Gidemeyeceğimi biliyorsun… Ne yapsan gidemeyeceğimi… Ama vakit gelecek elveda diyeceğim sana… Yüreğimi istasyon yapacağım dönüşü olmayan trenlere… Rüzgârlara emanet edeceğim isminin bütün harflerini. Çöpçüler silip süpürecek yüreğimdekileri… Bir örümcek yuva yapacak belleğime unutmayı işleyecek ağlarıyla her santimine. Vurulacak ansızın parmaklarına kondurduğum esmer güvercin… Yüzünde koşuşturan çocuklar yorulacaklar… Hiçbir melodi hatırlatmayacak sesini… Olmayan bir gemiyle olmayan okyanuslara taşıyacağım senli hayallerimi… Seninle büyüyen çocukluğumu unutacağım içimde bir yerlerde…

Oysa her ağlayan insanın gözyaşına yansırdı yüzün… Yanağından akar ağzına dolardın. kimbilir belkide hüzne bir ilaçtın… Ağzından çıkan her cümlede kendimi aradım… Tanımsızdım, anlamsızdım, yüreğine ayaküstü uğramıştım fazla kalmayacaktım... Hangi sıfatı koysam isminin önüne hiç kimsem olarak kalıyordun sen yine...

Oysa her çocuğun oyununda ebeydin sen birazda… Önce yumar sonra sobelerdin… Unuttun beni saklandığım karanlıklarda… Bu kadar eksik kalmışken çocukluğum artık sevmek yakışmaz bana da…


Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili,
Biz kendimizden başka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz acısını acımız yaptık çünkü.
Dünyanın öbür ucunda hiç tanımadığımız bir insanın gözyaşı bile içimizi parçaladı.
Kedilere ağladık, kuşların yasını tuttuk...
Yüreğimizin zayıflığı kimi zaman hayat karşısında bizi zayıf yaptı. Aslında ne güzel şeydir insanın insana yanması sevgili...
Ne güzeldir bilmediğin birinin derdine üzülebilmek ve çare aramak. Ben bütün hayatımda hep üzüldüm, hep yandım.
Yaşamak ne güzeldir be sevgili...
Sevinerek, severek, sevilerek, düşünerek...
Ve o vaz geçilmez sancılarını duyarak hayatın...

(Yılmaz Güney…)

Fazla söze ne hacet şair anlatmış anlatacaklarımı… ve yazımı ve son sözlerimi bu güzel şiirle bitirmek düşer bana...

BERFİN TOPRAK...

sevmek herkese yakışır... gerçekten seviyorsa heleki seven.. paylaşım güzel..