2006'nın mayası Tavşanlılı çocuk
Belediyenin orada dolanıyordu. Kendisini aradıklarını bildiği için suçlu
suçlu dinliyordu her ilanı. Gidemezdi. O mektubu ben gönderdim diyemezdi.
Kardeşlerini düşündü. Arkadaşlarının "demek siz çöpten çıkan ekmekler
yiyorsunuz" diye alay edeceklerini düşündü. Niye anons ediyorlardı? Niye
arıyorlardı?

Heykelin yanında beklerken, kendisine hem benzeyen hem benzemeyen bir
çocuğun zabıta ile konuşuşuna şahit oldu. "İlan için geldim dedi" çocuk.
Hafif kaykılarak "beni arıyormuşsunuz."

Zabıta kimbilir kaçıncı çocuğun "o benim" diye gelişine şahit olmuştu ki,
"İçerde" dedi "benim diyen üç tane çocuk var. Sen de gir sıraya."

"O benim" diyen çocuk şaşırdı. "Niye ki" dedi.

"Niye olacak" dedi zabıta. "Kameraları gören belki televizyona çıkarım, ünlü
olurum derdinde, benim diyor işte. Tavşanlı daha ne zaman bu kadar
gazeteciyi, televizyoncuyu görecek aslanım."

"O benim" diyen çocuk geri çekildi hemen. Oracıkta bir yalan daha
kıvırıverdi. "Ha öyle mi ağabey. İşin içinde televizyon varsa ben gitmeyeyim
hiç. Babam kızar."

Zabıta biraz önce kaykılıp "aradığınız çocuk benim" diyenin ardından
bakarken, heykelin arkasına saklanan çocuğu fark etti.

Laf olsun diye "O sen değil misin?" dedi.

Gök çöktü. Yer yarıldı. İkisinin arasında kalakaldı. Hiç sesini çıkarmadı.
Zabıtanın yüzüne baksaydı zabıta anlayacaktı, arananın karşında duran
olduğunu.

Gözlerini kaçırmaya devam etti çocuk. Çocuk gözlerini kaçırdıkça zabıta
işkillendi.

Yalan söylemeyi bilmeyen çocuk lafı dağıtmayı denedi. "Anam hasta" dedi.
Anasının hastalığını söyler söylemez zabıtanın gözüne değil ta ciğerine
baktı.

Zabıta şaşırdı. "Kimin kimsen yok mu?"

"Sahibimiz Allah" dedi saklı bahçenin saklı çocuğu.

O an zabıta anlayacağını anladı. O çocuk bu çocuktu. Sırrını saklayacaktı.
Hiçbir şey demedi. Sadece saatine baktı. Saat 14.30'du.

Neden saatine baktığına kendisi de bir anlam veremedi. Kimselere
anlatmayacağı bu anı niye saat ile zihnine kaydettiğini gün boyu düşündü
tekrar tekrar.

Tam saatine bakarken çocuğun sırra kadem basışına takılıp kaldı. Düşündükçe
yükü ağır geldi. "Sahibimiz Allah" diyen saklı çocuğun sesini gezdirdi
kalbinde, dua niyetine.

Zabıtanın saatine baktığı saatlerde, gazetenin yayın yönetmeni toplantıyı
nihayetlendirdi. "Manşet bu çocuk olacak" dedi. "2006 bu çocuğun içimize
döktüğü iyilik mayasından kabaracak. BİZ buyuz."

Saat 14.30'da ekran karşısında bir kadın ve üç çocuğu en kalın
kıyafetlerini, en kavi botlarını paket yaparken gözyaşlarını birbirlerinden
saklamayı denediler. Bütün varlıklarını bağışlayacak kadar cömert
olamayacaklarını bilmenin ezikliğini yüreklerinde duya duya.

Pakistan'daki doktorlar Türk çocuğunun mektubunu orada okumanın heyecanıyla dört bir yana mesaj yolladılar: "Buradakiler soğuktan donmak üzere. Prefabrik ev kurmak için acil yardım."

Saklı çocuk kadar gönlü gani değil hiçbirimizin. Ama yine de yapabileceğimiz
şeyleri tüketmedik değil mi?

(Alıntı)

Önce konuyu okudum ve ardından yazılan yorumlara pardon sacmalıklara baktım ,arkadaş nekadar guzel bir konuya deginmiş ve cok guzel bir anlatım sunmuş ve sizlerin yazdılkları yorumlara bak bence bu tamamen saygısızlık umarım hatanızı anlar ve bu konuya yazan arkadaştan özür dilersiniz...
Bu konuyu acan arkadas a cok tesekkur edıyorum cok guzel bır anlatım ve cok guzel bır konu ellerine ve yuregıne saglık +rep...
''Allah mayası bozuk olanların da uyanmasını ve hidayete ulaşmasını nasip eylesin''...

Harbiden bu ne saçmalık arkadaşlar... Yazıyı okudum çok etkilendim ama yorumlara bakınca şok oldum. Siz Neden bahsediyosunuz Allah aşkına yok arkadaşın dövmesi, yok arı maya burda emek var ve çok güzel ve önemli bir konu.

The Wasat kardeşim, Çok sağol +Rep.

yazık arkadaşlar yaa yemin ederim yazık
anlatılmak isteneni anladığınızı zannediyorum!
fakat burası muhabbet cafe değil verilen bir yazı ve alakasız yorumlar

the wasat göndermiş olduğun bu güzel yazıya böylesi yorumlar yapılarak kirletildiği için öncelikle senden ben kendi adıma ÖZÜR DİLİYORUM!


anlayışınız için teşekkürler

hayat bilgisine taşıyorum

Değerli paylaşımcı arkadaşlarım ve değerli Moderatör arkadaşım yazıya ilginizden dolayı teşekkür ediyorum.Sayın MeliSa "kendi adıma ÖZÜR DİLİYORUM" diyorsunuz ancak; sizinle hiç ilgisi olmayan bu tarz yorumlara sizin özür dilemeniz beni duygulandırdı.
İlginiz için ben teşekkür ediyorum.
*Bir düşünceyi sevmeyebiliriz hatta kötü görebiliriz ancak; bir düşünce bizim düşüncemize saldırı mahiyetinde değilse SAYGI duymak zorundayız.