Bir yaz günü, plajda oturuyor, kumlarla oynayan iki cocugu seyrediyordum. Her ikisi de, deniz kiyisinda, kapilariyla, kuleleriyle, tünelleriyle kocaman bir kale yapmak icin beraberce haril haril calisiyorlardi. Kale neredeyse tamamlanmisken, büyük bir dalga gelip kaleyi bozdu. Her sey, bir anda islak bir kum yiginina dönüsmüstü. Bütün ugraslarinin bir anda gözlerinin önünde yok oldugunu gören cocuklarin göz yaslarina bogulmalarini bekliyordum. Ama cocuklar beni sasirtti.


Aglamak yerine, ikisi de kalkip el ele tutustular ve gülerek kiyidan biraz daha uzaklasip yeni bir kale yapmaya giristiler. Cocuklarin, o anda bana önemli bir ders ögrettiklerini fark ettim. Yasamimizdaki her sey, yaratmak icin üstünde cok zaman ve enerji sarf ettigimiz her karmasik yapi, aslinda kumdan yapilmislardir. Sadece baska insanlarla kurdugumuz iliskiler ayakta saglam kalabilir.

Er ya da gec, bir dalga gelip, kurmak icin yogun caba sarf ettigimiz calismalari aninda yikabilir. Böyle bir durum karsisinda, sadece yaninda tutacak bir eli olan insan gülümseyebilir...


Rabi Harold Kushner