Sensiz gelip geçen 13056 saat... Dile kolay geliyor. Tek bir dakikasında bile gülemediğim 13056 saat. Bu kadar kolay yitip gitmemeliydin sen. Artık Tanrı'yı suçlamıyorum. Artık kendimi de suçlamıyorum. Bir suçlu aramak bile manasız.

Şehir yine kalabalık, yine gürültülü. Tıpkı özlediğim gibi. Beynime çektiğim setle yaşıyorum. Setin ardında tüm bu kalabalıklar, tüm bu sıradanlıklar, tüm bu basitlikler var. Asla olmadığım, olmayacağım özenti insanlar bile benden daha önemli senin. Yolda görüp acıdığın dilenciye gösterdiğin şefkatin yarısını bile çok görmüşsün bana. O kadar değersizmişki yaşanılanlar. O kadar değersizmişim ki ben... Setin ardında bu değersizlikler var. O sisli, o karanlık yollar var gerçek dünyada. O sahte, o yalancı sevmeler gerçek dünyada. O Tanrı, O Peygamberler var gerçek dünyada...

Ben ne yaptım ki bunu yaşayacak? Kendim olmam mıydı beni farklı kılan...

Sen gidince 10 gün 10 gece 10 şehir gezdim. Seni değildin aradığım, 'neden' sorusunun cevabıydı bulamadığım... Dedilerki; 9 köy ötede bir davulcu var, o bilir sevdiğinin yerini... Gittim, sordum; 'beni 9 köyden kovdular, artık doğru söyleyecek yüzüm yok' dedi. Dedim ki, 'Sen yalanlarınla varsan, ben tüm gerçeklerimi senin tek bir yalanına feda ederim.' Söylmedi, yerini söylemedi.

Ben senden de, yalanlarından da, sensiz geçen saatleri saymaktan da vazgeçmedim. Vazgeçmekte istemiyorum. Böyle güzelsin bende. Yokluğun acı vermiyor artık. Sana olan sevgim her geçen dakika büyüyor içimde. Dönsende, dönsemde farketmiyor şimdi. Ben seni sensiz nasıl sevebileceğimi öğrendim...

Ama sensizlik zor elbette... Sensizlik; nefes alamamak gibi, uçurumdan düşerken tutunduğun dalın kopmasından korkmak gibi, aniden karanlıkta kalmak gibi, ve çaresiz, ve kanser gibi...
Ve sen... Evet sen...

Hani o brooklyn köprüsünden kendini atmak üzere olan çocuk vardı, hani ayakkabı tamircisi, hani sevgilisi onu terkettiği için az sonra ölecek olan çocuk... Ona ayakkabılarını tamir ettiriyordun, ve sevgilisiyle aynı kursa gidiyordunuz. Sevgilisi onu, nedensiz bırakıp gitmişti hani. Televizyonda onu ve hikayesini anlatırlarken döktüğün gözyaşlarını kimin sildiğini hatırlıyor musun? Şairin dediği gibi, herşeyden biraz kalırmış, kaldım mı aklında biraz da olsa? ...

Ağladığın o çocuk değildi. Bendim. Bana ağlıyordun. Ve ben bunu bilmiyordum. Ve sen benim masum olduğumu bile bile gözyaşlarını bana sildiriyordun. Böyle kötü, böyle yüreksizdin işte. Beni bırakıp gittiğinde düşeceğim hali görmüştün sen o televizyonda. Ama korkma, ben senin kadar yüreksiz değildim. Bir yüreğim vardı ki içimde, hala senin için yaşayabiliyorum. Ölmek dediğin nedir ki sevgili ? ... Beni öldürmek için gitmen yetecek mi sandın? Yanıldın... Madem ölmemi istiyordun, çekip vursaydın beni. Yada bana 'öl' deseydin. Sen vurdun da ben ölmedim mi sevgili?

Her dakikası acı, umut ve özlem dolu ama sensiz geçen tam 13056 saat. Sensiz geçecek daha binlerce saat.... Söylesene, şimdi kaç saat?

By RAZİEL

süper yazmışsın....
yüreğine sağlık....