♥ Kaldırımlarına Daha Ne Kadar Güveneyim ♥ PDT®

cano_ka · 25-09-07, 21:40

Ne özlenen bir koku
ne de anımsanan bir ten zerafeti olmak istemezdim..
çünkü sevmeyi de, sevilmeyi de dokunmayı da bilmeyen sen
kendi aynanda yansıttığın şeyin
yine kendin olduğunun farkına varmakta gecikmeyeceksin..
ya isteksiz bir hevesle uzanacaksın arzularına,
ya da umutsuz inançlarınla,
"kaybedeceğim" diye diye..

hayat ışığımsın dediklerinde
kendilerini alçalttıklarının değil
beni yücelttiklerinin kanısıyla böbürlenirdim..
oysa günler geceye
geceler günlere karıştıktan sonra
ışıklı bir yolda küçük bir fener olduğumu farkettim..

bazen yalnızlığın zincirsiz esiri olduğuna inanırsın..
bazen de kalabalıklarda yalnız hisseder,
bazense yalnızlıklarında kalabalıklara aldanırsın
sessizce, güvenle..
saf, masum kanarsın gözlere,
kelime oyunları yeterlidir..

unutmak kaçış yolun,
terketmek çaresizliğinse eğer
umutla dopdolu dediğin yüreğin nerede kaldı?
Hani..?
umutların nerede..?

Yoksa yine mi uçurdun onları elinden ..?
gidişine kuşlar da ağlamayacak artık
yıldızlarsa hep aynı bilinen adreste bekleyecekler
göz kırpmak için bağlı - bağsız yüreklere...
ama bil ki
tükenen umutların değil, sen olacaksın
kabullenmek istemesende..

Patikalarda hatırlayacaksın belki,
belki dikenli yollarda inanacaksın günahına..
belkide çıkmaz sokaklarda yenileceksin korkularına..
gözlerin kan ağlayacak perişan, parçalanmış haline..
benimse içim...

ya senin, senin yüreğin kurumayacak mı?
Yoğrulduğun teknede çürüyüp kalmayacak mısın?
Bensiz bir hiç olduğunu
bir kere daha kanıtlamayacak mısın?

Ben küçük el feneri
Sense ışıklı caddelerin gece bekçisi..

Şimdi söyle bana
Kaldırımlarına daha ne kadar güveneyim ...

25-09-07, 21:40	#1 (permalink)
cano_ka Forum Demirbaşı Giriş Tarihi: 10-11-2006 Yer: Versene Kardeşim Maşallah Saygısızlıkta Diz Boyu :) Yaş: 33 Mesajlar: 5,938 Rep Puanı: 71268010 Rep Gücü: 712763	♥ Kaldırımlarına Daha Ne Kadar Güveneyim ♥ PDT® Ne özlenen bir koku ne de anımsanan bir ten zerafeti olmak istemezdim.. çünkü sevmeyi de, sevilmeyi de dokunmayı da bilmeyen sen kendi aynanda yansıttığın şeyin yine kendin olduğunun farkına varmakta gecikmeyeceksin.. ya isteksiz bir hevesle uzanacaksın arzularına, ya da umutsuz inançlarınla, "kaybedeceğim" diye diye.. hayat ışığımsın dediklerinde kendilerini alçalttıklarının değil beni yücelttiklerinin kanısıyla böbürlenirdim.. oysa günler geceye geceler günlere karıştıktan sonra ışıklı bir yolda küçük bir fener olduğumu farkettim.. bazen yalnızlığın zincirsiz esiri olduğuna inanırsın.. bazen de kalabalıklarda yalnız hisseder, bazense yalnızlıklarında kalabalıklara aldanırsın sessizce, güvenle.. saf, masum kanarsın gözlere, kelime oyunları yeterlidir.. unutmak kaçış yolun, terketmek çaresizliğinse eğer umutla dopdolu dediğin yüreğin nerede kaldı? Hani..? umutların nerede..? Yoksa yine mi uçurdun onları elinden ..? gidişine kuşlar da ağlamayacak artık yıldızlarsa hep aynı bilinen adreste bekleyecekler göz kırpmak için bağlı - bağsız yüreklere... ama bil ki tükenen umutların değil, sen olacaksın kabullenmek istemesende.. Patikalarda hatırlayacaksın belki, belki dikenli yollarda inanacaksın günahına.. belkide çıkmaz sokaklarda yenileceksin korkularına.. gözlerin kan ağlayacak perişan, parçalanmış haline.. benimse içim... ya senin, senin yüreğin kurumayacak mı? Yoğrulduğun teknede çürüyüp kalmayacak mısın? Bensiz bir hiç olduğunu bir kere daha kanıtlamayacak mısın? Ben küçük el feneri Sense ışıklı caddelerin gece bekçisi.. Şimdi söyle bana Kaldırımlarına daha ne kadar güveneyim ...

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla