Kimseye Benzemiyorum

Belki ben kimseye benzemiyorum
Kimse bana benzemiyor belki de
Tek gözlü canavar, üç kulaklı dev
Ve bir lacivert lale, siyah orkide

Dokuz ayrı yerde, dokuz ayağım
On üç dağa on üç omuz vermişim
Geldiğim yerlere giderken onlar
Geldikleri yere ben gidermişim

Siyahtır onların beyaz bildiği
Ben gerçek görmedim gece kadar ak
Ben geleceğimi hep hatırlarken
Onlar geçmişini unutsun bırak

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu

Sen Ve Ben

Sen ela gözlerinle bahar tebessümünde
Ben ela gözlerimle kör kütük sonbaharım
Sen hep leylak kokusu, en güzel mevsiminde
Ben düşler aleminde; sen varsan ben de varım

Sen bir ürkek nefessin, sen gökyüzünde buğu
Ben en suskun halimle, yaprak dökülmesiyim
Sen her şeyin senden özge uzak olduğu
Ben devrilmiş çınarın yerden sökülmesiyim

Sen benim gözlerime sözlerime aldırmaz
Ben senin sözlerinde bin bir anlam ararım
Sen köpeksin ki köpek korktuğuna saldırmaz
Ben bir yaşlı kurt gibi hayalleri sararım

Sen ateşsin suları yakmaya kalkacaksın
Ben buhar olmak için kabında çırpınan su
Sen yivli bedenimde kör olmuş bir bıçaksın
Ben flu resim gibi ben sanki kış uykusu

Sen varmadan bende ki yanlarının farkına
Ben bir adım geriden hep seni izliyorum
Sen dost bir ses ararken, o neşeli şarkına
Ben seni benden bile delice gizliyorum

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu

Üç Kelime

Daha üç kelime söylememiştik
Ve daha bir şarkımız bile yoktu
Öyle uzaktık ki birbirimizden
Bırak benzerliği farkımız bile yoktu

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu

Yine Yanıldım

Acemaşiran bir plak, bir sarı gramofon
Nostaljik dekorları geçmişi hissedişin
Hele o günkü halin, hele o pes edişin
Biliyorsun aslında yenilen benim

Caz vuruyor kadehte, siluet bir saksofon
Bir serin dinleniştir şu yağmur sağnak sağnak
Geçmişimde bin pençe, gelecekte bin tırnak
Her notada söylenen, denilen benim

Dehlizde yitirdiğim suratım hükümsüzdür
Bir kayıp ilanıdır gözlerce, sakallarca
Beynimde büyüttüğüm en vahşi çakallarca
Kesilen, parçalanan, yenilen benim

Yapraklarda ipucu; demek ki mevsim güzdür
Eş anlam takvimlere istihzadır gülüşüm
Düşüncemin yüzümde yarattığı izdüşüm
Bir solgun bilinmezlik sanılan benim

“Tanrı zar atmaz”* ama insani(!) bir tesadüf
Gıyabında bir imza, vekaleten önyargı
Aynı taş, aynı kuyu, aynı düşüş ve sargı
Aynı soruda bin kez yanılan benim

Ahmet Afşın Efkarlıoğlu