Vuslat

Sen gidince yıkıldım büsbütün,
Sabaha dek yalvardım.
Dün kabrin başında saatlerce ağladım.
Dökülürken toprağa yaşlar birbir,
Bir gül açtı mezarda,
Sordu : " Ordaki kimdir? "
Veremedim cevap hıçkırıkla ağlarken
Bir döndü baktı bana,
Susmadı konuştu sonra : " Bir sen değilsin ağlayan,
haydi, sil gözlerini be adam ! "
Şaşırdığımı görünce buldu ki cesaret,
Konuştu kırmızı gül : " Sus artık, ol biraz erkek ! "
Cevap vermek gerekti, konuştum titreyerek :
"Giden benim canımdır, cansız ne erim ne de erkek! "
Cevap verdi :
"Nerden senin oluyor, verdiği hep emanet, seni görende sanır,
gideni bir gün görmeyecek"

Oturdum sessizce dinledim gülü,
Gül konuştu güldürdü yüzümü
Verdiği bir öğütle açtı tekrar gözümü :

"Emaneti maldan sayma sakın,
Üzülme alınca geri, unutma vuslat yakın.."

thequ