Zombie´ler(Çok Uzun Bir Yazı)

KaLaBaNgA · 30-06-06, 14:02

Dün*ya*nın en bü*yük gi*zem*le*rin*den bi*ri*ni çö*ze*bil*mek i*çin bir bi*lim a*da*mı Zombie büyücülerinin i*çi*ne gir*di.

Zom*bi*lerin Sırrı Çözüldü

Harvard Üniversitesi´nden Wade Davis, Haiti ormanlarında ölüm tehlikesiyle karşılaşarak Voodoo rahipleriyle pazarlığa girişti ve sonuçta yaşayan ölü sanılan Zombilerin çok gizli bir ilaçla oluştuklarını keşfetti ve sonra olay genişledi, ta ki Japonya´daki folklorik bir balık yemeğine ulaşıncaya kadar...

1962’nin ilk*ba*ha*r aylarında 40 yaş*la*rın*daki bir a*dam Ha*i*ti’deki Al*bert Schwe*it*zer Has*ta*ne*si’nin a*cil servisine hasta olarak gel*di. Olayda, hastanın adı ka*yıt*la*ra 30 Ni*san´da sa*at 9.45’de Cla*ir*vi*us Nar*cis*se olarak geç*ti. Hastanın şi*ka*yet*le*ri a*teş, vü*cu*t ağ*rı*ları ve ge*nel bir kı*rık*lık*tı. Du*ru*mu git*tik*ce kö*tü*leş*ti ve 2 Ma*yıs günü sa*at 01.15’de, bir ta*ne*si A*me*ri*kalı olan i*ki he*kim ta*ra*fın*dan öl*ü i*lan e*dil*di. Kız kar*de*şi An*ge*li*ne Nar*cis*se ya*ta*ğın baş u*cun*da bek*li*yor*du ve a*i*le*si*ni ö*lüm*den ha*ber*dar et*ti. Ölü 20 sa*at bo*yun*ca morgta kaldı ve son*ra ce*na*ze*ye için ha*zır*lan*dı ve 13 Ma*yıs 1962´de sa*at 10.00’da Cla*ir*vi*us Nar*cis*se o*tur*du*ğu şe*hir o*lan L’Es*te*re’nin ku*ze*yin*deki mezarlıkta top*ra*ğa ve*ril*di, 10 gün son*ra da bir a*nıt tah*ta*sı me*za*rın üs*tü*ne kon*du.

Aradan 18 yıl geçti, 1980 yı*lın*da bir a*dam L’Es*te*re pa*zar mey*da*nın*da An*ge*li*na Nar*cis*se’ye yak*laş*tı. Ken*di*ni sa*de*ce en ya*kın a*i*le ü*ye*le*ri bi*ldiği öl*ü o*lan er*kek kar*de*şi*nin tak*ma a*dı i*le ta*nıt*tı. A*dam Cla*ir*vi*us ol*du*ğu*nu id*di*a e*di*yor* ve şun*la*rı an*lat*ıyordu; Bir ar*sa kav*ga*sı yü*zün*den er*kek kar*de*şi ta*ra*fın*dan Zom*bi* ya*pıl*mış*tı. Me*zar*da can*lan*dı*rıl*dık*tan he*men son*ra dö*vül*müş ve bağ*lan*mış*tı. On*dan son*ra bir grup er*kek ta*ra*fın*dan ül*ke*nin ku*ze*yi*ne gö*tü*rü*lüp o*ra*da i*ki yıl bo*yun*ca baş*ka zom*bi**ler*le bir*lik*te bir kö*le gi*bi ça*lış*mış*tı. So*nun*da Zom*bi**le*rin li*de*ri öl*müş ve bü*tün Zom*bi**ler on*la*rı li*der*le*ri*ne bağ*la*yan o güç*ten kur*tul*muş*lar ve da*ğıl*mış*lar*dı. Nar*cis*se son*ra*ki 16 se*ne ül*ke*de do*laş*mış çün*kü kin*ci er*kek kar*de*şin*den kork*muş*tu ancak er*kek kar*de*şi*nin ö*lü*mü*nü duy*duk*tan son*ra e*ve dön*me ce*sa*re*ti*ni bul*muş*tu.

Zombie astronotlara doğru...

Har*vard Üniversitesi´nde Eth*no*bo*tany (Ge*le*nek*sel uy*gar*lık*la*rın kul*lan*dık*la*rı bit*ki* bi*li*mi) öğ*ren*ci*si o*lan Wa*de Da*vis bu ga*rip hi*ka*ye*yi ilk de*fa 1982’nin bir kış ak*şa*mın*da duy*du. Duy*du*ğu yer de Man*hat*tan’nin do*ğu*sun*da*ki bir a*part*man da*i*re*siy*di. Hi*ka*ye*yi an*la*tan*lar ise dün*ya*ca ta*nın*an i*ki psik*iyat*ris*tti: Dr. Nat*han S. Kli*ne, psi*ko*far*ma*ko*li*ji*de bir ön*cü ve Dr. He*inz Leh*man da Mc Gill Ü*ni*ver*si*te’si*nin psiki*yat*ri bö*lü*mü*nün es*ki baş*ka*nıy*dı. Kli*ne ve Leh*man’ın hi*ka*ye*nin ger*çek ol*du*ğu*na i*nan*dık*la*rı or*ta*day*dı. On*la*ra gö*re bir gi*zem*li i*laç düz*gün do*zaj*da ve*ril*dik*ten son*ra kur*ba*nı*nın me*ta*bo*lik du*ru*mu*nu dü*şü*re*bi*liyor ve böy*le*ce kur*ban ö*lü gö*rü*nüyordu. A*ma ger*çek*ten öl*me*miş o*lu*yor ve bir pan*ze*hir i*le is*te*nen za*man*da ha*ya*ta dön*dü*rü*le*biliyordu. İ*la*cın tıb*bi gü*cü i*na*nıl*mazdı, her iki doktor da cer*rah*lık*ta şu an el*de o*lan nar*koz olanak*la*rın*dan çok da*ha güvenli bir im*kan or*ta*ya koy*du*ğu i*çin bir dev*ri*me ne*den o*la*bi*le*ce*ği*ni söy*lü*yor*lar*dı. Ge*ze*gen*ler a*ra*sı yolculuk hemen gündeme gelebilirdi çün*kü as*tro*not*la*r “kış uy*ku*su” gi*bi bir du*ru*ma ge*ti*ri*le*bi*lir*lerdi.

Ölümüne pazarlık başlıyor...

Da*vis hemen kararını verdi, işin ucunda çok ama çok büyük bir amaç vardı; Ha*i*ti’ye gi*de*cek, o*ra*da bir Vo*o*do*o rahibinin gü*ve*ni*ni ka*za*na*cak ve ze*hi*rin i*çe*ri*ği*ni, formülünü öğ*re*ne*cek*ti. Eth*no*bo*ta*nist Ric*hard E*vans ile deneyimli bir ma*ce*ra*cı o*lan Da*vis (yıl*la*rı*nı a*ma*zon*la*rın gi*ze*mi*ni a*raş*tır*ma*ya har*ca*mıştı) i*de*al se*çim*di*ler.Leh*man ve Kli*ne bağ*lan*tı ku*ra*bi*le*ce*ği ki*şi*le*rin i*sim*le*ri*ni ver*diler. Bu i*sim*lerin arasında Mar*cel Pi*er*re’de bu*lu*nu*yor*du. Mar*cel. Zom*bi*e ze*hi*ri*ni ya*pa*bil*di*ği söy*le*ni*len bir Vo*o*do*o rahibiydi. Ay*nı za*man*da Vo*o*do*o din uz*ma*nı olan Max Be*a*u*vo*ir’ın da is*mi ve*ril*miş*ti. Ayrıca, Da*vis, Cla*ir*vi*us Nar*cis*se’nin bir fo*toğ*ra*fı*nı da ya*nı*na aldı. Da*vis 4 kez Ha*i*ti’ye git*ti ve o*ra*da sa*de*ce Zom*bi*e to*zu*nu bul*makla kalmadı, ay*nı za*man*da da Vo*o*do*o mis*ti*sizminin i*çi*ne gir*me*yi de ba*şar*dı. Bu ko*nu*da o ka*dar ba*şa*rı*lıy*dı ki Zom*bi*e*fi*ca*ti*on’u kül*tü*rel an*la*mıy*la öğrenmişti. Ya*ni Vo*o*do*o’nun, Ha*i*ti’nin ta*ri*hi*ni yan*sıt*tı*ğı*nın far*kı*na var*mış*tı. Bu kavram, or*ji*nal Af*ri*ka*lı in*san*dan bu*gün*kü ba*şa*rı*lı ba*ğım*sız*lık ha*re*ka*tı*na ka*dar uzanan bir içerikteydi. Bu*günkü Vo*o*do*o kül*tü*rü Ha*i*ti’nin kırsal kesimin*de ger*çek*ten devlet gi*bidir. A*şa*ğı*da okuyacağınız seç*me bölüm Da*vis’in "The Ser*pen*dant the Ra*in*bow" ad*lı ye*ni çıkan ki*ta*bın*dan alındı. Bu*ra*da Zom*bi*e to*zu*nu na*sıl bu*lup a*na*liz et*ti*ği ya*zı*lı, ya*ni bi*yo*lo*jik gi*zem*in çö*zü*mü an*la*tı*lı*yor. Hi*ka*ye Da*vis’in, New York’da*ki çok zen*gin ki*şi*le*rin temsilcisi o*la*rak Mar*cel Pi*er*re’den sah*te ze*hir to*zu al*ma*sıy*la hız*la*nı*yor. Do*lan*dı*rıl*dı*ğı*nı an*la*dı*ğın*da Be*a*u*vo*ir i*le bir*lik*te Pi*er*re’nin ho*un*fo*ur’u*na (Vo*o*do*o ta*pı*na*ğı) dön*üyor ve devamını ondan dinliyoruz;

"Max Be*a*u*vo*ir i*le bir*lik*te tapınağa gir*di*ği*miz*de on*lar*dan üç ki*şi sırt*la*rı*nı ta*pı*na*ğın i*ba*det ye*rine da*ya*mış, o*tu*ru*yor*lar*dı. Mar*cel, yü*zü*nün bü*yük bir kıs*mı*nı yine ka*pa*lıydı ve so*ğuk ba*kış*la*rı de*ğiş*me*miş*ti. O*na se*lam ver*dim. Ba*na ya*nın*da bir ma*sa*nın ya*kı*nın*da yer aç*tı;

“Eh” de*di.

“Bir i*şi ya*ra*ma*dı” de*dim. Be*a*u*vo*ir bir si*ga*ra yak*tı ve be*nim söy*le*dik*le*ri*mi fı*sıl*dı*ya*rak tek*rar*la*dı. Ben şun*la*rı ek*le*dim;

”10 gün bek*le*dim ve bir*şey ol*ma*dı”

Mar*cel i*nan*ma*dı.

