-Di'lsiz Geçmiş Zaman

El yazması bilmişlikler adına
Yemindir
Hurda kağıt fiyatına satılmışlığım
Kör oluşum, susuşum, nankör oluşum
Benden habersiz gerçek
“Ben”li düşlerde yalan
Yaşanmışlıklar adına aklımda kalan
Yemindir
Divanına diz kurduğum şairlerin özeti
Bir süreçtir, zaman içre kaybolan
Bir gülümseyiş
Yabancı hesaplara ısmarlanışım
Ödeyişim, gülüşüm, suskun oluşum
Göğe siyahlar giyinip kuzgun oluşum
İnsanları ensesinden tanırım demem
Arkadan vurmam diye sırt dönüşleri
Ve ben arkamı döndüğüm vakit
Güvendiklerimin hep önümde kalışı
Silahsız savaşçılar adına
Yemindir
Düşeş gelen zarlarım
Tek kapıya geledir
Hatalarıma hüküm:
Tekrarında yarar görülmüştür
Çığlık çığlığa kaçışım zamandan
Yoruluşum, tükenişim yemindir
Gülüşüm
Ey benim isyanımın öyküsü
Ey benim çocuksu yanım
Saf, masum, buruk
Gülüşüm
Kahroluşa dair tuttuğum günlük
Gülüşüm: Yemindir!

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu

Adam Olmak

Huysuz bulutların yorgunluğundan
Gülümseyiş gibi yürüyüp gelmek
Kutsal bir senfoni yalnızlığında
Bir tutam tuz, bir lokma ekmek

Sıkılmış yumruklar, uçuşan palto
Bu kör karanlıkta gerçeği bilmek
Bir suskun yürüyüş, bir köhne umut
Bir mermi kan, bir yağlı ilmek

Aforoz edilmiş takvim yaprağı
Yani direnmektir ve seni bulmak
Yani duruşların en yabanisi
Belki hırçın belki de korkak

Kurşuni göklere kayıtsız kalan
Beynimden süzülür bu mavi ırmak
Diyeceğim odur ki; sevmek seni
Adam olmaktır adam olmak

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu

Erguvan Gülüşlüm

Kastında unutulmuş
Bir çift gözdü türabım
Yalnız sendin hayalim
Yalnız sende serabım
Gecem gündüzüm günüm
En lacivert mehtabım
Sen; erguvan gülüşlüm

Ram olduysam gayeme
Tılsımınla saygımsın
Dertten yana payeme
Endişemsin kaygımsın
Yalnız düşüncem değil
Emelimsin duygumsun
Sen; sonbahar ölüşlüm

Hem ebetsin aslıma
İnan hem de ezelsin
Nihayeti öykümün
Gel seninle düzelsin
Gidişinle değil sen
Gelişinle güzelsin
Sen; ilkbahar gelişlim

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu

Gel Adressiz

GEL
Gümüş bir gece vakti tut elmas yıldızları
Yakut adımlar ile altında bakırda gel

Hani gamzelerin var, hani gözlerin nerde
O ciddiyet timsali gözlükleri kır da gel

Ben şiirler yazayım sensiz defterlerime
Sen onları okuyup gözlerini yor da gel

Istanbul’a benzeyen yanlarını toparla
Istanbul’a gideyim, kollarıma orda gel

Üsküdar’dan uzanıp Çengelköy’e varınca
Adresi bulamazsan bir bakkala sor da gel

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu

Istanbul Hükümdür

HÜKÜM
Bu yüz yılın mahpusu benim kız kulesinde
Bende, sırça köşklerde boğulan şehzadeler
Istanbul’un toprağı altın değil kucaktır

Salıverin üçüncü köprüsü ben olayım
Istanbul’un dününden, yarınına uzanan
Farkındayım dün masal, geleceğim kaçaktır

Sırrımı taşımaya dilim kafi gelmedi
Ben öldürdüm; o mavi gözlü kızı, Moda’da
Çünkü benim nazarım aşktan keskin bıçaktır

İmamesiz bir tespih Istanbul renkler döner
Aşkın en puslu resmi, o en berrak tuvalde
Mavisi alev alev, yeşil salkım saçaktır

Akşama aydınlanır ikindi dönen başlar
Başka kim hatırlasın vaktin unuttuğunu
Ve nihayet Istanbul son gülen olacaktır

Ömrümde Istanbul’dan başka hayal görmedim
Başka düşe girmedim Istanbullu değilse
Bu yüzden aklım gel git, bakışlarım sıcaktır

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu