ve biz toprağa eğilip şekil veriyoruz hayatımıza...

Uyku unutkanlık kadar derin, sahip olmak kadar acı veriyor insana. Yürüyoruz parmaklarımızın ucunda, zamanı uyandırmadan, acılarımızı hissetmeden. Sanki herşey başladığımız yerde duruyor, biblolar gibi dünyanın bir köşesinde kırılmayı bekliyoruz. Çöpe atılmış sevgilerimiz var kıymet bilinmemiş insanlığımız. Hergün çoğalıyoruz çoğaldıkça yok ediyoruz birbirimizi ve bir sabah uyanıyorsun böyle bir sabaha, diline sözcükler yapışmış canlı istakozlar gibi ısırıyor seni. Doyumsuz bir kahvaltı ardından sorunsuz bir gün isteği yüreğinde ama biliyorsunki bu mümkün değil. Sen küçük bir adamsın, hiçbirşey umrunda değil. Herkezin derdi olmuş para, insanlar sırıtırken küçük yeşil dolarlara benziyorlar ve bitmiyor çevremde bu bozuk ! paralar. Peki benim derdim ne ? Yürüdükçe yeni bir dünyaya ulaşma isteğimi hayır sadece iş yerine gidiyorum ne yeni bir umut ne bir sevgili bekliyor beni. Bugünün özeti sadece hayvansal bir iç güdünün sentezi olmuş. Bu bir yaşam tarzı insalar için; yemek, içmek, tuvalete gitmek ve sex yapmak ve bunları kendine sağlayabilmek içinde çalışmak...

Keşke Bir parça sevgi kırıntısı bulabilseydim insanların gözünde, güvencinler gibi özgürlüğe açardım kanatlarımı o zaman...

Bizlerle Paylaştığın için Teşekkürler..

Anlamlı satırlar..

paylastığın icin teşekkürler..

Teşekkürler bu güsel içten paylaşımın için....