“Se*nin ze*hi*rin ya*rar*sız” de*dim. Son*ra ya*nın*da*ki i*ki ar*ka*da*şı*na ba*kıp ne*den bir sah*te*kar*la bir*lik*te ol*duk*la*rı*nı sor*dum. Bir ta*ne*si ba*na doğ*ru yü*rü*dü. Be*a*u*vo*ir o*na o*tur*ma*sı*nı i*şa*ret et*ti. Mar*cel kı*zar*dı ve ilk de*fa ağ*zın*dan ke*li*me*ler fış*kır*dı. Ba*na defalarca ya*lan*cı de*dik*ten son*ra hid*det*li bir şe*kil*de i*ba*det ye*rine gir*di ve hemen bir çan*tay*la geri dön*dü; çan*ta*da bi*ze ilk gün gös*ter*miş ol*du*ğu ay*nı be*yaz as*pi*rin şi*şe*si var*dı. Ö*nüm*den ge*çer*ken çan*ta*yı e*lin*den al*dım, şi*şe*nin ka*pa*ğı*nı aç*tım ve o*nun gö*rüş a*çı*sı*nda ka*la*rak e*li*me toz* dö*kü*yor*muş gi*bi yap*tım. Te*ni*me değ*me*miş*ti a*ma Mar*cel bu*nun böy*le ol*du*ğu*na i*na*nı*yor*du. Ze*hi*ri in*ce*li*yor*muş gi*bi yap*tım ve on*dan son*ra yi*ne şi*şe*ye ge*ri dök*tüm. Şi*şe*nin ka*pa*ğı*nı ka*pa*dım, o*na ge*ri ver*dim ve on*dan son*ra e*li*mi pan*to*lo*num*da te*miz*le*dim. A*lay*lı bir şe*kil*de

“Biç*ke to*zu” de*dim.

Mar*cel bir an ses*siz kaldı ve yerine oturdu. Si*nek*ler, yü*zü*ne vu*ran, ı*şık*ta bü*yük toz par*ça*la*rı gi*bi a*şa*ğı ve yu*ka*rı u*çu*şu*yor*lar*dı. Ön*ce ba*na son*ra Be*a*u*vo*ir’a bak*tı ve sa*de*ce “O ar*tık öl*müş bir a*dam” de*di. Ya*vaş*ca a*ya*ğa kalk*tım ve “Ne za*man ö*le*ce*ği*mi söy*le” de*dim.

Mar*cel üs*tün*lü*ğü*nü an*la*dı;

“Bir gün, bir haf*ta, bir ay, bir se*ne. Bu toz*la te*mas et*ti*ğin i*çin ö*le*cek*sin” de*di.

De*rin bir ne*fes al*dım ve ciğerlerime sı*cak ha*va*nın in*me*si*ni his*set*tim. Sa*de*ce hi*le*yi düşünüyor*dum;

“Ba*na ne an*lat*ma*ya ça*lı*şı*yor*sun? He*pi*miz bir gün ö*le*ce*ğiz” de*dim.

İlk de*fa Mar*cel bem*be*yaz diş*le*ri*ni gös*te*re*rek gül*dü. Be*a*u*vo*ir’a doğ*ru ba*ka*rak;

“Bu be*yaz a*dam çok ce*sur a*ma ay*nı za*man*da çok ap*tal” de*di. Çok da*ha son*ra ka*va*no*zun i*çin*de*ki ger*çek ze*hir ol*du*ğu*nu an*la*ya*cak*tım. Kı*sa bir sü*re son*ra pa*ra ko*nu*su Mar*cel’in öf*ke*si*ni ye*ni*den a*lev*len*dir*miş*ti. Ha*zır*la*dı*ğı şey*le*rin ka*li*te*si*ni e*leş*tir*mek bir*şey*di a*ma har*ca*mış ol*du*ğu pa*ra*yı ge*ri is*te*mem ay*rı me*se*ley*di.

"Buradan canlı çıkmayacaksınız..."

O a*na ka*dar ka*dın*la*rın*dan bir kaç ta*ne*si tapınağa dön*müş*tü. Yi*ne i*ba*det ye*rine git*ti ve bu se*fer u*fak si*yah bir şi*şe i*le dön*dü. O*nu dik*kat*li, ne*re*dey*se say*gı*lı bir şe*kil*de ma*sa*da a*ra*mı*za yer*leş*tir*di. Yü*zü ha*la öf*ke*liy*di ve al*nın*dan ter*ler a*kı*yor*du. Ba*na ba*ğır*dı;

”Be*yaz adam. Sen ve se*nin gi*bi*le*ri bin*ler*ce mil aşarak be*nim ze*hi*ri*mi a*la*bil*mek i*çin ge*li*yor*su*nuz. Şim*di de ba*na to*zun i*yi ol*ma*dı*ğı*nı söy*lü*yor*sun. Ne*den za*ma*nı*mı har*cı*yor*sun? Ne*den o*nu*ru*mu*zu kı*rı*yor*sun?",Ge*zi*ni*yor*du ve el*le*ri ha*va*day*dı. Ka*dın*la*rı et*ra*fın*da bir kor*don o*luş*tur*muş*lar*dı. Bir*den dur*du. Ma*sa*yı gös*te*re*rek “E*ğer i*yi ze*hir yap*tı*ğı*na i*nan*mı*yor*sa*nız bu*nu i*çin ve bura*dan can*lı cık*mı*ya*ca*ğı*nı*za söz ve*ri*yo*rum” de*di.

Herkes ba*na ba*kı*yor*du. Be*a*u*vo*ir hiç bir şey ya*pa*maz*dı. Mar*cel o ka*dar yak*laş*tı ki, ne*fe*si*ni his*se*de*bi*li*yor*dum. Ses*siz*lik i*na*nıl*maz*dı ve sa*de*ce ben bu*nu bo*za*bi*lir*dim. So*nun*da ya*tış*tı*rı*cı bir ses*le; “Mar*cel, i*yi ve*ya kö*tü ze*hir yap*man bu*ra*da ö*nem*li de*ğil. Ya*pa*bil*di*ği*ni bi*li*yo*rum. Bu ne*den*le bin*ler*ce mil gel*dim. Sa*na sa*de*ce söy*le*mek is*te*di*ğim ba*na ver*di*ğin şe*yin ya*rar*sız ol*ma*sıy*dı.” de*dim. a*ya*ğa kalk*tım ve el*le*rim*le yü*zü*mü ov*dum. Söz*le*ri*me şöy*le de*vam et*tim;”Bel*ki sa*na gö*re ver*di*ğim pa*ra çok a*ma be*nim ar*kam*da o*lan a*dam*lar i*çin o ka*dar az ki ek*sik*li*ği*nin bi*le far*kı*na var*ma*ya*cak*lar. A*ma be*ni bu ya*rar*sız toz*la ge*ri gön*de*rir*sen ge*le*cek*te bin*ler*ce do*lar ka*zan*ma im*ka*nı*nı kay*be*der*sin.”Hep*si hay*ret*ler i*çer*sin*dey*di. Bir*den bir tit*re*şim o*luş*tu. Son*ra her*kes to*par*lan*dı ve bir da*ki*ka* için ne*fes*le*ri*ni tut*tu*lar. Ba*zı*la*rı pa*ra*yı dü*şü*nü*yor*du, di*ğer*le*ri i*se ha*ka*re*ti. Mar*cel hiç*bir şey söy*le*me*di.“Bu*nu dü*şün, ben ya*rın sa*bah dö*ne*rim” de*dim.Be*a*u*vo*ir i*le bir*lik*te o*ra*dan ka*dın*la*rın a*ra*sın*dan san*ki bir de*re*yi ge*çi*yor*muş gi*bi çık*tık.

Mezar açılıyor;

Ay ı*şı*ğı yok*tu ve bu*lut*lar yıl*dız*la*rı örtüyordu, sağır edici gök*gü*rül*tü*leri ve şim*şek pırıltıları arasında saat ge*ce ya*rı*sı*nı geç*erken biz Sa*int Marc’ın bir kaç mil ku*ze*yin*dey*dik. Beş ki*şiy*dik;Mar*cel, ben, a*sis*ta*nı Je*an ve Mar*cel’in kad*nı*la*rın*dan i*ki ta*ne*si. Yü*rü*ye*rek yo*ldan ayrıldık ve bir va*di*yi çap*raz bir şe*kil*de aştık. U*zun, ko*lay kı*rı*la*bi*len bit*ki*le*r a*ra*sın*dan ge*çi*yor*duk, çevre zi*fi*ri ka*ran*lık*tı. Bir el fe*ne*ri*miz var*dı a*ma so*luk ı*şı*ğı pek i*şe ya*ra*mı*yor*du. Mar*cel ön*deydi ve ga*rip bir ne*şey*le gü*lü*yor*du, ne*şesi*nin romdan kay*nak*lan*dı*ğı*na e*min*dim. Ar*ka*sın*da Ma*til*de gi*di*yor*du ve yü*rür*ken u*zun el*bi*se*si ar*ka*sın*da sür*tü*nü*yor*du. Ben on*la*rı ta*kip e*di*yor*dum ve di*ğer ka*dın, Mar*la e*li*mi tut*muştu. Je*an so*nun*cu*suy*du ve o*mu*zunun üs*tü*ne kü*rek i*le kaz*ma at*mış*tı. Ku*ru bir te*pe*cik*tey*dik, et*ra*fı*mız*da dağ*lar var*dı, ha*va nem*liy*di ve her ta*raf küf ko*ku*yor*du. Yağ*mur baş*la*mak ü*ze*rey*di, ha*fif ı*şık*lar Mar*cel’in yü*zü*ne göl*ge*ler vu*ru*yor*du, ge*ce ve gün*düz tak*tı*ğı ka*ra göz*lük*lerin*de i*ki ka*dı*nın göl*ge*le*ri*ni gö*re*bi*li*yor*dum. Ma*ri*e kır*mı*zı gi*yim*li, Mat*hil*de’nin*ki de be*yaz*dı, be*yaz ku*ma*şın i*çin*de ka*ra vü*cu*du par*lı*yor*du. U*zak*ta ge*çen a*ra*ba*la*rın ve kam*yon*la*rın ı*şık*la*rı köy*le*rin ça*tı*la*rı*nı sı*yı*rıp ge*çi*yor*du ve biz on*la*rın ö*lü*le*rin*den bir ta*ne*si*ni çal*ma*ya gi*der*ken on*lar u*yu*yor*du. Me*zar i*sim*siz*di. Sa*de*ce top*rak*ta*ki bir çı*kın*tıy*dı. Kü*rekle kaz*amadık, sa*de*ce me*za*rın ü*ze*rin*de*ki sı*kı top*ra*ğı sı*yırdık, kaz*ma ise par*ça*lan*dı. So*nun*da 1.5 m. de*rin*lik*te kü*rek me*za*ra ulaştı. Önce bir kaç kat yün gi*yim eşyası gördük a*ma bir za*man*lar par*lak o*lan renk*le*ri sol*muş*tu. On*dan son*ra tah*ta ta*bu*tun üs*tün*de de*mir*ler gö*zük*tü. Je*an yü*zü*nü kır*mı*zı ku*maş*la ört*mek i*çin dur*du ve bü*tün vü*cu*du*na li*ni*ment sür*dü. Biz de ay*nı*sı*nı yap*tık. Je*an ta*bu*tun et*ra*fın*da*ki pis*li*ği dik*kat*li te*miz*le*di ve me*zar*dan o*la*bil*diğince u*zak ka*la*rak ko*lu*nu çu*ku*ra sokarak kü*rek*le ta*bu*tu kal*dır*ma*ya ça*lış*tı so*nun*da e*li*ni me*za*ra tamamiyle sok*tu ve bir ip bağ*la*dık*tan son*ra o*nu yu*ka*rı doğ*ru çekmeye baş*la*dı.

İnanılmaz korunma yöntemleri;

Me*zar kı*say*dı en faz*la bir metre u*zun*lu*ğun*da. Je*an, önce kapağın ka*lın tah*ta*sı*nı kır*dı, to*zun ve ö*lü*mün renk*le*ri*ne a*lış*mak bi*raz za*ma*nı*mı al*dı. On*dan son*ra kor*ku*yu his*set*tim, u*fak kü*çül*müş bir ka*fa gör*düm, sa*rı diş*ler ü*ze*rin*de*ki ka*ra du*dak*lar ve bir*bi*ri*ne doğ*ru ba*kan i*ki göz. Bir ço*cuk*tu, bir kız ço*cu*ğu, başındaki şap*ka hala sağ*lam*dı ama sert*leş*miş* ve gri kah*ve*ren*gi bir renk al*mış*tı. Je*an ve Mar*cel, ta*bu*tun ü*ze*ri*ne bir çu*val ör*ter*ken ben de ta*but*tan me*za*ra doğ*ru yü*rü*düm. Ne*den bil*mi*yo*rum o a*çık çu*kur be*ni bü*yü*lü*yor*du. Mat*hil*de de hep ya*kın*ım*day*dı, be*ni bir ke*re al*nı*mı sil*mek i*çin dur*dur*du. Vü*cut*lar bu ik*lim*de çok ça*buk çü*rü*yor. Bu ço*cuk me*zar*da bir ay*dan faz*la kal*mış de*ğil*di. Je*an ta*bu*tu ka*fa*sı*nın ü*ze*ri*ne yer*leş*tir*di ve ya*vaş*ça va*di*den a*şa*ğı in*me*ye baş*la*dı. Ve aradan üç gün geçti son*ra Mar*cel be*ni de*rin bir va*di*ye gö*tür*dü ve o*ra*da çok vah*şi bir yı*kan*ma ri*tü*e*li yapıl*dı. Je*an bi*zim*le gel*di ve a*sis*ta*nı i*le bir*lik*te bir me*tal ız*ga*ra, bir gi*yim çu*va*lı, bir ha*van ve bir de tok*mak ta*şı*yor*du. Bü*yük bir ağaç ta*ra*fın*dan göl*ge*le*nen bir düz*lü*ğe gel*dik, ağaç pe*ri*şan bir hal*dey*di, dal*la*rı e*ğil*miş* ve san*ki bir çürümüş gi*bi gö*rü*nü*yor*du. Bu ço*rak top*rak*taki her*şe*y gi*bi bu da kes*kin ve siv*riy*di. Mar*cel göl*ge*de ye*ri*ni al*dı ve bazı garip şey*le*ri pa*ra çan*ta*sın*dan çı*kar*ma*ya baş*la*dı. Bir ça*na*ğın i*çin*den "Thun*ders*to*ne/Kut*sal Vo*o*do*o ta*şı" çı*kar*dı ve ü*ze*ri*ne bir i*laç sür*dü sonra üs*tün*de bir kib*rit çakınca i*laç a*lev*len*di. Sağ ko*lu*nu i*çi*ne so*ka*rak ken*di de*ri*si*ni bu al*kol i*le yak*tı ve on*dan son*ra a*lev*le*ri he*pi*mi*zin ü*ze*ri*ne doğ*ru tut*tu. Bu*nu ya*par*ken ha*fif*ce kol*la*rı*mı*zın ek*lem yer*le*ri*ne vu*ru*yor*du ve bü*yük bir gay*ret*le e*ti*mi*zi o*vu*yor*du. Ze*hi*rin du*ma*nı*nı çek*me*ye*lim di*ye yü*zü*mü*zü bir sa*ten ör*tü i*le ka*pat*tı, son o*la*rak dı*şar*da ka*lan vü*cut bö*lüm*le*ri*mi*zi yağ*lı bir mad*de i*le kap*la*dı.

Formülün hammaddeleri ortaya çıkıyor...

Sa*bah Je*an’ın par*ma*ğı*nı ta*bu*ta so*kup ço*cu*ğun bü*tün vü*cu*du*nu gez*di*rdiği*ni sey*ret*miş*tim, bu*nu ya*par*ken e*li*ni men*ge*ne gi*bi kullanıyordu. İğ*renç ve çü*rük bir ko*ku or*ta*ya çık*mış*tı. Bü*yük bir kor*kuy*la me*zar*dan topladığı bazı ka*lın*tı*la*rı çı*kararak, dik*kat*li bir şe*kil*de bir ka*va*no*za yer*leş*tir*ti. Sonra ay*nı dik*kat*le yağ dam*la*yan el*le*riy*le on*la*rı ka*va*noz*dan çı*kar*dı ve ız*ga*ra*nın ya*nın*da ye*re koy*du. Çok sis*tem*li bir şe*kil*de di*ğer mad*de*le*ri çu*val*dan çı*kar*dı, ilk i*ki şe*yin ne ol*du*ğu*nu bil*mi*yor*dum. İ*ki ta*ne öl*ü ve mavi par*lak renk*li ker*ten*ke*le var*dı on*dan son*ra daha önce gör*müş ol*du*ğum ka*ra kur*ba*ğa*nın ce*se*di çık*tı. Kuru*tu*lup ye*re kon*muş*tu ve bu ne*den*le ta*nım*lan*ma*sı zor*du a*ma bü*yük*lü*ğün*den ve o*nun hak*kın*da duy*du*ğum bir kaç şey sa*ye*sin*de o*nun bir Bu*fo Ma*ri*nus ol*du*ğu*na ka*rar ver*dim. Bu kurbağa yer*li ve tro*pi*ka*ldir, Orta Amerika´ya özgündür, çok sık bu*lu*nur ve ze*hir*li*dir. Kur*ba*ğa*nın a*yak*la*rın*da Je*an’ın de*niz yı*la*nı de*di*ği bir*şey daha var*dı, Poly*cha*e*te so*lu*ca*nı*na ben*zi*yor*du. Kur*ba*ğa ve so*lu*can ö*zel bir şe*kil*de ha*zır*lan*mış*lar*dı ve onları öl*dür*me*den ön*ce ka*bın i*çi*ne sok*muş*lar*dı. Je*an bu*nun kur*ba*ğa*yı az*dır*dı*ğı*nı ve böy*le*ce ze*hi*rin et*ki*si*nin art*tı*ğı*nı an*lat*tı. Bu çok man*tık*lıy*dı çün*kü Bu*fo Ma*ri*nus’un ka*fa*sı*nın ar*ka*sın*da bü*yük çıkıntıların i*çin*de a*şa*ğı yu*ka*rı i*ki dü*zi*ne kim*ya*sal mad*de var*dır ve bu mad*de*ler hay*van sal*dı*rı*ya uğ*ra*yın*ca ve*ya kor*kar*sa çoğalırlar. Bit*ki*ler da*ha ba*sit*ti, bir ta*ne*si Al*biz*zi*a a*i*le*sin*den gel*mek*tey*di ve Ha*i*ti’de “Tchatc*ha” di*ye ta*nım*la*nı*yor*du. Ge*nel*de göl*ge a*ğa*cı o*la*rak bü*tün ül*ke*de yetiştiriliyor*du. Di*ğe*ri ise Mucu*na tü*rün*den*di ve Po*is Grat*ter di*ye ta*nı*nı*yor*du, bu bit*ki*nin ö*zel*li*ği ü*ze*rin*de çok kötü ba*tan di*ken*le*ri ol*ma*sıdır, dikenler bat*tı*ğı an in*san*da te*ni*nin al*tın*da san*ki cam par*ça*la*rı var*mış gi*bi bir his u*yan*dı*rır. Je*an bu i*ki bitki tü*rünün bir kaç mey*ve*si*ni de ha*va*nın i*çi*ne koy*du, bitkilerin kim*ya*sal ya*pı*la*rın*dan pek bir*şey an*la*mı*yor*dum a*ma i*ki*si*nin de bak*la*gil*ler a*i*le*sin*den ol*ması be*ni çok şa*şırt*mış*tı. Bu bitki a*i*lesi ze*hirli bir çok cin*si bir*leş*ti*ri*yor*du.

Davis, ölüye ne olduğunu açıklamıyor...

Son mad*deler ise bir çift de*niz ba*lı*ğıy*dı, bir ta*ne*si za*rar*sız du*ru*yor*du ve bir de bir Kir*pi Ba*lı*ğı vardı, onu Mar*cel’in i*ba*det odasının du*va*rın*da gör*müş*tüm. Dik*ka*ti*mi genç a*sis*tan da*ğıt*tı, me*tal bir ren*deyle bir in*sanın ka*val ke*mi*ğinin u*cu*nu e*zi*yor* ve par*ça*la*rı u*fak bir te*ne*ke ku*tu*ya ko*yu*yor*du. Je*an bu a*ra*da ta*ze ve ku*ru*tul*muş hay*van*la*rı ız*ga*ra*nın üs*tü*ne ko*yup o*ra*da yağ*lı bir kı*va*ma ge*le*ne ka*dar kı*zar*tı*yor*du daha son*ra on*la*rı bir ha*va*nın i*çi*ne koy*du artık tüm mad*de*ler e*zil*me*ye ha*zır*dı ve kap*tan çı*kan du*ma*nın çü*rü*tü*cü sa*rı bir ren*gi var*dı. (Davis, bu noktadan sonra hazırlanan zehirin ölü küçük kızla ne ilgisi olduğunu açıklamıyor veya onun canlandırılıp canlandırılmadığını; bu bölüm özellikle atlanmış) Ha*i*ti’den aldığım bir va*liz*le Pas*kal*ya´nın* pa*zar sa*ba*hında New York Ken*nedy Havaalanı güm*rü*ğün*den geç*tim. Valizde ker*ten*ke*le, Poly*cha*o*te so*lu*canı, i*ki de*niz ba*lı*ğı ve çe*şit*li bü*yük ö*rüm*cek*ler* vardı. Hep*si de al*kol içer*sin*de mu*ha*fa*za e*di*li*yor*du. Ayrıca ku*ru*tul*muş kur*ba*ğalar, çe*şit*li to*humlar, toz*lar i*le bü*yüye karşı kullanılan Vo*o*do*o toz*la*rı var*dı. Va*li*zin di*bin*de ise i*ki ka*val ke*mi*ği ve bir kur*bağanın ka*fa*ta*sı var*dı, bir baş*ka va*liz*de ise çeşit*li bitkisel ör*nek*le*r ve ka*lın bir ku*ma*şın i*çin*de Bon*ga kur*ba*ğa*sı*nın can*lı*sı bu*lu*nu*yor*du. Güm*rük me*mu*ru ilk çan*ta*yı aç*tı ama bir kı*sa ba*kış*tan son*ra hiç*bir şey duy*mak da*hi is*te*me*di*ği*ni söy*le*di, kur*ba*ğa*yı ise gör*me*di bile.

Davis işe başlıyor...

Nat*han Kli*ne’i ha*va*a*la*nın*dan a*ra*dı*ğım*da ev*de kim*se yok*tu. Bu ne*den*le te*le-sek*re*te*ri*ne not bı*ra*kıp ilk u*çak*la Bos*ton’a git*tim ve Cam*brid*ge’e ha*va ka*ra*dık*tan son*ra var*dım ama bo*ta*nik mü*ze*sin*de hiç kim*se yok*tu. Bü*ro*ma gir*di*ğim*de yor*gun*dum, va*li*zleri ma*sa*mın üs*tü*ne bı*rak*tım ve ı*şık*la*rı yak*ma*dan, kö*şe*ye as*mış ol*du*ğum ha*ma*ğa u*zan*dım. Bü*tün bir ül*ke*nin sem*bo*lü o*lan va*li*ze bak*mak çok zevk*liy*di. Söy*le*nen*le*re gö*re çok az şey*le bir çok şey el*de e*de*bi*len tek ül*ke Ha*i*ti’dir, te*ker*lek*ten a*yak*ka*bı ya*pı*lır, te*ne*ke*den trom*bon*lar, ça*mur ve yap*rak*tan köy ev*le*ri gibi... Mal*ze*me*ler o ka*dar azdır ki Ha*i*ti*li*ler dün*ya*la*rı*nı ha*yal güç*le*ri i*le do*na*tı*r*lar. E*ğer Zom*bi*e gize*mi çö*zü*le*cek* ise va*li*zin i*çer*sin*de*ki mad*de*ler en ö*nem*li a*nah*tar*dılar. Kal*kıp va*li*zi bo*şalt*tım. Hep*si*ni ma*sa*nın ü*ze*ri*ne gü*zel*ce sı*ra*la*dım sonra e*li*me bir te*be*şir al*arak du*va*rın bir ta*ra*fı*nı ne*re*dey*se ta*ma*men kap*la*yan bir si*yah tah*ta*yı i*ki*ye böl*düm. Bir ta*raf*a Mar*cel’in bü*tün kul*lan*dı*ğı mad*de*le*ri yaz*dım; İn*san ka*lın*tı*la*rı, i*ki bit*ki, de*niz so*lu*ca*nı, kur*ba*ğa, ker*ten*ke*le ve ba*lık. Sağ ta*raf*ta Cla*ir*vi*us Nar*cis*se’nin ö*lüm a*nın*da*ki be*lir*ti*le*ri yaz*dım: Ak*ci*ğer ö*de*mi, kusma i*le bir*lik*te ha*zım sorunları, ne*fes al*ma zor*lu*ğu, idrar zorlanması, çok şid*det*li ki*lo kay*bı ve yük*sek tan*si*yon ve son*ra da ma*vi*leşme ardından da ve felç. Narcisse ve kız kar*de*şi derinin ma*vi*ye dö*nüş*tü*ğü*nü ve bü*tün vü*cu*dun*da sı*zı his*se*ti*ği*ni söy*le*mişlerdi ama bu i*ki liste a*ra*sın*da bü*yük bir boş*luk veya farklılık var*dı."

Zombiler dünyanın her yerinde;

Zom*bi*e ze*hi*rinin do*ğa*da çok bi*li*nen ze*hir*li mad*de*ler*den birini i*çer*di*ği*ni an*la*mak faz*la za*ma*nı*mı al*ma*dı; Mar*cel iki çe*şit ba*lık kul*lan*mış*tı. Bir ta*ne*si Di*o*donhy*ste*rix ailesinden Fo*u Fo*u, di*ğe*ri de Spho*er*vi*des Tes*tu*di*ne*us´lerden o*lan Cra*pa*ud de Mer ya* da de*niz kur*ba*ğa*sı, bu*nu biz kir*pi ba*lı*ğı o*la*rak ta*nı*yo*ruz. Bu ba*lık teh*li*ke*ye düş*tü*ğü an bü*yük mik*tar*da su i*çer ve böy*le*ce kü*re şek*li*ni a*lır, bu ne*den*le sal*dı*ran* bir başka balık o*nu yut*mak*la zor*lanır. İn*san böy*le pa*sif bir ko*ru*ma me*ka*niz*ma*sı*nın ge*rek*li ol*du*ğu*na i*na*na*mı*yor, her i*ki ya*ra*tık da bü*yük Pan*tro*pi*kal ba*lık a*i*le*si*ne a*ittir ve bun*la*rın ço*ğunun derilerinde, ka*ra*ci*ğer, yu*mur*ta*lık ve ba*ğır*sak*la*rın*da Tetro*dotok*sin var*dır, bu öl*dü*rü*cü ne*u*ro*tok*sin en ze*hir*li mad*de*le*rden bi*ridir. U*yuş*tu*ru*cu o*la*rak ko*ka*in*den 160.000 kez da*ha et*ki*li*yi*ci, ze*hir o*la*rak si*ya*nür*den 500 kez da*ha kuv*vet*lidir. Ö*lüm i*çin ye*ter*li doz bir top*lu iğ*ne ba*şı ka*dar bile de*ğildir. Tet*ro*dok*si*nin in*san ta*ri*hin*de*ki ro*lü uy*gar*lı*ğın baş*lan*gı*cı*na ka*dar u*za*nı*yor, Mı*sır*lı*lar bu ze*hi*rin var*lı*ğı*nı 5.000 yıl ön*ce*den bi*li*yor*lar*dı. Kir*pi ba*lı*ğının res*mi Ti’nin (5. Ha*ne*da*nın fi*ra*vun*la*rın*dan bi*risi) me*za*rı ü*ze*rin*de gö*rü*le*bi*li*r. Kızıl De*ni*z´in kir*pi ba*lı*ğı, İn*cil´de yer alır, o*ra*da pul*suz ba*lık ye*me ya*sa*ğı kon*muş*tur. Çin’de bu ba*lı*ğın ze*hir*li ol*ma*sı Pent*sa*o Chin’de tanımlanır. Bu kitap ilk bü*yük i*laç ki*ta*bıy*dı ve tah*min*le*re gö*re ef*sa*ne*vi hü*küm*dar Shun Nung (MÖ 2838 - 2698) za*ma*nın*da ya*zıl*mış*tı. Es*ki i*laç*lar hak*kın*da baş*ka bü*yük bir ki*tap o*lan Punt*sa*o Kang Mu’da da (MS 1596) Man*da*rin kül*tü*rün*de mey*da*na ge*len çok sı*ra*dı*şı bir ge*liş*me*den bah*se*di*liyor, tüm risk*le*re rağ*men 1596’da bu ba*lık ar*tık ö*zel bir ye*mek ol*muş*tu. Ger*çek*ten de do*ğu*da ve özellikle Ja*pon*ya’da kir*pi ba*lık*la*rı*na kar*şı o*lan ilgi ar*tık bir ge*le*nek ha*li*ne gel*di. Ni*te*kim çiğ bir va*zi*yet*te ke*sil*dik*ten son*ra et nis*pe*ten teh*li*ke*sizdir, da*mak ta*dı*nı bi*len*ler Chi*ri o*la*rak bilinen ye*me*ği ter*cih e*di*yor*lar. Bu ye*mek ze*hir*li ka*ra*ci*ğer, de*ri ve ba*ğır*sak bu*lu*nan bir ten*ce*re*den çı*ka*rıl*mış piş*miş et*ten o*lu*şu*yor. Chi*ri’yi se*ven*ler ken*di*le*ri*ni bu ne*den*le yüzden faz*la ö*lüm olayının a*ra*sı*nda yer alma teh*li*ke*si*ne a*tılı*yor*lar.

Japonların milli serveti, Zombi yapıcı mı?

Ja*pon*lar 4 çe*şit kir*pi ba*lı*ğın*dan hoş*la*nı*yorlar ve bun*lar i*çin çok yük*sek mik*tar*lar ö*de*me*ye ra*zı*lar. Hep*si de Fugu tü*rün*den ve hep*si*nin çok ze*hir*li ol*du*ğu da bi*li*ni*yor. Ne*den her*han*gi bi*ri böy*le bir ya*ra*tık*la Rus Ru*le*ti oy*na*ma*ya kalk*sın? Bu*nun ce*va*bı ga*yet ba*sit, Fu*gu ye*mek ve es*rar ka*rı*şı*mı o*lan mad*de*ler*den bi*risidir. Fu*gu ye*mek Ja*pon*lar i*çin en yük*sek es*te*tik deneydir, Fu*gu ah*çı*sı*nın en ö*nem*li gö*re*vi ze*hi*ri yok et*mek de*ğil sa*de*ce o*nu a*zalt*mak*tır. Bu*nu öy*le bir de*re*ce*ye ge*ti*rir ki, müş*te*ri daha son*ra*ki ne*şe*li fi*zik*sel et*ki*yi ya*şa*ya*bi*lsin. Bu et*ki*ler di*lin ve du*dak*la*rın sı*zı i*le u*yuş*ma*sı, bir hoş ı*sı his*si, de*ri*nin kı*zar*ma*sı yani ge*nel*de bir o*fo*ri du*ru*mu*dur. Bu etki yü*zün*den ba*zı ki*şi*ler durma sı*nı*rı*nı bil*mi*yor*lar. Ka*nun ta*ra*fın*dan ta*ma*miy*le ya*sak*lan*mış ol*ma*sı*na rağ*men be*lir*li ah*çı*lar heves*li müş*te*ri*le*ri i*çin bu ze*hir*li ka*ra*ci*ğer*den ye*mek ha*zır*lı*yor*lar. Or*gan kay*na*tıl*dık*tan son*ra e*zi*li*yor ve on*dan son*ra yi*ne kay*na*tı*lı*yor, kay*na*ma ze*hi*rin ço*ğu gi*de*ne ka*dar de*vam et*ti*ri*li*yor. Ne ya*zık ki ah*çı*la*rın bazıları ken*di ye*mek*le*ri*ne kur*ban gi*di*yor*lar. Böy*le bir ye*mek 1975 yı*lın*da Mit*su*go*ra Ban*do VI*I*I’in ö*lü*mü*ne neden ol*muş*tu. Ban*do Ka*bu*ki ar*tis*tle*rin*den bi*risiy*di ve Ja*pon hü*kü*me*ti ta*ra*fın*dan mil*li ser*vet o*la*rak de*ğer*len*di*ri*li*yor*du. Bü*tün bu ye*me*ği yi*yen*ler gi*bi o da teh*li*ke*li ya*şa*yan*lar*dan bi*riy*di. Ye*mek o*la*rak çok meş*hur ol*du*ğu i*çin ve yük*sek sa*yı*da ka*za*lar ve ze*hir*len*me*ler mey*da*na gel*di*ği i*çin fu*gu ba*lı*ğı ye*te*rin*ce tıb*bi ve bi*o*tıb*bi yayında yer almıştır. Bu literatürü a*raş*tı*rır*ken he*men Nar*cis*se’nin semp*tom*la*rı ve zom*bi fe*no*men*le*ri a*ra*sın*da pa*ra*lel*likler gör*ülüyor.

