Hıncal Uluç'un bu anısını sizinle paylaşmak istedim. Gerçekten ders çıkarılabilir bi olay...


Ortaköyde oturuyoruz bir arkadaşımla... "Anlayamıyorum, Hıncal" dedi..
"Anlayamıyorum, beni gerçekten sevip sevmediğini.."
Yüzüne baktım.. anlattı... "Biraradayken öyle iyiyiz ki.. Öyle yakın,
öyle candan, öyle sevgi dolu ki bana karşı... Sokuluşu, dokunuşu,
bakışı....
Hani vücut dili diye bir sey varsa, bu kız her hali ile beni sevdigini
haykırıyor âdeta... Zaten, diliylede söylüyor, sık sık çok
sevdiğini..."
"Sorun ne öyleyse" der gibi baktım, bir daha gözlerinin ta içine..
"Sorun var mı, onu da bilmiyorum ya... içimden bir ses, bu işte bir
eksiklik olduğunu söylüyor bana hep.... Geçen gün birden ne farkettim
bilirmisin?"
Sustu bir an.... düşünürken, birden farkına vardım ki, buluşmak için
bütün teşebbüsler benden geliyor. Ben arayıp bir yere
davet etmesem, günlerce birbirimizi görmüyoruz. Beni görmek, benimle
buluşmak için ondan hiç çaba yok. " Söylemekte tereddüt ettiği şey işin
en can alıcı noktasıydı oysa... "Seviyor mu, sevmiyor mu?" diye papatya
falı bakmayı bir yana bırakırsanız, sorunun çözümünü en gerçekçi
verecek formüldü bu. Sevginin bir tek amacı vardır. Birlikte olmak... Birlikte
gidilen yerlerin, birlikte yapılan şeylerin hepsi araçtır.. Gerçek
sevginin en sağlıklı, en doğru ölçeğidir bu... Bir arada olma
isteği... Nerede, nasıl olduğu, hiç önemli olmaksızın. Dostuma, yıllar önce aniden biten
bir ilişkimi anlattım.
Sinemaya gidelim demiştim, üniversite yıllarında büyük aşkıma... o da
beni seviyordu ya... Yani ikimizde öyle sanıyorduk.... filmi sordu...
Söyledim. .
Beğenmedi... Benimle bulusmaktan vazgeçti, filmi beğenmediği için... O
zaman anladım ki, sevdigi sey ben değilim... Benim ona sunduklarım...
Benimle buluşmasını istiyorsam, onun hoşuna gidecek bir şey bulmak zorundaydım,
her defasında. Ben amaç değil,araçtom.
Amaç, benim sunduklarımdı. Hayır, bunun adı sevgi değildi...
Benim için zor bir karardi, ama verdim ve bitirdim. "Her sey çok iyi
gidiyordu, ne yaptim da onu kirdim, suçum ne bir bilsem," demis ortak
dostlarimiza. Anlatmadim bile. Anlatsamda anlayamazdi, biliyordum. Kaç
yil geçti aradan. Iddia ederim, hâla anlamış degildir niye bittiğini.
Aslinda, "Bitti" yanlış bir deyiş... Hiç başlamamış ki meğer... Öyle
sanmışız.. Gerçek sevginin tek ölçeğidir bu, birarada olma isteği....
Seven, gerçekten, yürekten seven birarada
olabilmek için mucizeler yaratır. Bütün
öncelikleri sevgilisine tanır.
bizi gerçekten seviyor mu? Ya da siz onu gerçekten seviyor musunuz?
Kendi duygularınızdan emin değilseniz ya da onun duygularından şüphedeyseniz...
Dikkatle bakın...Dikkatle izleyin... Dikkatle gözleyin... Onunla
buluşmak,onunla birarada olmak için neler yapabildiğinize
bakın...

guzel calısma ellerıne saglık.hıncal abı dogru soylemıs.

Hıncal Uluçta gençliğinde çok çapkınmış bea

Şimdi de fazla durulmadı zaten

Gerçekten doğru olan bu,araçlara değil amaca bakmak lazım ama çoğu kişi bunun farkında da değil işte

bitiyorum bu hıncala ya