

Hani bir gün, birileri bana gelip, o klasik anket sorusunu sorsa, değiştirerek biraz olsun, “atamayacağın üç şey nedir?” diye. En azından bir hafta düşünmem gerektiğini biliyorum. Çünkü bu sorunun cevabı, hayatımın da cevabı belki...

Nelerden “vazgeçemem”? Aslında insan “güvenilmezdir”. Asla dediğimiz “anılarımızdan” bile vazgeçmek günün birinde dünyanın en kolay hamlesi olabilir.

Ama dürüst olayım bir an için, nelerden vazgeçmek beni acıtır? Sanırım sadece Müzik. Bu, iyi yönü işin. Birkaç karalama, şiir, anımsamalar.. Sevdiğim bir iki kişi..

“Sana gönderemediğim mektuplarımdan olur musun?” Yıllar önce, canımı yakan bir “aşk”a yazdığım mektuplardan birinin son cümlesi. Gönder(e)memişim elbette... Bana yazılan mektuplara acımasız olabilirim çoğu zaman. Ama gönderemediklerimi asla atamam. Atmak, yok etmek kendi tarihime saygısızlık gibi gelir, yapamam...

İçki şişelerinin kapaklarını, şarapların mantarlarını atamam, iyi ya da kötü, keyifli ya da üzücü, kalabalık ya da yalnız mutlaka bir “an”ı hatırlatır bana. Mutsuz etse bile, bir “kanıt”tır.

Aslında makarna paketini çöpe atarken bile keyfim kaçar, o makarnadan bana, geriye bir şey kalmayacak diye.

Ama ille de, “tek bir hakkın var atmamak için, neyi seçersin?” derseniz, kalemlerim derim... Çoktan tükenmiş tükenmez kalemler, bir daha asla yazmayacak kadar ucu körelmiş dolma kalemler ve silgisinin demirine kadar açılmış, kurşun kalem olduğu bile anlaşılamayan kurşun kalemler...

Yazılmış her şeyi atsam bile, kalemlerimi atamam galiba. Çünkü yazılan her şeyin yazılma aracıdır onlar. O kalemler 10 yıl önce yazdıklarını da hatırlarlar bir şekilde, belki de yok olanları tekrar yazmama yardım bile edebilirler.

Çünkü yazdıklarımı yok etsem bile, ne yazdığımı benden başka bilen, bir tek kalemlerdir...

ALINTI