Bilinçli ölüme doğru atılan adım;

B. W. Hals*te*ad ta*ra*fın*dan ya*zıl*mış o*lan “Po*i*so*no*us and Ve*no*mo*us Ma*ri*ne A*ni*mals of the World - Dünyadaki zehirli deniz yaratıkları” ad*lı ki*tap*ta tet*ro*do*to*xin’in et*ki*le*ri hak*kın*da*ki a*çık*la*ma şudur; Semp*tom*lar şek*len ve baş*lan*gı*ç olarak ki*şi*ye ve a*lı*nan ze*hir mik*ta*rı*na bağ*lı ol*arak de*ği*şe*bi*li*yor*lar. Kı*rık*lık, sol*gun*luk, baş dön*me*si, du*dak*la*rın ve di*lin u*yuş*ma*sı ve ko*or*di*nas*yon bo*zuk*lu*ğu ar*tı*yor. Bu u*yuş*ma*yı in*san*lar iğ*ne bat*ma*sı gi*bi bir duy*gu o*la*rak ta*rif e*di*yor*lar, par*mak ve a*yak uç*la*rı*nda başlıyor ve on*dan son*ra ge*nel bir u*yu*şuk*lu*k or*ta*ya çıkıyor. Ba*zı o*lay*lar*da bu his bü*tün vü*cu*du kap*sıyor. İn*san*lar böy*le du*rum*lar*da yü*zü*yor*muş gi*bi bir his*se ka*pı*lı*yor*lar, er*ken be*lir*ti*ler faz*la tü*kü*rük ü*ret*mek, çok ter*le*mek, a*şı*rı de*re*ce*de hal*siz*lik, baş ağ*rı*sı, vü*cut ı*sı*sı*nın nor*ma*lin*den dü*şük ol*ma*sı, yük*sel*miş kan ba*sın*cı ve hız*lı a*ma za*yıf a*tan bir na*bız*dır. Ba*zen de, or*ta*ya mi*de ve ba*ğır*sak has*ta*lık*la*rı çı*kıyor tabii mi*de bu*lan*tı*sı, kusma, is*hal ve mide ağ*rı*la*rıyla beraber. Göz*be*bek*le*ri baş*ta da*ra*lı*yor a*ma son*la*ra doğ*ru ge*niş*li*yor. Ra*hat*sız*lık i*ler*le*dik*çe göz*ler sa*bit*le*şi*yor ve göz*be*bek*le*ri i*le say*dam ta*ba*ka*nın ref*leks*le*ri kay*bo*lu*yor. U*yu*şuk*lu*ğun i*ler*le*me*sin*den son*ra ne*fes dar*lı*ğı baş*lı*yor, du*dak*lar, el*ler, ay*ak*lar ve vü*cut mo*ra*rı*yor. Kas se*ğir*me*si git*tik*ce kö*tü*le*şi*yor ve çok a*ğır bir felç*le so*nuç*la*nı*yor. Felç ilk olarak bo*ğaz i*le gırt*lakta başlıyor ve Ap*ha*gi*a’ya yol a*çı*yor (Ko*nuş*ma ka*bi*li*ye*ti*ni kay*bet*mek). Kur*ba*nın kas*la*rı u*yu*şu*yor ve ha*re*ket e*de*mi*yor, so*n yak*la*şır*ken göz*ler par*la*ma*ya baş*lı*yor. Ba*zen ko*ma*ya ben*ze*yen bir du*ru*ma dü*şü*yor a*ma ge*nel*de a*yık ka*lı*yor ve zi*hin*sel güç*ler ö*lüm a*nı*na ka*dar ça*lı*şı*yor.

Tabut çivilenirken ayağa kalktı...

Zom*bi**fi*ca*ti*on i*le tet*ro**to*xi*na*ti*on’ın a*ra*sın*da sa*de*ce ki*şi*sel semp*ton*lar bir*bi*ri*ne ben*ze*mi*yor. Ja*pon e*de*bi*ya*tın*da bu “ya*şa*ya*rak öl*me” hak*kın*da çok ya*zı* bu*lu*nabilir. Japon*ya*lı bir sey*yar sa*tı*cı bir kaç ar*ka*daşı i*le birlikte chiri ye*dik*ten son*ra kir*pi ba*lı*ğı ze*hir*len*me*si*nin kla*sik semp*tom*la*rı*nı gösterdi. He*kim*ler so*nun*da pes ederek, a*da*mın öl*müş ol*du*ğu*na ka*na*at ge*tir*di*ler. Ama has*ta i*yi*leş*miş ve ze*hir*li ye*me*ği ye*dik*ten 14 sa*at son*ra has*ta*ne*den çık*mış*tı. Ko*re*li ma*den*ci ve oğ*lu Spho*e*ro*i*des cin*si*nin yu*mur*ta*la*rı*nı ye*miş*ler ve bir sa*at i*çer*sin*de has*ta*ne*ye kal*dı*rıl*mış*lar*dı. Ba*ba ö*lü*mü*ne ka*dar ta*ma*mıy*la ken*din*dey*di. Oğ*lu i*ki sa*at bo*yun*ca ha*re*ket e*de*me*di a*ma on*dan son*ra do*ğal yol*lar*dan i*yi*leş*ti. Bu i*ki o*lay kir*pi ba*lık ze*hir*len*me*si*ni en ür*kü*tü*cü yan*la*rı*nı gös*te*ri*yor. Tet*ro*do*tok*sin in*sa*nın u*yu*şuk*lu*ğa so*ku*yor ve ha*re*ket e*de*mi*yor*su*nuz. Ya*şam i*le ö*lüm a*ra*sın*da*ki bu sı*nır ke*sin de*ğildir. Bu*nu deneyimli he*kim*ler bi*le tam o*la*rak a*yırt e*de*mi*yorlar, Zom*bi a*raş*tır*ma*sın*da bu*nun ne ka*dar ö*nem ta*şı*dı*ğı*nı be*lirt*mek ge*rek*siz. Bir şey ke*sin ve net olarak or*ta*dadır; Tetrodotoksin in*sa*nı öy*le bir du*ru*ma so*ka*bi*li*yor ki can*lı can*lı gö*mül*mek müm*kün o*lu*yor. Ger*çek*ten de Ja*pon*ya’da böy*le bir o*lay mey*da*na gel*di. Fu*gu ye*dik*ten son*ra öl*müş o*lan bir a*dam ye*di gün son*ra morg*ta ken*di*ne gel*di. Başka bir Japon, yine Fugu yedikten sonra zehirlendi ve öldü ama tabutunun kapağı çivilenirken kendine geldi. Sonuç olağanüstüdür; Zombie fenomeninin temelinde folklorik ilaçların yani zehirlerin bulunduğu anlaşılıyor, adı geçen toksinler farmakolojik yeterlilikle ölüm görünümünü sağlayabiliyorlar. Clairvius Narcisse´ın gösterdiği tüm belirtiler tetrodotoksin zehirlenmesiyle denkti; eğer bunlar bilinmiyorsa Narcisse elbette ki korkutucu bir Zombie´ydi. Tüm göstergeler tüm olaylar sırasında, Narcisse´in bilincinin yerinde olduğu doğrultusundadır ve işte asıl korkutucu hatta dehşet verici olan da budur.

Laboratuardaki Zombie fare ve maymunlar;

Gelecek adım ileriye doğru; şimdilerde Zombie tozu laboratuarlarda hayvanlar üzerinde yapılan deneylerde kullanılıyor. Davis, Nathan Kline ile birlikte bir ekip oluşturduktan bir hafta sonra bazı sonuçlara ulaştı; Bir farenin ağırlığının her 100 gramına karşın 5 mg toz kullanıldı, 30 dakika sonra fare tam anlamıyla bir hipotermia durumuna geçti yani ölü gibiydi, sonraki üç ila altı saat arasında gözlerinde kornea refleksi, acıya ve sese duyarlılık çok yetersiz veya zayıftı; altı ila dokuz saat içersinde ise, kesin komaya girdi ve artık her tür dış uyarıya cevap vermiyordu. EEG cihazı, merkezi sinir sisteminin çalışır durumda olduğunu gösteriyordu ama kalp hareketsizdi, başka hiçbir fiziksel bozukluk veya hasar görülmedi. Aynı deney, bir resus maymunu üzerinde de yapıldı ve aynı sonuçlara ulaşıldı. Bu ilk sonuçlar Davis´i memnun etmişti çünkü deneyler iddiaların doğru olduğunu kanıtlıyordu. Marcel Pierre´in tozu, farmakolojik aktif bileşimler içeriyor ve çok hızlı olarak kurbanın tüm metabolizmasını ölüm düzeyinde yavaşlatıyordu.

Davis henüz tatmin olmuş değil;

Davis bu sonuçlara ulaşmadan evvel, Zombi düşüncesini bir fikir olarak kabulleniyordu; Haiti´ye gitmeden önce kuşkuluydu, Haiti ve Haitililer hakkında hemen hiç bilgisi veya deneyimi yoktu, bu büyüleyici ülkenin ruhsal ritmi kesin ve etkileyiciydi ama Davis böylesine bir sürprizle karşılaşma beklentisinde değildi, üstelik Zombi gizemini çözümlemek gibi bir misyonu da edinmemişti ve hiç niyeti de yoktu, Zombie´lere inanmıyor ve duyduklarının yapılabileceğini kabul etmiyordu ama sonuç artık ortadaydı ve Davis şimdi kendisini ön yargılı olmakla suçluyordu. Zehirin formülüyle, literatürde yer alan olaylar Narcisse olayıyla kesin ilişkili görünüyorlar ama elde edilen ilk laboratuar sonuçları çok şeyi değiştirebilir ya da geliştirebilir elbette ki çok farklı sonuçlara doğru. Davis kendisini daima duyduğu ama hiç inanmadığı bir hayaletle aniden yüzyüze gelmiş gibi hissettiğini söylüyor ve son durumu özetliyor; "Bir şey eksik olduğu duygusuna kapılıyorum; tüm formül ölü gibi görünmenin oluşmasına neden oluyor; aynı olay Japonlar´da böyle fakat oradaki tek neden Fugu zehiri ama onlar Zombie olmuyorlar, sadece bir zehirlenme olayının kurbanı oluyorlar. Bir psikoaktif ilaç, tamamiyle kararsız bir potansiyel oluşturur; farmakologlar bir koşulu teşvik ederler yani ilaç bir amaca yönlendirilir fakat burada yöresel kültür veya psikolojik etkenler ve beklentiler göreceli olarak geçerlidir. Bireysel bir beklenti ya da inanç, istenen sonucu çevresel koşullara bağımlı olarak oluşturur aynen büyü olayındaki gibi yani fiziksel sonuçları veya bu olaydaki gibi sosyal sonuçları oluşturur, ki orada da ilaç alınmıştır. Örneğin Oregon´un kuzeybatısındaki ormanlarda halusinasyonlara neden olara bir çok doğal mantar türü belirlenmiştir. Birisi ormana gidip kasıtlı olarak mantarları midesine indirir ama bu kişinin niyeti bellidir genelde deneyimlidir yani alıştığı mest edici hoş bir sarhoşluğu aramaktadır, uyuşturucu alışkanlığı olanlarda olduğu gibi. Buna karşın dikkatsiz biri ormana gidip normal mantarları toplarken bilmeden böyle bir mantarı da toplayıp yiyebilir ama yer yemez soluğu hemen hastanede alır, mantar yine aynı mantardır ve değişmemiştir fakat iki insanda farklı sonuçlar oluşturmuştur. İşte anlatmak istediğim budur." Ama Zombie zehirinin sarhoş edici veya keyif verici olmadığı biliniyor ama mantar örneğindeki gibi potansiyeli belirsiz fakar var. Japon kurbanlar, bilinçlerini yitirmemiş ama kıpırdayamadan yatarlarken ailelerinin yas dualarını duyuyorlardı fakat onlar için o halde bile olanlar normaldi çünkü onlarca bu olay ölümün sosyal buyutundan başka bir şey değildi. Kuşkusuz ki, Haiti´nin projektif düşsel ve hayali kültür peyzajında, Narcisse beklentilerini, umut ve korkularını kendisiyle beraber önce mezara sonra da mezarın dışına taşıdı; şu veya bu şekilde; kısacası sonuç buydu. Zombie kültürünü daha iyi anlamak isteniyorsa muhakkak Voodoo alanına da girmek gerekiyor ama bu bir başka yazının konusu olabilir. Artık zaman lazım, acaba Davis ve ekibi, Zombie tozu deneyleriyle nereye ulaşacaklar? Kimbilir belki de, sonunda gezegenler arası yolculuğa Zombie astronotlar çıkacaklar...
Biliyorum arkadaşlar yakında tüm forumtrden sopa yiyeceğim çok uzun yazılarla karşınıza çıkıyorum.Özür dilerim ama napiyim herşeyin detaylısı iyidir demi Meraklı olan okusun.İlgisi yoksa teşekkür edin geçin o da yeter

dotay · 30-06-06, 14:37

yine döktürmüsüz eline saglık kalabanga

Dєиiz_мx · 30-06-06, 15:49

tesekkurler saolun

shined · 30-06-06, 17:20

Alıntı:

Gerçek Mesajı Gönderen dotay

yine döktürmüsüz eline saglık kalabanga

katılıyorum

PLaYErTuRk · 30-06-06, 17:37

PayLasimin için Tesekkür ederim....

30-06-06, 14:02	#1
KaLaBaNgA Y.O.K Giriş Tarihi: 03-06-2005 Mesajlar: 16,112 Rep Puanı: 204798423 Rep Gücü: 2048203	Zombie´ler(Çok Uzun Bir Yazı) Dünyanın en büyük gizemlerinden birini çözebilmek için bir bilim adamı Zombie büyücülerinin içine girdi. Zombilerin Sırrı Çözüldü Harvard Üniversitesi´nden Wade Davis, Haiti ormanlarında ölüm tehlikesiyle karşılaşarak Voodoo rahipleriyle pazarlığa girişti ve sonuçta yaşayan ölü sanılan Zombilerin çok gizli bir ilaçla oluştuklarını keşfetti ve sonra olay genişledi, ta ki Japonya´daki folklorik bir balık yemeğine ulaşıncaya kadar... 1962’nin ilkbahar aylarında 40 yaşlarındaki bir adam Haiti’deki Albert Schweitzer Hastanesi’nin acil servisine hasta olarak geldi. Olayda, hastanın adı kayıtlara 30 Nisan´da saat 9.45’de Clairvius Narcisse olarak geçti. Hastanın şikayetleri ateş, vücut ağrıları ve genel bir kırıklıktı. Durumu gittikce kötüleşti ve 2 Mayıs günü saat 01.15’de, bir tanesi Amerikalı olan iki hekim tarafından ölü ilan edildi. Kız kardeşi Angeline Narcisse yatağın baş ucunda bekliyordu ve ailesini ölümden haberdar etti. Ölü 20 saat boyunca morgta kaldı ve sonra cenazeye için hazırlandı ve 13 Mayıs 1962´de saat 10.00’da Clairvius Narcisse oturduğu şehir olan L’Estere’nin kuzeyindeki mezarlıkta toprağa verildi, 10 gün sonra da bir anıt tahtası mezarın üstüne kondu. Aradan 18 yıl geçti, 1980 yılında bir adam L’Estere pazar meydanında Angelina Narcisse’ye yaklaştı. Kendini sadece en yakın aile üyeleri bildiği ölü olan erkek kardeşinin takma adı ile tanıttı. Adam Clairvius olduğunu iddia ediyor ve şunları anlatıyordu; Bir arsa kavgası yüzünden erkek kardeşi tarafından Zombi* yapılmıştı. Mezarda canlandırıldıktan hemen sonra dövülmüş ve bağlanmıştı. Ondan sonra bir grup erkek tarafından ülkenin kuzeyine götürülüp orada iki yıl boyunca başka zombi*lerle birlikte bir köle gibi çalışmıştı. Sonunda Zombi*lerin lideri ölmüş ve bütün Zombiler onları liderlerine bağlayan o güçten kurtulmuşlar ve dağılmışlardı. Narcisse sonraki 16 sene ülkede dolaşmış çünkü kinci erkek kardeşinden korkmuştu ancak erkek kardeşinin ölümünü duyduktan sonra eve dönme cesaretini bulmuştu. Zombie astronotlara doğru... Harvard Üniversitesi´nde Ethnobotany (Geleneksel uygarlıkların kullandıkları bitki* bilimi) öğrencisi olan Wade Davis bu garip hikayeyi ilk defa 1982’nin bir kış akşamında duydu. Duyduğu yer de Manhattan’nin doğusundaki bir apartman dairesiydi. Hikayeyi anlatanlar ise dünyaca tanınan iki psikiyatristti: Dr. Nathan S. Kline, psikofarmakolijide bir öncü ve Dr. Heinz Lehman da Mc Gill Üniversite’sinin psikiyatri bölümünün eski başkanıydı. Kline ve Lehman’ın hikayenin gerçek olduğuna inandıkları ortadaydı. Onlara göre bir gizemli ilaç düzgün dozajda verildikten sonra kurbanının metabolik durumunu düşürebiliyor ve böylece kurban ölü görünüyordu. Ama gerçekten ölmemiş oluyor ve bir panzehir ile istenen zamanda hayata döndürülebiliyordu. İlacın tıbbi gücü inanılmazdı, her iki doktor da cerrahlıkta şu an elde olan narkoz olanaklarından çok daha güvenli bir imkan ortaya koyduğu için bir devrime neden olabileceğini söylüyorlardı. Gezegenler arası yolculuk hemen gündeme gelebilirdi çünkü astronotlar “kış uykusu” gibi bir duruma getirilebilirlerdi. Ölümüne pazarlık başlıyor... Davis hemen kararını verdi, işin ucunda çok ama çok büyük bir amaç vardı; Haiti’ye gidecek, orada bir Voodoo rahibinin güvenini kazanacak ve zehirin içeriğini, formülünü öğrenecekti. Ethnobotanist Richard Evans ile deneyimli bir maceracı olan Davis (yıllarını amazonların gizemini araştırmaya harcamıştı) ideal seçimdiler.Lehman ve Kline bağlantı kurabileceği kişilerin isimlerini verdiler. Bu isimlerin arasında Marcel Pierre’de bulunuyordu. Marcel. Zombie zehirini yapabildiği söylenilen bir Voodoo rahibiydi. Aynı zamanda Voodoo din uzmanı olan Max Beauvoir’ın da ismi verilmişti. Ayrıca, Davis, Clairvius Narcisse’nin bir fotoğrafını da yanına aldı. Davis 4 kez Haiti’ye gitti ve orada sadece Zombie tozunu bulmakla kalmadı, aynı zamanda da Voodoo mistisizminin içine girmeyi de başardı. Bu konuda o kadar başarılıydı ki Zombiefication’u kültürel anlamıyla öğrenmişti. Yani Voodoo’nun, Haiti’nin tarihini yansıttığının farkına varmıştı. Bu kavram, orjinal Afrikalı insandan bugünkü başarılı bağımsızlık harekatına kadar uzanan bir içerikteydi. Bugünkü Voodoo kültürü Haiti’nin kırsal kesiminde gerçekten devlet gibidir. Aşağıda okuyacağınız seçme bölüm Davis’in "The Serpendant the Rainbow" adlı yeni çıkan kitabından alındı. Burada Zombie tozunu nasıl bulup analiz ettiği yazılı, yani biyolojik gizemin çözümü anlatılıyor. Hikaye Davis’in, New York’daki çok zengin kişilerin temsilcisi olarak Marcel Pierre’den sahte zehir tozu almasıyla hızlanıyor. Dolandırıldığını anladığında Beauvoir ile birlikte Pierre’nin hounfour’una (Voodoo tapınağı) dönüyor ve devamını ondan dinliyoruz; "Max Beauvoir ile birlikte tapınağa girdiğimizde onlardan üç kişi sırtlarını tapınağın ibadet yerine dayamış, oturuyorlardı. Marcel, yüzünün büyük bir kısmını yine kapalıydı ve soğuk bakışları değişmemişti. Ona selam verdim. Bana yanında bir masanın yakınında yer açtı; “Eh” dedi. “Bir işi yaramadı” dedim. Beauvoir bir sigara yaktı ve benim söylediklerimi fısıldıyarak tekrarladı. Ben şunları ekledim; ”10 gün bekledim ve birşey olmadı” Marcel inanmadı. “Senin zehirin yararsız” dedim. Sonra yanındaki iki arkadaşına bakıp neden bir sahtekarla birlikte olduklarını sordum. Bir tanesi bana doğru yürüdü. Beauvoir ona oturmasını işaret etti. Marcel kızardı ve ilk defa ağzından kelimeler fışkırdı. Bana defalarca yalancı dedikten sonra hiddetli bir şekilde ibadet yerine girdi ve hemen bir çantayla geri döndü; çantada bize ilk gün göstermiş olduğu aynı beyaz aspirin şişesi vardı. Önümden geçerken çantayı elinden aldım, şişenin kapağını açtım ve onun görüş açısında kalarak elime toz* döküyormuş gibi yaptım. Tenime değmemişti ama Marcel bunun böyle olduğuna inanıyordu. Zehiri inceliyormuş gibi yaptım ve ondan sonra yine şişeye geri döktüm. Şişenin kapağını kapadım, ona geri verdim ve ondan sonra elimi pantolonumda temizledim. Alaylı bir şekilde “Biçke tozu” dedim. Marcel bir an sessiz kaldı ve yerine oturdu. Sinekler, yüzüne vuran, ışıkta büyük toz parçaları gibi aşağı ve yukarı uçuşuyorlardı. Önce bana sonra Beauvoir’a baktı ve sadece “O artık ölmüş bir adam” dedi. Yavaşca ayağa kalktım ve “Ne zaman öleceğimi söyle” dedim. Marcel üstünlüğünü anladı; “Bir gün, bir hafta, bir ay, bir sene. Bu tozla temas ettiğin için öleceksin” dedi. Derin bir nefes aldım ve ciğerlerime sıcak havanın inmesini hissettim. Sadece hileyi düşünüyordum; “Bana ne anlatmaya çalışıyorsun? Hepimiz bir gün öleceğiz” dedim. İlk defa Marcel bembeyaz dişlerini göstererek güldü. Beauvoir’a doğru bakarak; “Bu beyaz adam çok cesur ama aynı zamanda çok aptal” dedi. Çok daha sonra kavanozun içindeki gerçek zehir olduğunu anlayacaktım. Kısa bir süre sonra para konusu Marcel’in öfkesini yeniden alevlendirmişti. Hazırladığı şeylerin kalitesini eleştirmek birşeydi ama harcamış olduğu parayı geri istemem ayrı meseleydi. "Buradan canlı çıkmayacaksınız..." O ana kadar kadınlarından bir kaç tanesi tapınağa dönmüştü. Yine ibadet yerine gitti ve bu sefer ufak siyah bir şişe ile döndü. Onu dikkatli, neredeyse saygılı bir şekilde masada aramıza yerleştirdi. Yüzü hala öfkeliydi ve alnından terler akıyordu. Bana bağırdı; ”Beyaz adam. Sen ve senin gibileri binlerce mil aşarak benim zehirimi alabilmek için geliyorsunuz. Şimdi de bana tozun iyi olmadığını söylüyorsun. Neden zamanımı harcıyorsun? Neden onurumuzu kırıyorsun?",Geziniyordu ve elleri havadaydı. Kadınları etrafında bir kordon oluşturmuşlardı. Birden durdu. Masayı göstererek “Eğer iyi zehir yaptığına inanmıyorsanız bunu için ve buradan canlı cıkmıyacağınıza söz veriyorum” dedi. Herkes bana bakıyordu. Beauvoir hiç bir şey yapamazdı. Marcel o kadar yaklaştı ki, nefesini hissedebiliyordum. Sessizlik inanılmazdı ve sadece ben bunu bozabilirdim. Sonunda yatıştırıcı bir sesle; “Marcel, iyi veya kötü zehir yapman burada önemli değil. Yapabildiğini biliyorum. Bu nedenle binlerce mil geldim. Sana sadece söylemek istediğim bana verdiğin şeyin yararsız olmasıydı.” dedim. ayağa kalktım ve ellerimle yüzümü ovdum. Sözlerime şöyle devam ettim;”Belki sana göre verdiğim para çok ama benim arkamda olan adamlar için o kadar az ki eksikliğinin bile farkına varmayacaklar. Ama beni bu yararsız tozla geri gönderirsen gelecekte binlerce dolar kazanma imkanını kaybedersin.”Hepsi hayretler içersindeydi. Birden bir titreşim oluştu. Sonra herkes toparlandı ve bir dakika için nefeslerini tuttular. Bazıları parayı düşünüyordu, diğerleri ise hakareti. Marcel hiçbir şey söylemedi.“Bunu düşün, ben yarın sabah dönerim” dedim.Beauvoir ile birlikte oradan kadınların arasından sanki bir dereyi geçiyormuş gibi çıktık. Mezar açılıyor; Ay ışığı yoktu ve bulutlar yıldızları örtüyordu, sağır edici gökgürültüleri ve şimşek pırıltıları arasında saat gece yarısını geçerken biz Saint Marc’ın bir kaç mil kuzeyindeydik. Beş kişiydik;Marcel, ben, asistanı Jean ve Marcel’in kadnılarından iki tanesi. Yürüyerek yoldan ayrıldık ve bir vadiyi çapraz bir şekilde aştık. Uzun, kolay kırılabilen bitkiler arasından geçiyorduk, çevre zifiri karanlıktı. Bir el fenerimiz vardı ama soluk ışığı pek işe yaramıyordu. Marcel öndeydi ve garip bir neşeyle gülüyordu, neşesinin romdan kaynaklandığına emindim. Arkasında Matilde gidiyordu ve yürürken uzun elbisesi arkasında sürtünüyordu. Ben onları takip ediyordum ve diğer kadın, Marla elimi tutmuştu. Jean sonuncusuydu ve omuzunun üstüne kürek ile kazma atmıştı. Kuru bir tepecikteydik, etrafımızda dağlar vardı, hava nemliydi ve her taraf küf kokuyordu. Yağmur başlamak üzereydi, hafif ışıklar Marcel’in yüzüne gölgeler vuruyordu, gece ve gündüz taktığı kara gözlüklerinde iki kadının gölgelerini görebiliyordum. Marie kırmızı giyimli, Mathilde’ninki de beyazdı, beyaz kumaşın içinde kara vücudu parlıyordu. Uzakta geçen arabaların ve kamyonların ışıkları köylerin çatılarını sıyırıp geçiyordu ve biz onların ölülerinden bir tanesini çalmaya giderken onlar uyuyordu. Mezar isimsizdi. Sadece topraktaki bir çıkıntıydı. Kürekle kazamadık, sadece mezarın üzerindeki sıkı toprağı sıyırdık, kazma ise parçalandı. Sonunda 1.5 m. derinlikte kürek mezara ulaştı. Önce bir kaç kat yün giyim eşyası gördük ama bir zamanlar parlak olan renkleri solmuştu. Ondan sonra tahta tabutun üstünde demirler gözüktü. Jean yüzünü kırmızı kumaşla örtmek için durdu ve bütün vücuduna liniment sürdü. Biz de aynısını yaptık. Jean tabutun etrafındaki pisliği dikkatli temizledi ve mezardan olabildiğince uzak kalarak kolunu çukura sokarak kürekle tabutu kaldırmaya çalıştı sonunda elini mezara tamamiyle soktu ve bir ip bağladıktan sonra onu yukarı doğru çekmeye başladı. İnanılmaz korunma yöntemleri; Mezar kısaydı en fazla bir metre uzunluğunda. Jean, önce kapağın kalın tahtasını kırdı, tozun ve ölümün renklerine alışmak biraz zamanımı aldı. Ondan sonra korkuyu hissettim, ufak küçülmüş bir kafa gördüm, sarı dişler üzerindeki kara dudaklar ve birbirine doğru bakan iki göz. Bir çocuktu, bir kız çocuğu, başındaki şapka hala sağlamdı ama sertleşmiş ve gri kahverengi bir renk almıştı. Jean ve Marcel, tabutun üzerine bir çuval örterken ben de tabuttan mezara doğru yürüdüm. Neden bilmiyorum o açık çukur beni büyülüyordu. Mathilde de hep yakınımdaydı, beni bir kere alnımı silmek için durdurdu. Vücutlar bu iklimde çok çabuk çürüyor. Bu çocuk mezarda bir aydan fazla kalmış değildi. Jean tabutu kafasının üzerine yerleştirdi ve yavaşça vadiden aşağı inmeye başladı. Ve aradan üç gün geçti sonra Marcel beni derin bir vadiye götürdü ve orada çok vahşi bir yıkanma ritüeli yapıldı. Jean bizimle geldi ve asistanı ile birlikte bir metal ızgara, bir giyim çuvalı, bir havan ve bir de tokmak taşıyordu. Büyük bir ağaç tarafından gölgelenen bir düzlüğe geldik, ağaç perişan bir haldeydi, dalları eğilmiş* ve sanki bir çürümüş gibi görünüyordu. Bu çorak topraktaki herşey gibi bu da keskin ve sivriydi. Marcel gölgede yerini aldı ve bazı garip şeyleri para çantasından çıkarmaya başladı. Bir çanağın içinden "Thunderstone/Kutsal Voodoo taşı" çıkardı ve üzerine bir ilaç sürdü sonra üstünde bir kibrit çakınca ilaç alevlendi. Sağ kolunu içine sokarak kendi derisini bu alkol ile yaktı ve ondan sonra alevleri hepimizin üzerine doğru tuttu. Bunu yaparken hafifce kollarımızın eklem yerlerine vuruyordu ve büyük bir gayretle etimizi ovuyordu. Zehirin dumanını çekmeyelim diye yüzümüzü bir saten örtü ile kapattı, son olarak dışarda kalan vücut bölümlerimizi yağlı bir madde ile kapladı. Formülün hammaddeleri ortaya çıkıyor... Sabah Jean’ın parmağını tabuta sokup çocuğun bütün vücudunu gezdirdiğini seyretmiştim, bunu yaparken elini mengene gibi kullanıyordu. İğrenç ve çürük bir koku ortaya çıkmıştı. Büyük bir korkuyla mezardan topladığı bazı kalıntıları çıkararak, dikkatli bir şekilde bir kavanoza yerleştirti. Sonra aynı dikkatle yağ damlayan elleriyle onları kavanozdan çıkardı ve ızgaranın yanında yere koydu. Çok sistemli bir şekilde diğer maddeleri çuvaldan çıkardı, ilk iki şeyin ne olduğunu bilmiyordum. İki tane ölü ve mavi parlak renkli kertenkele vardı ondan sonra daha önce görmüş olduğum kara kurbağanın cesedi çıktı. Kurutulup yere konmuştu ve bu nedenle tanımlanması zordu ama büyüklüğünden ve onun hakkında duyduğum bir kaç şey sayesinde onun bir Bufo Marinus olduğuna karar verdim. Bu kurbağa yerli ve tropikaldir, Orta Amerika´ya özgündür, çok sık bulunur ve zehirlidir. Kurbağanın ayaklarında Jean’ın deniz yılanı dediği birşey daha vardı, Polychaete solucanına benziyordu. Kurbağa ve solucan özel bir şekilde hazırlanmışlardı ve onları öldürmeden önce kabın içine sokmuşlardı. Jean bunun kurbağayı azdırdığını ve böylece zehirin etkisinin arttığını anlattı. Bu çok mantıklıydı çünkü Bufo Marinus’un kafasının arkasında büyük çıkıntıların içinde aşağı yukarı iki düzine kimyasal madde vardır ve bu maddeler hayvan saldırıya uğrayınca veya korkarsa çoğalırlar. Bitkiler daha basitti, bir tanesi Albizzia ailesinden gelmekteydi ve Haiti’de “Tchatcha” diye tanımlanıyordu. Genelde gölge ağacı olarak bütün ülkede yetiştiriliyordu. Diğeri ise Mucuna türündendi ve Pois Gratter diye tanınıyordu, bu bitkinin özelliği üzerinde çok kötü batan dikenleri olmasıdır, dikenler battığı an insanda teninin altında sanki cam parçaları varmış gibi bir his uyandırır. Jean bu iki bitki türünün bir kaç meyvesini de havanın içine koydu, bitkilerin kimyasal yapılarından pek birşey anlamıyordum ama ikisinin de baklagiller ailesinden olması beni çok şaşırtmıştı. Bu bitki ailesi zehirli bir çok cinsi birleştiriyordu. Davis, ölüye ne olduğunu açıklamıyor... Son maddeler ise bir çift deniz balığıydı, bir tanesi zararsız duruyordu ve bir de bir Kirpi Balığı vardı, onu Marcel’in ibadet odasının duvarında görmüştüm. Dikkatimi genç asistan dağıttı, metal bir rendeyle bir insanın kaval kemiğinin ucunu eziyor* ve parçaları ufak bir teneke kutuya koyuyordu. Jean bu arada taze ve kurutulmuş hayvanları ızgaranın üstüne koyup orada yağlı bir kıvama gelene kadar kızartıyordu daha sonra onları bir havanın içine koydu artık tüm maddeler ezilmeye hazırdı ve kaptan çıkan dumanın çürütücü sarı bir rengi vardı. (Davis, bu noktadan sonra hazırlanan zehirin ölü küçük kızla ne ilgisi olduğunu açıklamıyor veya onun canlandırılıp canlandırılmadığını; bu bölüm özellikle atlanmış) Haiti’den aldığım bir valizle Paskalya´nın* pazar sabahında New York Kennedy Havaalanı gümrüğünden geçtim. Valizde kertenkele, Polychaote solucanı, iki deniz balığı ve çeşitli büyük örümcekler* vardı. Hepsi de alkol içersinde muhafaza ediliyordu. Ayrıca kurutulmuş kurbağalar, çeşitli tohumlar, tozlar ile büyüye karşı kullanılan Voodoo tozları vardı. Valizin dibinde ise iki kaval kemiği ve bir kurbağanın kafatası vardı, bir başka valizde ise çeşitli bitkisel örnekler ve kalın bir kumaşın içinde Bonga kurbağasının canlısı bulunuyordu. Gümrük memuru ilk çantayı açtı ama bir kısa bakıştan sonra hiçbir şey duymak dahi istemediğini söyledi, kurbağayı ise görmedi bile. Davis işe başlıyor... Nathan Kline’i havaalanından aradığımda evde kimse