bu akşam
bukağılı kiliseleri
ve akvaryumlu kızlarıyla
hüzne teğet geçen ömrüme
kasvet ekiyor pera

ki tarih hayattır orda
bir ucunu geçmiş tutar
bir ucunu ferda

bir bilinenle bilendik
kinle öfkeyle tırmanışla
içimizin eblehiyle kirlendik
sanma ki aldatıldık aliya

biz
uçsuz bucaksız bozkırların
mohaç’ta unutulmuş dor’atı
-hüzün sahilinin dualarıydık-
drina’nın
koş dedik koştur dedik
yardımına fırat’ı

sen ölümün kızıyla aktın drina’ya
biz utanmaz halaylara kapandık

senin türkün umuttur onların barut
bilgeler ağlamaz ki aliya

ismine
kafiye olsun diye
yaratıldı dünya
ya Muhammed Mustafa
gök balkıdı balkıdı
senin gül yüreğinden
uçtu
bir
kuş
dünyaya
aliya
aliya

mükemmel dayanmaz bana
aşk
rûzigârdır devranda
bütün yükünü döküp geceye
med ve cezir o da dindi
sonsuzluk saatinde yağmura kilitlendim
düştü son kez gökyüzünden
âh beni kilitledi

suç gözlerinin
dahlim yok derinliğinde uçmaya
boşaltılmış bir deniz
ve sonsuz bir kıyısın önümde
mahrem ve mahrum bir aşk için
yürürüm dağlara

adını çekiyorum
kalbimin tartımından
canhıraştır seherim

kaçak soruların ay kanadıyım
aklın gergefinde gidebilirim
yine de sahipsiz günahlar saltanatıyım

“sana zorsa bırak yanayım
kolaysa esirgeme” Rabbim
bu tuzaklar evinde tenha bırakma

ya gel anlat beni
ya al yanına

bilirsin kaç kez yıkandım tevbelerle
daha kaç sonbahar sonrasın
yoruldum yürümekten leyla gölgelerinde
yüreğin ilmini öğret
Rabbim bir de

buralara
sürünerek mi geldin zalim
dokunulmazlığına
ilintili mi masken
evlerinizde saz caz
mahkemede sehpalar
bizim de cenderemiz
elbet mahşerimiz var

kim anlar anlatsan seni reâya katından
şâir-i mâderzâd olsan bilmez kütebâ ey şair