Sen ayaz fermanlı gecelerimin
sokak lambası
sen ki;kelimelerimi yutan hecelerimin
zaman aynası
gözlerin olmamalıydı umut sazının
kopuk telleri
gözlerimi boğmamalıydı
hüzün dağının selleri
yağmurları dağıtırken ben,
buruk bir bahar akşamına
çileleri derliyorum;
hançer yarası bakışlarına
artık tüm mevsimleri
birden yaşıyor yüreğim
ölümün kan kokan hücresinde
yangınları taşıyor yüreğim..
saniyelere yalan dokur
sözlerin hep yalandan hediye
damlasında ihanet beslerse deniz;
sorulmaz neden diye
ey zaman kokulu
yüreği kara trende yarim
son sitemler;
son kelimelerdir ;
diyebildiğim..
bu en yalan,
bu en yanlış,
en kara günahın...
zamansız,
mekansız bir anda ahını bile özler ahın..
şu deli gönlümü
saçlarının tellerine taktın
sensiz geceleri de
yıldızlara bıraktın..
şimdi sonsuzluğun masum tülleri
sarar da gölgeleri
birtek söz bulamam
yitiririm kelimeleri..
ey uğruna dirildikçe ölmeyi gördüğüm
hasretini deryanın damlasına gömdüğüm..
yarım kalmış sözlerimi terk etti yine gözlerin..
yoksa esmer bakışlı yarini mi özledin...
eğer gitmek istersen rüzgara bırakıp da saçlarını..
ruhuma giydir son kahramanlık taçlarını....

(alıntı)