Bekliyorum...

missduncan · 18-09-06, 15:59

Bekliyordum...
Çünkü geleceğini biliyordum.Bir kere güvenmiştim ona,hayatımı adamıştım.Bir dönsün hiç ayrılmayacaktık.Hiç birşey ayıramayacaktı.Ne onun ailesi,ne de benim...Çünkü biz her güçlükte ayakta durmuş,göğüs germiştik.O güzel günler için sadece bir engel kalmıştı.O da onun dönmesini beklemekti.Sadece bir haftalığına gidecekti.
İstemiyordum gitmesini,belli etmesemde.1 haftacıkta olsa beklemek,ayrı kalmak zor geliyordu insana.Ama gitmek zorundaydı çünkü ailesiseçtiği kızla evlenmesini stiyordu.Önce bu işi çözmeliydi.
Ayrılık vakti geldiğinde boğazımda koca bir düğüm "gitme" dememe engel oldu sanki."Bekle,1 hafta sonra geleceğim,özlem bizi biraz yoracak,üzecek olsada dayanmalıyız,seni çok seviyorum" dedi ve sarıldık birbirimizi alnıma sıcacık bir buse konduruverdi.
Gitti gideli 1 hafta oldu...1 ay oldu...3 ay oldu.Ne bir haber geldi,ne de kendi...Herkes unut dedi,bense aklımdan bir an olsun çıkaramadım.Yinede sabırla beklemek döneceği günü...
Gelmişti...Ama donuk gözleri,soğuk,kana bulanmış bedeni,ellerimi tutmayan elleriyle gelmişti...
Keşke... keşke gitme diyebilseydim...

öslem · 18-09-06, 17:38

insan bazen gitme diyemiyor...içinden gitme diye haykırmak gelse de diyemiyor.. belkide herşeye rağmen gideceğini bildiği için gitme demeye korkuyor!

ardında kalan, bekleyen için asıl hayat o zaman başlıyor..nefes almanın, koşmanın, sarılmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu ama artık senin onlarla birlikte olmadığını ve nefes almayı sadece mecburi olarak yaptığını anladığın zaman hayat başlıyor çünkü acı da o zaman başlıyor...
ALLAH yardım etsin arkadaşım çok zor....

18-09-06, 15:59	#1 (permalink)
missduncan Yabancı Giriş Tarihi: 05-09-2006 Yer: issmirr Mesajlar: 9 Rep Puanı: 2375 Rep Gücü: 0	Bekliyorum... Bekliyordum... Çünkü geleceğini biliyordum.Bir kere güvenmiştim ona,hayatımı adamıştım.Bir dönsün hiç ayrılmayacaktık.Hiç birşey ayıramayacaktı.Ne onun ailesi,ne de benim...Çünkü biz her güçlükte ayakta durmuş,göğüs germiştik.O güzel günler için sadece bir engel kalmıştı.O da onun dönmesini beklemekti.Sadece bir haftalığına gidecekti. İstemiyordum gitmesini,belli etmesemde.1 haftacıkta olsa beklemek,ayrı kalmak zor geliyordu insana.Ama gitmek zorundaydı çünkü ailesiseçtiği kızla evlenmesini stiyordu.Önce bu işi çözmeliydi. Ayrılık vakti geldiğinde boğazımda koca bir düğüm "gitme" dememe engel oldu sanki."Bekle,1 hafta sonra geleceğim,özlem bizi biraz yoracak,üzecek olsada dayanmalıyız,seni çok seviyorum" dedi ve sarıldık birbirimizi alnıma sıcacık bir buse konduruverdi. Gitti gideli 1 hafta oldu...1 ay oldu...3 ay oldu.Ne bir haber geldi,ne de kendi...Herkes unut dedi,bense aklımdan bir an olsun çıkaramadım.Yinede sabırla beklemek döneceği günü... Gelmişti...Ama donuk gözleri,soğuk,kana bulanmış bedeni,ellerimi tutmayan elleriyle gelmişti... Keşke... keşke gitme diyebilseydim...

18-09-06, 17:38	#2 (permalink)
öslem Bağımlı Giriş Tarihi: 25-08-2005 Yer: istanbul Yaş: 24 Mesajlar: 612 Rep Puanı: 460597 Rep Gücü: 4648	Cvp: Bekliyorum... insan bazen gitme diyemiyor...içinden gitme diye haykırmak gelse de diyemiyor.. belkide herşeye rağmen gideceğini bildiği için gitme demeye korkuyor! ardında kalan, bekleyen için asıl hayat o zaman başlıyor..nefes almanın, koşmanın, sarılmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu ama artık senin onlarla birlikte olmadığını ve nefes almayı sadece mecburi olarak yaptığını anladığın zaman hayat başlıyor çünkü acı da o zaman başlıyor... ALLAH yardım etsin arkadaşım çok zor....

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla