Dosltuk Adına

ΛЌЯİЄL · 30-04-06, 20:46

Oldukça sakindim. Başarısız olma, yakalanma düşünceleri beynimi kemirirken ben bunların önemi olmadığını düşünmeye çalışıyordum. Öç alma vaktiydi bu gün, yılların üzüntüsü, ağırlığı bir kişiye yüklenmiş bir suçtu. O kişi ölmeliydi. Evden çıkmadan önce ona evine gideceğimi ve konuşmamız gerektiğini söylemiştim. Oysa konuşmaya niyetim yoktu. Olabildiğince çabuk bu işi bitirip kaçabildiğim kadar uzağa kaçacaktım. Ama önemli olan düşüncelerimden kaçmaktı ve ben bunu yapamamıştım.

Eve yaklaştıkça ellerim titremeye başladı fakat bunu da bastırdım. Binaya girerken bana ; saçı başı dağınık, gözleri kan çanağına dönmüş bir insana, bakan kapıcıya ters bir bakış attım. Beni görmemesi daha iyi olurdu, çünkü beni biliyordu, benim aceleyle çıkışımı da muhtemelen görecekti., içimi bir korku kapladı, yakalanma ihtimalim artmıştı. Bir an daha düşündükten sonra yakalansam ne olacak ki dedim kendi kendime, gittiğim yerde de korku duyulan birsi olacağım, ve yine yalnız kalacağım. İşte beni korkutan da buydu. Hayatı boyunca doğru dürüst dost edinememiş biri olarak ben bu güne kadar edinebildiğim en iyi dostumu da sebepsiz yere kaybetmiştim. Tabi onunla beraber umutlarımı da.

İşte bunu ödemeliydi, umutlarımın kaybını bana ödemeliydi. Nerede olursam olayım zaten yalnız olacaktım, bu hapishane bile olsa. Asansörden çıkarken de benzer düşüncelerle boğuşmak zorunda kaldım, fakat dışarı çıkıp kapıya yaklaştığımda dönüşümün olmayacağını ben de biliyordum. Titremesini nefretimle bastırdığım elimi zile uzattım ve kapıyı çaldım. Evet işte her şey sona yaklaşmıştı. Kapı açıldı, dost dediğim insan açıverdi kapıyı. Eskiden dost dediğim. Yüzünde garip bir ifadeyle bana bakıyordu. Belli ki beni hiç böyle görmemişti. Bir savaştan çıkmış ve masumiyetinin tamamını yitirmiş bir canavardan farksızdım o an.

Tam içeri gel dediği anda bıçağımı onun gövdesine sapladım. Bana garipçe bakmasına dayanamadığım halde nefret dolu bir ifade takındım yüzüme. Ve içeriden gelen kardeşinin sesini duyduğumda henüz ölmemiş olan dostuma yaşatabileceğim daha fazla acı olduğunu farkettim. Kardeşinin odasını biliyordum. Bıçağı onun gövdesinden çekerken hızla kapıya doğru koştum. Beni izlediğini görmesem de biliyordum. Kapıyı var gücümle açarak o korkunç halimle, elimde kanlı bir bıçakla odaya girdim.Çocuk korkudan bembeyaz kesilmişti, öyle ki başında olduğu bilgisayardan bir anda atlayarak kaçmaya çalıştı, ma onu yakaladım. Dostumun görüşüne çekerek bıçağı ona defalarca sapladım. Sonunda üstüm başım kan olduğunda, ve çocuk tanınamayacak bir hale geldiğinde tekrar onun yanına döndüm. Ağzını açmış bana bir şeyler söylemeye çalışıyordu. O an dinlememe ne sebep oldu bilemiyorum fakat zar zor konuşurken bölük pörçük cümlesini tamamlamayı başardım.

' Bıçağı bana ver' diyordu. O an onun kımıldayamayacağın bildiğim için , bu şekilde parmak izim de örtülmüş olacaktı, bıçağı ellerine verdim ve hala açık olan evin kapısını kapattım. Bir kez daha konuşmaya çalıştı. Konuş ahmak dedim kendimce, ve dinledim. Duyduklarım hayatım boyunca unutamayacağım bir lanet olarak beni takip etmeye devam ediyor.O andan sonra kendimi polisin ellerine teslim etsem daha iyi olurdu sanırım,çünkü bu lanet beni hiçbir zaman bırakmayacaktı. İdam cezası alma ihtimalim vardı ve bunu almam gibi bir durumda ancak laneti sona erdirebilirdim. Şimdi rüya görmek, ya da uyumak istemiyorum, çünkü o dost her gece rüyamda bana aynı şeyi, aynı gülümseme ifadesiyle söylemeye devam ediyor.' Böylece parmak izini kapatmış olacağım, polisler geldiğinde uzun süre kavga ettiğimizi söyle, kardeşimi kurtaramadığını ve en sonunda da kendimi bıçakladığımı.Kurtulabilirsin, kurtulabilirsin,DOSTUM'

