Hayat dersleri :

İNSANLARI KUSURLARIYLA SEVMEK
Vietnam'da savaştan sonra sonunda evine dönmekte olan bir asker hakkında bir hikaye anlatılır.

San Francisco’dan ailesini aradı :

'anne baba eve dönüyorum ama sizden bir şey rica ediyorum yanımda bir arkadaşımı da getirmek istiyorum' 'memnuniyetle onunla tanışmak isteriz diye cevapladılar' oğulları:

"Bilmeniz gereken bir şey var" diye devam etti. Arkadaşım savaşta ağır yaralandı, bir mayına bastı ve bir kolunu ve bir bacağını kaybetti. Gidecek hiçbir yeri yok, onunda gelip bizimle kalmasını istiyorum. Bunu duyduğuma üzüldüm oğlum belki onun başka bir yer bulmasına yardımcı olabiliriz. Hayır anne baba onun bizimle yaşamasını istiyorum. Oğlum dedi babası bizden ne istediğini bilmiyorsun. Onun gibi özürlü biri bize korkunç bir yük olur, bizim kendi hayatımız var ve bunun gibi bir şeyin hayatımıza engel olmasına izin veremeyiz. Bence bu arkadaşını unutup eve dönmelisin. O kendi başının çaresine bakacaktır. Oğlu o anda telefonu kapattı.Ailesi ondan bir süre haber alamadı. Ama bir kaç gün sonra San Francisco polisinden bir telefon geldi. Oğullarının yüksek bir binadan düşüp öldüğünü öğrendiler. Polis bunun intihar olduğuna inanıyordu. Üzüntü dolu anne baba hemen San Francisco’ya uçtular ve oğullarının cesedini tespit etmek için şehir morguna götürüldüler. Onu tanıdılar ve bilmedikleri bir şey daha öğrenince dehşete düştüler. Oğullarının sadece bir kolu ve bir bacağı vardı. Bu hikayedeki aile de bir çoğumuz gibi.

Güzel olan yada birlikte olmaktan zevk aldığımız insanları sevmek bizim için çok kolay ama bize rahatsızlık veren ya da yanlarında kendimizi rahatsız hissettiğimiz insanları sevmiyoruz. Bizim kadar sağlıklı güzel ya da akıllı olmayan insanların yanından uzak durmayı tercih ediyoruz. Neyse ki bize bu şekilde davranmayan biri var.Biz ne kadar bozulmuş olursak olalım bizi sonsuz ailesinin yanına çağıran şartsız sevgiyle seven biri. Bu gece uyumadan önce insanları olduğu gibi kabul edebilmemiz ve bizden farklı olanlara karşı daha anlayışlı olabilmemiz için gereken gücü vermesi için Allah’a dua edelim. Kalbimizde dostluk adında bir mucize var. Nasıl olduğunu veya nasıl başladığını anlamazsınız. Ama bu özel armağanı bilirsiniz ve dostluğun Allahın en büyük armağanı olduğunu anlarsınız. Gerçekten de dostlar çok nadide mücevherlerdir. Sizi gülümsetip başarmanız için cesaret verirler. Sizi dinlerler ve kalplerini size açmak isterler. Bugün dostlariniza onlarla ne kadar ilgilendiğinizi gösterin. Unutmayin Allah var, problem yok!

Hayat dersleri ...

Kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsiniz.
Kendinizi sevilecek insan yapabilirsiniz,
Gerisini karsi tarafa birakirsiniz.
Ögrendim ki...
Güveni gelistirmek yillar aliyor,
Yikmak bir dakika...
Ögrendim ki...
Hayatinda nelere sahip oldugun degil
Kiminle oldugun önemli.
Ögrendim ki...
Sevimlilik yaparak 15 dakika kazanmak mümkün
Ama sonrasi için bir seyler bilmek gerek.
Ögrendim ki...
Kendini en iyilerle kiyaslamak degil
Kendi en iyinle kiyaslamak sonuç getirir.
Ögrendim ki...
Insanlarin basina ne geldigi degil
O durumda ne yaptiklari önemli.
Ögrendim ki...
Olmak istedigim insan olabilmem
Çok vakit aliyor.
Ögrendim ki...
Karsilik vermek
Düsünmekten çok daha basit.
Ögrendim ki...
Bütün sevdiklerinle iyi ayrilman gerek
Hangisi son görüsme olacak bilemiyorsun.
Ögrendim ki...
Sen tepkilerini kontrol edemezsen
Tepkilerin hayatini kontrol eder.
Ögrendim ki...
Kahraman dedigimiz insanlar
Bir sey yapilmasi gerektiginde
Yapilmasi gerekeni
Sartlar ne olursa olsun yapanlar.
Ögrendim ki...
Bazi insanlar sizi çok seviyor
Ama bunu nasil gösterecegini bilemiyor.
Ögrendim ki...
Ne kadar ilgi ve ihtimam gösterseniz
Bazilari hiç karsilik vermiyor.
Ögrendim ki...
Para ucuz bir basari.
Ögrendim ki...
Düstügün anda seni tekmeleyecegini düsündüklerinden bazilari
Kaldirmak için elini uzatir.
Ögrendim ki...
Her sartta kendisiyle dürüst kalanlar
Daha uzun yol yürüyor.

Hayat dersi

Teknolojinin gelismesiyle birlikte insana kendisini gelistirmesi
ve bambaska bir bakis acisi yakalamasi icin binlerce imkan saglandi.
Lakin hayatda edindigimiz bazi tecrübeler vardirki onlari ancak yasayarak
ögreniriz ve onlar bizim icin kitaplarda yazilan binbir teoriden daha
degerli ve daha gercekcidir.
Hepimizin hayatdan ögrendigi/ögrenecegi cok sey var ve yasadigimiz
müddetce hayat üniversitesinin, belki caliskan, belki tembel, belkide vasat
talebesi olacagiz, lakin bir gercek varki, oda bu talebelik ünvanindan ölene
kadar kurtulamayacagimiz.
Madem talebeyiz o halde hayatda ögrenmemiz gereken ilk sey, kendimiz olmamiz gerektigidir.
Kisi kendi icinde kendini kabullenmedikce, bedeninde baska bir ruhu
tasimaya mahkumdur ve bu durumda kendisinde, iki beden büyüklükte
elbise giymis gibi siritmaktadir.
Oysa kisinin kendi dogrularinin/yanlislarinin arkasinda durabilmesi bile kendi
icinde bir erdemlilik örnegidir.
Zira kisinin kendi hatalarina ben yaptim ben katlaniyorum demeside
kisinin kendisini kabullenmesinin ve ilerde saglam bir kisilik olusturma
yolunda oldugunun bir delilidir.
Kisinin hayatda karsilastigi her kötü durum, omuzlarina binen
her türlü agir yük onu kendisi bile farketmeden gizlice gelistiren, olgunlastiran
bir etkendir.
O halde, karsilastigimiz her türlü olay (negatifte olsa bile) eger ondan
ders alabiliyorsak bize kazanc olarak geri dönmektedir.
Bugün cok agir, cok dayanilmaz buldugumuz her olayin yarin bize
bir getirisi vardir/olacaktir, cünkü insan olmak imtihan olmaktir.
...Ve hayatda ögrenmemiz gereken ikinci seyde, daima ümitvar olmaktir.

jackass 10 günde 800 mesaj gönderdin brova kardeş her gittigim yerde seni gördüm

Kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsiniz(bu sö güzeldi)
ellerine saglık

bu kadar yuklenmeyin arkadasa , kendisi uye oldugu gun 10 gun once degil, 40 gunce idi, herkesin bir hatasi olmus olabilir ama onemli olan hatalari bir daha yapmamaktir, umarim herkes kendisinin gosterdigi su anki performansi gostermek icin gayret eder.