HAYATI:

Trabzon’un, Of ilçesinin, Kıyıboyu köyünde dünyaya geldim.
( 05 / 05 / 1955 ) Dört erkek kardeşin en büyüğüyüm. Babamı çok genç yaşta kaybettim. İlk okuldan hemen sonra yaşımı dört yaş büyütmek suretiyle bir kamu kuruluşunda çalışma hayatına atıldımsa da kaslarımda beliren rahatsızlığın ilerlemesi sonucu beş yıl sonra malulen emekli olmak zorunda kaldım.
Şiire çok genç yaşlarda türkü sözü yazmakla başladım.
Doksanlı yılların başında ekonomik nedenlerden dolayı ailece İstanbul’a göç etmek zorunda kaldık.
Burada şiire bir süre ara verdimse de daha sonra yeniden başlayıp TÜRKÜLERE SÖZ VERDİM isimli ilk şiir kitabımı çıkarttım.



ESERLERİ:

-TÜRKÜLERE SÖZ VERDİM

Kader kesti bu yolu
Gelemem anla beni
Yüreğim yara dolu
Gülemem anla beni

Bu aşkı bitirdim ben
Sonunu getirdim ben
Şansımı yitirdim ben
Sevemem anla beni

Kış oldu benim yazım
Dertli çalıyor sazım
Bu benim alın yazım
Silemem anla beni

Hazan sardı bağları
Geçti gençlik çağları
Ferhat gibi dağları
Delemem anla beni

Bir güzel var şu dağların ardında
Yüreğinde bilmem kimi taşıyor
Yaz gelende güller açar yurdunda
Hasretini çekmek bana düşüyor

Bir avcı misali yoluma durdu
Beni acımadan kalbimden vurdu
Gönül sarayıma tahtını kurdu
Sultan olmuş zalim orda yaşıyor

Kış geldi içimi kapladı hüzün
Hayal oldu bana o gülen yüzün
Dağlar geçit vermez yol hayli uzun
Kar yağmış da kara gözlüm üşüyor

Bir yola düştüm ki sapamıyorum
İstesem de ondan kopamıyorum
Onu düşünmeden yapamıyorum
Duygularım ona doğru koşuyor

Gurbet ilde özler oldum sılamı
Arıyordum şimdi buldum belamı
Ne mektubu gelir nede selamı
Bu nasıl aşk benim aklım şaşıyor

Yine seyrana çıkmış bayram ediyor yerler
Salınarak yürüyen ince bellere kurban
Elvan elvan kokuyor sineye düşen terler
Sabahın seherinde esen yellere kurban

Daha ilk gördüğümde içime düştü közler
Seni tarif etmeye naçar kalıyor sözler
O kaşlar,o kirpikler, hele o kara gözler
O pembe yanaklarda açan güllere kurban

Seninle aynı aşkın hamurunda yoğrulup
Çöllerde mecnun gibi susuzluktan kavrulup
Rüzgarların elinde büklüm büklüm savrulup
Omuzlara dökülen sırma tellere kurban

Ne zaman yüreğimi sarsa kara dumanlar
Dilimden düşmez olur benim ahlar amanlar
Kıskançlık krizine kapıldığım zamanlar
“Benim sevdiğim sensin” diyen dillere kurban

Yüzün böyle güler miydi
Gönlüne aşk dolmasaydı
Ferhat dağı deler miydi
Eğer sevgi olmasaydı

Kim seni arar bulurdu
Kim kalbine sokulurdu
Hayat çok renksiz olurdu
Eğer sevgi olmasaydı

İnsanlar yoldan sapardı
Belki hayattan kopardı
Paraya mala tapardı
Eğer sevgi olmasaydı

Bağlarda güller bitmezdi
Dallarda bülbül ötmezdi
Neslimiz sürüp gitmezdi
Eğer sevgi olmasaydı

İbrahim’im azar mıydım
Hiç bahtıma kızar mıydım
Bu şiiri yazar mıydım
Eğer sevgi olmasaydı

Aklım fikrim firar etmiş geziyor
Ne söyledin duyamadım hakim bey
İnsan bazen yaşamaktan beziyor
Bu düzene uyamadım hakim bey

Kahpe felek koştu durdu peşimden
Tat almadım ekmeğimden aşımdan
Çok belalar geldi geçti başımdan
Bu kaçıncı sayamadım hakim bey

Aşık oldum kara gözlü birine
Kaçıp gitti yaram düştü derine
Çok sevmiştim inan onun yerine
Başkasını koyamadım hakim bey

İnsanların saygısı yok emeğe
Ben bunları mecbur kaldım demeğe
Heveslendim haram lokma yemeğe
Utancımdan yiyemedim hakim bey

Derdim çoktur çaresini ararım
Kabusları bile hayra yorarım
Eşkıyalık oldu en son kararım
Hiç kimseyi soyamadım hakim bey

Dünya boşmuş hayat sanki bir rüya
Hep belalar beni bulur şans bu ya
Düşmanımı düşürdüm de pusuya
Öldürmeye kıyamadım hakim bey

Özde şeytan melekleri andırıp
Genç kızları yüreğinden yandırıp
Siyasetle insanları kandırıp
Gözlerini boyamadım hakim bey

Durum budur bundan başka ne deyim
Bende şaştım kime isyan edeyim
Suçum yoktur salın beni gideyim
Gençliğime doyamadım hakim bey