Damir Begoviç

30-04-06, 20:46	#1 (permalink)
ΛЌЯİЄL ♠Mournful Maniac♠ Giriş Tarihi: 30-04-2005 Yer: Bosna Hersek Yaş: 6 Mesajlar: 7,593 Blog Mesajları: 2 Rep Puanı: 44277019 Rep Gücü: 442888	Dosltuk Adına Oldukça sakindim. Başarısız olma, yakalanma düşünceleri beynimi kemirirken ben bunların önemi olmadığını düşünmeye çalışıyordum. Öç alma vaktiydi bu gün, yılların üzüntüsü, ağırlığı bir kişiye yüklenmiş bir suçtu. O kişi ölmeliydi. Evden çıkmadan önce ona evine gideceğimi ve konuşmamız gerektiğini söylemiştim. Oysa konuşmaya niyetim yoktu. Olabildiğince çabuk bu işi bitirip kaçabildiğim kadar uzağa kaçacaktım. Ama önemli olan düşüncelerimden kaçmaktı ve ben bunu yapamamıştım. Eve yaklaştıkça ellerim titremeye başladı fakat bunu da bastırdım. Binaya girerken bana ; saçı başı dağınık, gözleri kan çanağına dönmüş bir insana, bakan kapıcıya ters bir bakış attım. Beni görmemesi daha iyi olurdu, çünkü beni biliyordu, benim aceleyle çıkışımı da muhtemelen görecekti., içimi bir korku kapladı, yakalanma ihtimalim artmıştı. Bir an daha düşündükten sonra yakalansam ne olacak ki dedim kendi kendime, gittiğim yerde de korku duyulan birsi olacağım, ve yine yalnız kalacağım. İşte beni korkutan da buydu. Hayatı boyunca doğru dürüst dost edinememiş biri olarak ben bu güne kadar edinebildiğim en iyi dostumu da sebepsiz yere kaybetmiştim. Tabi onunla beraber umutlarımı da. İşte bunu ödemeliydi, umutlarımın kaybını bana ödemeliydi. Nerede olursam olayım zaten yalnız olacaktım, bu hapishane bile olsa. Asansörden çıkarken de benzer düşüncelerle boğuşmak zorunda kaldım, fakat dışarı çıkıp kapıya yaklaştığımda dönüşümün olmayacağını ben de biliyordum. Titremesini nefretimle bastırdığım elimi zile uzattım ve kapıyı çaldım. Evet işte her şey sona yaklaşmıştı. Kapı açıldı, dost dediğim insan açıverdi kapıyı. Eskiden dost dediğim. Yüzünde garip bir ifadeyle bana bakıyordu. Belli ki beni hiç böyle görmemişti. Bir savaştan çıkmış ve masumiyetinin tamamını yitirmiş bir canavardan farksızdım o an. Tam içeri gel dediği anda bıçağımı onun gövdesine sapladım. Bana garipçe bakmasına dayanamadığım halde nefret dolu bir ifade takındım yüzüme. Ve içeriden gelen kardeşinin sesini duyduğumda henüz ölmemiş olan dostuma yaşatabileceğim daha fazla acı olduğunu farkettim. Kardeşinin odasını biliyordum. Bıçağı onun gövdesinden çekerken hızla kapıya doğru koştum. Beni izlediğini görmesem de biliyordum. Kapıyı var gücümle açarak o korkunç halimle, elimde kanlı bir bıçakla odaya girdim.Çocuk korkudan bembeyaz kesilmişti, öyle ki başında olduğu bilgisayardan bir anda atlayarak kaçmaya çalıştı, ma onu yakaladım. Dostumun görüşüne çekerek bıçağı ona defalarca sapladım. Sonunda üstüm başım kan olduğunda, ve çocuk tanınamayacak bir hale geldiğinde tekrar onun yanına döndüm. Ağzını açmış bana bir şeyler söylemeye çalışıyordu. O an dinlememe ne sebep oldu bilemiyorum fakat zar zor konuşurken bölük pörçük cümlesini tamamlamayı başardım. ' Bıçağı bana ver' diyordu. O an onun kımıldayamayacağın bildiğim için , bu şekilde parmak izim de örtülmüş olacaktı, bıçağı ellerine verdim ve hala açık olan evin kapısını kapattım. Bir kez daha konuşmaya çalıştı. Konuş ahmak dedim kendimce, ve dinledim. Duyduklarım hayatım boyunca unutamayacağım bir lanet olarak beni takip etmeye devam ediyor.O andan sonra kendimi polisin ellerine teslim etsem daha iyi olurdu sanırım,çünkü bu lanet beni hiçbir zaman bırakmayacaktı. İdam cezası alma ihtimalim vardı ve bunu almam gibi bir durumda ancak laneti sona erdirebilirdim. Şimdi rüya görmek, ya da uyumak istemiyorum, çünkü o dost her gece rüyamda bana aynı şeyi, aynı gülümseme ifadesiyle söylemeye devam ediyor.' Böylece parmak izini kapatmış olacağım, polisler geldiğinde uzun süre kavga ettiğimizi söyle, kardeşimi kurtaramadığını ve en sonunda da kendimi bıçakladığımı.Kurtulabilirsin, kurtulabilirsin,DOSTUM' Damir Begoviç Mesajı son düzenleyen ΛЌЯİЄL* ( 30-04-06 - 20:51 ).*

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla