VEDA (İKİ AŞK)
Karar vermiştim sevgilim, bu sessiz gece de, belki hiçbir zaman hazır olmadığın, belki de hiçbir zaman hazır olamayacağın o elvedayı demeye. her şeye bir nokta, bundan sonrasına bir başlangıç umudu taşıyor gibi gözüksem de bu yapmak zorunda olduğum vedaya alışamadım içimde. O yatakta yatarken sen, o en masum halinle, son bakışmaları ve son konuşmaları yapıp gidecektim yanından ya da geleceğinden, hayatından. Gülümsemeni hatırlıyorum en son uyumadan önce sonra iyi geceler deyişini. İçim içimi yiyor, bunu nasıl yapabilirim sana, o güzel günleri, geceleri nasıl ezebilirdim? Utanıyordum, çekiniyordum, kendime lanetler yağdırıyordum, o sen kez kafanı çevirip bana, gözlerimin derinliklerine bütün içtenliğinle bakıverdiğin an. Kuru bir iyi gecelerdi benden duyacağın son söz, ne bir seni seviyorum ne de her şeyimsin di. Bu gece son kez benim olmuştun ama bunu içten yapamadım ve içten söyleyemiyorum ki, senin olamadım, benim olamadığın gibi hissederken. Aşağılık bir his, dayanılmaz bir sancı. Dudaklarım sızlıyor bebeğim, sana şu an bakarken. Ağlamıyorum, ağlamak istemiyorum. Karar verdim sevgilim ve böyle olmalı. Şu an uyansan bile bunu değiştiremezsin, sadece daha fazla üzülürsün. Bir an olmalı ve çekip gitmeliyim. Yeteri kadar gizledim her şeyi senden, sevginden kaçtım çoğu zaman, sevgili bakışlarını bulamadığın zamanlarda ben onu düşünüyordum. Bir başkasını… Sevdiğimi ya da aşık olduğumu düşündüğüm sandığım diğer kadını. Bu terk edişi hiçbir zaman hak etmedin ve hak etmiyorsun da . Ben kötü birisiyim, kötülük yaptığımı biliyorum ama inan bana sevgilim kötü olmayı, kötü davranmayı istemedim. Odanın içerisinde dolanırken senin uyanmaman umuduyla, kendimi vedaya hazırlamaya çalışıyordum. Gece hiç bitmeyecek gibi miydi yoksa durmuş muydu zaman? Yıkıntıya uğrayacağım ve bilerek başkasını, o sevdiğim kadını, her şeyin en tatlısını yıkacağım bu gece. Dayanılmaz bir zulüm, hissedilebileceklerin en aşağılığı. Artık hazırım galiba.
Yeterince uzattım. Bilirsin sevgilim, kötü şeyleri uzatmayı sevmem. Yine bilirsin ki sevgilim, anlamsız vedalardan nefret ederim. Ama ne tuhaf! Kendime ettiğim nefretten, şu an yaptığım şeye bir şey kalmıyor hissedebilecek. Yeterince acı, yakılmış yaralarım. Sarılamaz sandığım çöküntülerden ne kadar kötüleri varmış meğer. Her şey anlamsız, herkes donakalmış.
Seni bir başkası için terk ediyorum sevgilim, onunla daha çok mutlu olacağıma inanıyorum. Bir bakıma bencillik diyebiliriz buna ki evet bu bencillik galiba. Ama ona söz verdim hayatım, tutmak istediğim. Düşüncelerimi o kaplıyor, onu daha çok sevdiğimi düşünüyorum, böyle olunca sevgi adına, aşk adına bir şey verebileceğimi hiç sanmıyorum. Bu veda sessiz olmalı, görkemli olacak olan kesinlikle bu acıdan sonra ölümüm olacaktır. Umarım hayatında hep mutlu olursun, umarım her şey yolunda gider sevgilim.
Seni seviyorum, odadan çıkmadan önce yaptığım en son şey bu sözü bütün içtenliğimle, yüreğimin derinliklerinden gelen sesle söylemek ve sonra yaşanan her güzel şeye teşekkür etmek oldu. Şu an dışarıdayım, bu andan sonra bensizsin sevdiğim, umarım en kısa zamanda unutursun bunları. Bunu hiçbir zaman yapmak istemedim.
ELVEDA…
İçimden bir ses geri dönmemi söylese de, yüreğimde iki sevgiyi taşıyamıyorum. Bir tanesini seçmem gerekiyordu bende seçtim, sonunu düşünmeksizin…


ZeKe

paylaşım için tşk.

Başta kolay değildi, çekindim çok zor oldu...

DÖN DİYEMEDİM...

aslında kankim bunu kimseye okutma yoksa çok yanlış anlaşılır demişti ve sakın bunu kız arkadaşına okutma demişti ama ben dun gece okudum ona. ve inanamadım verdiği tepkiye "ne uyuz oldum varya" üfff dedim yani sonra bir bakışlar vardı anlatamam şey tarzıydı "kesin bunu yaptın yada yaparsın" çok bozuldum. bunu paylaşmak istedim sizinle...

ZeKe

Güzel bir yazı değil benim için. Tekedilen hep sen olunca insanın aklına hep bu yargı geliyor galiba.