HAYATI:

1901 yılında Kudüs’te doğdu, 1967'de İstanbul’da yaşamını yitirdi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe bölümünü bitirdi. Bir süre öğretmenlik yaptı. Sıvas Milli Eğitim Müdürlüğü, Milli Eğitim Bakanlığı yüksek öğrenim müdürlüğü, Talim ve Terbiye Kurulu üyeliği, Devlet Konservatuvarı Müdürlüğü görevlerinde bulundu. 1950'de UNESCO Merkez Yönetim Kurulu üyeliği yaptı. Yurda döndükten sonra öğretmenlik ve öğretim görevlisi olarak çalıştı.

ESERLERİ:

Tüm Şiirleri (1932)

Ne kadar geçti aradan..
Bilemiyorum.
Özlemin çığ gibi büyüyor
Dayanma gücünü bulamıyorum.

Yalnızca avunuyorum.
Ellerini tutamasamda
Bakışların hep gözlerimde duruyor
Ağız tadım bozuk dedimsede
İnanma
Dudaklarının tadını unutamıyorum.

Göğüslerini avuçlamak
bazı bir bir emmek istiyorum
Buz kesildiğim oluyor bazen
sana sarılıp uyuyorum.

Tüm bunlar yetmiyor ama
Seni ara sıra gözlüyorum da
Nasıl bir duygu anlamıyorum
Kahroluyorum.

Sana müthiş kızdığımda oluyor bazen
İliklerim sızlıyor seni anımsadığımda
diri, dip diri oluyorum
Allah belanı vermesin
Seni özlüyorum seni istiyorum.

İşte bir vazoda açmış iki gül
İşte bir saksıda eşsiz kuşkonmaz
Gülleri gördükçe gönlüm bir bülbül
Saksıya baktıkça içimde bir haz.

Dışarda fırtına, uğultu, tipi
Odada sessizlik tutulur gibi
İşte o da geldi, evin sahibi
Oturduk, eskiden konuştuk biraz.

Dışarda fırtına, tipi, yerler kar
İçerde başbaşa iki bahtiyar
Onları ısıtan eski bir bahar
Dışarda yepyeni bir kış, bir ayaz...

Besbelli ölümüm sabahleyindir
Ilk ısık korkuyla girerken camdan
Uzan basucumda perdeyi indir
Mum oldugu gibi kalsın aksamdan
Sonra kos terlikle haber vermeye
"Kiracım bu sabah can verdi" diye
Üç bes kisi duysun ve belediye
Beni kaldırmaya gelsin odamdan
Evden çıkar çıkmaz omuzda tabut
Sende eller gibi adımı unut
Kapımı birkaç gün için açık tut
Esyam bakakalsın diye arkamdan.

Sen omuzunda yorgan, elinde torban
Sen mevsim işçisi, büyük gezginci
doğduğundan beri sen, anan, baban
Orakçı, çapacı, ırgat, ekinci...

Sen, anan ve baban, Siz topraksızlar
Sizi ben tanırım uzun yollardan
Size en yığın yığın büyük yalnızlar
Sizi de yaratmış bizi yaradan.

Ekip biçtiğiniz toprak sizindir
Sizindir zorluğu, derdi, mihneti
Sizin çektiğiniz derde dar gelir
Tanrının ambarı olsa cenneti.

Ve cennet, dünyanın kurulduğundan
Beridir Tanrı’nın düşüncesidir
Sen sabrını yere çaldığın zaman
Bu güzel hulyadan Tanrı ürperir.

Siz ey yığın yığın büyük yalnızlar
Sizi de yaratmış bizi yaradan
Ey mevsim işçisi, ey topraksızlar
Sizin toprağınız size bu vatan...

Eğer bir gün ölürsem gençliğime doymadan
Kumral başımı senin dizlerine koymadan
Eğer bir gün sönerse gözlerimin ateşi
Parlamazsa başımın üstünde aşk güneşi
Ölürsem bir gün eğer,
Kalbimi kemirip de yiyinceye kadar yer
Aşkımın başı için silme beni yadından
An beni seherlerde bir kuşun feryadından..

An ki.. ben ilk aşkımın demlerini yaşadım,
Ölürsem bu son aşkım olacak diye şadım.
Bir gün gelir yolunun üstündeki serviler,
Sana, bu ilk aşkımın mısralarını söyler.
Dudaklarım toprağın altında çürüse de,
Ruhum sarhoş gibidir ezeli bir busede.
Görünmez ellerimden ürpersin diye tenin,
Bırak mehtabı olsun omzunda bir tül senin.
Aç pencereni ılık bahar akşamlarında,
Benim öksüz ruhumdur çırpınan camlarında!

Beni an, senden başka yok beni anacak,
Yanmazsan sen de eğer, gençliğim hep yanacak.
İnan senden başka yok gönlümde kimseye yer,
Fakat, sen de anlamazsan beni, ölürsem eğer.
Anlamazsan, ölürüm de gençliğime doymadan,
Kumral başımı senin dizlerine koymadan,
Dağılırsam bir avuç toprak gibi sellerle
Gönlünde en samimi en coşkun emellerle
Kuracağım türbeyi günahın günahın devirmesin.
Bana vereceğini Allah sana vermesin.

Fakat düşün ki, sen de kalbimde gömülüsün,
Ben ölürsem demek ki sen de artık ölüsün
Kim senin gözlerini mehtapta yad edecek
Kim sana bu feryadım gibi feryad edecek
Kim senin saçlarını övecek uzun uzun
Korkum budur ki bir gün sen de unutulursun!

Eğer bir gün ölürsem gençliğime doymadan
Kumral başımı senin dizlerine koymadan
Eğer bir gün sönerse gözlerimin ateşi
Parlamazsa başımın üstünde aşk güneşi
Ölürsem bir gün eğer,
Kalbimi kemirip de yiyinceye kadar yer
Aşkımın başı için silme beni yadından
An beni seherlerde bir kuşun feryadından......

Ne hoştur kırlarda yazın uyumak..
Bulutlar ufukta beyaz bir yumak,
Ağaçlar bir derin hulyaya varmış
Saçında yepyeni teller ağarmış.
Baş yorgun, yaslanır yeşil otlara
Göz dalgın, uzanır ta bulutlara.
Öğleyin bu uyku bir aralıktır
Saf hava bir kanat gibi ılıktır.
zaman gönülde ne varsa diner
Yüzlere tülümsü bir buğu iner.
Erirken sıcakta yaz kokuları
Ne hoştur, ne hoştur kır uykuları...

Geceleyin bir ses böler uykumu.
Içim ürpermeyle dolar: nerdesin?
Arıyorum yıllar var ki ben onu,
Asıgıyım beni çagıran bu sesin.
Gün olur sürüyüp beni derbeder,
Bu ses rüzgarlara karısır gider.
Gün olur pesimden yürür beraber,
Ansızın haykırır bana: nerdesin?
Bütün sevgileri atip içimden,
Varlıgımı yalnız ona verdim ben,
Elverir ki bir gün bana derinden
Ta derinden bir gün bana "gel" desin.

seni seviyorum demek isterdim
ölesiye bir duyguyla,
taparcasına dil dökmek
ve saçlarım ağarmadan söylemek isterdim

seni sarmak isterdim sonsuzlukla
delicesine sevmek
bir sarhoş gibi adını sayıklamak
ve bağırarak kollarında ölmek isterdim gülüm.