Sevgilim!
Suskun gözlüm!
Elleri koynunda kalanım!
Dur, ben öleyim!
Ben olayım bu şehre ayak bağı
Ki yadigâr kalsın sana gevezeliğim!
Kelimelerim…
Bu şehir ki
Yağmurlu sokaklarını arşınladığımdır;
Bu şehir ki en çok anlamak isteyip
En az anlayabildiğimdir!
Ama ben hâlâ, ikimizin üç odalı evinde
Sana şiir yazıyorum.
Yani bütün anlamsızlıkları
Rafa kaldırıyorum.
Bir duygu seli coşkunluğunda,
Yazıyor ha yazıyorum.
Belki “şair” olamadım daha;
Zordur “şair” olmak,
Ulaşılmazdır çoğu zaman, bilirsin!
Olsun “suskunum”, olsun!
Edebiyat dediğin bu meşakkatli eğlenti,
Böyle koysun bizi kendi karalama kâğıtlarımızla bir…
Sevgilim!
Elleri koynuna kalanım!
Şimdi hışırtısına çıkıyorum yağmurun,
Gürültüsüne sokakların, olupbittisine…
Dönersem eğer bir gün, bir şekilde,
Sana taze sıkılmış bir ab-neşe getireceğim
Yüzüne gözüne süresin diye!
Yârim! Duruşunda dağlar gizleyenim!
Sen dur, ben öle gideyim!
Öyle gideyim
En güzel koyuluklara susarak,
Senin için ölmelere ölerek,
Susayarak yüzündeki çiçeğin
Hiç açmayan goncalarına…
Keskin bir yaygara kopararak sonrasında
Katıksız düşlerimi uyandırmak için,
İçimde,
Katıksız kurgular yapabilmeye
(susuşun kadar temiz…)
Dur! Sen gitme! Etme!
Sokakların sulusepken yağışlarını
Ben şiar edineyim kendime.
Ta şuramda,
—aha bak, işte seninle koyun koyuna-
Hiç sağalmayan bir bıçak yarası refakatinde,
Üzerini kabuk bağlamış yalnızlıklarımın,
Taştan…
Yırtıyorum kendimi şimdi,
Kendi mezar taşıma,
Tırnaklarımla ihanetin adını kazıyayım diye!
Küstürdün beni,
Ey dilimin söylemeye varmadığı!
Sevgilim!
Suskun gözlerin…
Ellerin koynuna…
Ellerin koynuna kalanım!