yoktu. Bu nedenle tele-sekreterine not bırakıp ilk uçakla Boston’a gittim ve Cambridge’e hava karadıktan sonra vardım ama botanik müzesinde hiç kimse yoktu. Büroma girdiğimde yorgundum, valizleri masamın üstüne bıraktım ve ışıkları yakmadan, köşeye asmış olduğum hamağa uzandım. Bütün bir ülkenin sembolü olan valize bakmak çok zevkliydi. Söylenenlere göre çok az şeyle bir çok şey elde edebilen tek ülke Haiti’dir, tekerlekten ayakkabı yapılır, tenekeden trombonlar, çamur ve yapraktan köy evleri gibi... Malzemeler o kadar azdır ki Haitililer dünyalarını hayal güçleri ile donatırlar. Eğer Zombie gizemi çözülecek ise valizin içersindeki maddeler en önemli anahtardılar. Kalkıp valizi boşalttım. Hepsini masanın üzerine güzelce sıraladım sonra elime bir tebeşir alarak duvarın bir tarafını neredeyse tamamen kaplayan bir siyah tahtayı ikiye böldüm. Bir tarafa Marcel’in bütün kullandığı maddeleri yazdım; İnsan kalıntıları, iki bitki, deniz solucanı, kurbağa, kertenkele ve balık. Sağ tarafta Clairvius Narcisse’nin ölüm anındaki belirtileri yazdım: Akciğer ödemi, kusma ile birlikte hazım sorunları, nefes alma zorluğu, idrar zorlanması, çok şiddetli kilo kaybı ve yüksek tansiyon ve sonra da mavileşme ardından da ve felç. Narcisse ve kız kardeşi derinin maviye dönüştüğünü ve bütün vücudunda sızı hissetiğini söylemişlerdi ama bu iki liste arasında büyük bir boşluk veya farklılık vardı." Zombiler dünyanın her yerinde; Zombie zehirinin doğada çok bilinen zehirli maddelerden birini içerdiğini anlamak fazla zamanımı almadı; Marcel iki çeşit balık kullanmıştı. Bir tanesi Diodonhysterix ailesinden Fou Fou, diğeri de Sphoervides Testudineus´lerden olan Crapaud de Mer ya* da deniz kurbağası, bunu biz kirpi balığı olarak tanıyoruz. Bu balık tehlikeye düştüğü an büyük miktarda su içer ve böylece küre şeklini alır, bu nedenle saldıran bir başka balık onu yutmakla zorlanır. İnsan böyle pasif bir koruma mekanizmasının gerekli olduğuna inanamıyor, her iki yaratık da büyük Pantropikal balık ailesine aittir ve bunların çoğunun derilerinde, karaciğer, yumurtalık ve bağırsaklarında Tetrodotoksin vardır, bu öldürücü neurotoksin en zehirli maddelerden biridir. Uyuşturucu olarak kokainden 160.000 kez daha etkiliyici, zehir olarak siyanürden 500 kez daha kuvvetlidir. Ölüm için yeterli doz bir toplu iğne başı kadar bile değildir. Tetrodoksinin insan tarihindeki rolü uygarlığın başlangıcına kadar uzanıyor, Mısırlılar bu zehirin varlığını 5.000 yıl önceden biliyorlardı. Kirpi balığının resmi Ti’nin (5. Hanedanın firavunlarından birisi) mezarı üzerinde görülebilir. Kızıl Deniz´in kirpi balığı, İncil´de yer alır, orada pulsuz balık yeme yasağı konmuştur. Çin’de bu balığın zehirli olması Pentsao Chin’de tanımlanır. Bu kitap ilk büyük ilaç kitabıydı ve tahminlere göre efsanevi hükümdar Shun Nung (MÖ 2838 - 2698) zamanında yazılmıştı. Eski ilaçlar hakkında başka büyük bir kitap olan Puntsao Kang Mu’da da (MS 1596) Mandarin kültüründe meydana gelen çok sıradışı bir gelişmeden bahsediliyor, tüm risklere rağmen 1596’da bu balık artık özel bir yemek olmuştu. Gerçekten de doğuda ve özellikle Japonya’da kirpi balıklarına karşı olan ilgi artık bir gelenek haline geldi. Nitekim çiğ bir vaziyette kesildikten sonra et nispeten tehlikesizdir, damak tadını bilenler Chiri olarak bilinen yemeği tercih ediyorlar. Bu yemek zehirli karaciğer, deri ve bağırsak bulunan bir tencereden çıkarılmış pişmiş etten oluşuyor. Chiri’yi sevenler kendilerini bu nedenle yüzden fazla ölüm olayının arasında yer alma tehlikesine atılıyorlar. Japonların milli serveti, Zombi yapıcı mı? Japonlar 4 çeşit kirpi balığından hoşlanıyorlar ve bunlar için çok yüksek miktarlar ödemeye razılar. Hepsi de Fugu türünden ve hepsinin çok zehirli olduğu da biliniyor. Neden herhangi biri böyle bir yaratıkla Rus Ruleti oynamaya kalksın? Bunun cevabı gayet basit, Fugu yemek ve esrar karışımı olan maddelerden birisidir. Fugu yemek Japonlar için en yüksek estetik deneydir, Fugu ahçısının en önemli görevi zehiri yok etmek değil sadece onu azaltmaktır. Bunu öyle bir dereceye getirir ki, müşteri daha sonraki neşeli fiziksel etkiyi yaşayabilsin. Bu etkiler dilin ve dudakların sızı ile uyuşması, bir hoş ısı hissi, derinin kızarması yani genelde bir ofori durumudur. Bu etki yüzünden bazı kişiler durma sınırını bilmiyorlar. Kanun tarafından tamamiyle yasaklanmış olmasına rağmen belirli ahçılar hevesli müşterileri için bu zehirli karaciğerden yemek hazırlıyorlar. Organ kaynatıldıktan sonra eziliyor ve ondan sonra yine kaynatılıyor, kaynama zehirin çoğu gidene kadar devam ettiriliyor. Ne yazık ki ahçıların bazıları kendi yemeklerine kurban gidiyorlar. Böyle bir yemek 1975 yılında Mitsugora Bando VIII’in ölümüne neden olmuştu. Bando Kabuki artistlerinden birisiydi ve Japon hükümeti tarafından milli servet olarak değerlendiriliyordu. Bütün bu yemeği yiyenler gibi o da tehlikeli yaşayanlardan biriydi. Yemek olarak çok meşhur olduğu için ve yüksek sayıda kazalar ve zehirlenmeler meydana geldiği için fugu balığı yeterince tıbbi ve biotıbbi yayında yer almıştır. Bu literatürü araştırırken hemen Narcisse’nin semptomları ve zombi fenomenleri arasında paralellikler görülüyor. Bilinçli ölüme doğru atılan adım; B. W. Halstead tarafından yazılmış olan “Poisonous and Venomous Marine Animals of the World - Dünyadaki zehirli deniz yaratıkları” adlı kitapta tetrodotoxin’in etkileri hakkındaki açıklama şudur; Semptomlar şeklen ve başlangıç olarak kişiye ve alınan zehir miktarına bağlı olarak değişebiliyorlar. Kırıklık, solgunluk, baş dönmesi, dudakların ve dilin uyuşması ve koordinasyon bozukluğu artıyor. Bu uyuşmayı insanlar iğne batması gibi bir duygu olarak tarif ediyorlar, parmak ve ayak uçlarında başlıyor ve ondan sonra genel bir uyuşukluk ortaya çıkıyor. Bazı olaylarda bu his bütün vücudu kapsıyor. İnsanlar böyle durumlarda yüzüyormuş gibi bir hisse kapılıyorlar, erken belirtiler fazla tükürük üretmek, çok terlemek, aşırı derecede halsizlik, baş ağrısı, vücut ısısının normalinden düşük olması, yükselmiş kan basıncı ve hızlı ama zayıf atan bir nabızdır. Bazen de, ortaya mide ve bağırsak hastalıkları çıkıyor tabii mide bulantısı, kusma, ishal ve mide ağrılarıyla beraber. Gözbebekleri başta daralıyor ama sonlara doğru genişliyor. Rahatsızlık ilerledikçe gözler sabitleşiyor ve gözbebekleri ile saydam tabakanın refleksleri kayboluyor. Uyuşukluğun ilerlemesinden sonra nefes darlığı başlıyor, dudaklar, eller, ayaklar ve vücut morarıyor. Kas seğirmesi gittikce kötüleşiyor ve çok ağır bir felçle sonuçlanıyor. Felç ilk olarak boğaz ile gırtlakta başlıyor ve Aphagia’ya yol açıyor (Konuşma kabiliyetini kaybetmek). Kurbanın kasları uyuşuyor ve hareket edemiyor, son yaklaşırken gözler parlamaya başlıyor. Bazen komaya benzeyen bir duruma düşüyor ama genelde ayık kalıyor ve zihinsel güçler ölüm anına kadar çalışıyor. Tabut çivilenirken ayağa kalktı... Zombification ile tetro*toxination’ın arasında sadece kişisel semptonlar birbirine benzemiyor. Japon edebiyatında bu “yaşayarak ölme” hakkında çok yazı bulunabilir. Japonyalı bir seyyar satıcı bir kaç arkadaşı ile birlikte chiri yedikten sonra kirpi balığı zehirlenmesinin klasik semptomlarını gösterdi. Hekimler sonunda pes ederek, adamın ölmüş olduğuna kanaat getirdiler. Ama hasta iyileşmiş ve zehirli yemeği yedikten 14 saat sonra hastaneden çıkmıştı. Koreli madenci ve oğlu Sphoeroides cinsinin yumurtalarını yemişler ve bir saat içersinde hastaneye kaldırılmışlardı. Baba ölümüne kadar tamamıyla kendindeydi. Oğlu iki saat boyunca hareket edemedi ama ondan sonra doğal yollardan iyileşti. Bu iki olay kirpi balık zehirlenmesini en ürkütücü yanlarını gösteriyor. Tetrodotoksin insanın uyuşukluğa sokuyor ve hareket edemiyorsunuz. Yaşam ile ölüm arasındaki bu sınır kesin değildir. Bunu deneyimli hekimler bile tam olarak ayırt edemiyorlar, Zombi araştırmasında bunun ne kadar önem taşıdığını belirtmek gereksiz. Bir şey kesin ve net olarak ortadadır; Tetrodotoksin insanı öyle bir duruma sokabiliyor ki canlı canlı gömülmek mümkün oluyor. Gerçekten de Japonya’da böyle bir olay meydana geldi. Fugu yedikten sonra ölmüş olan bir adam yedi gün sonra morgta kendine gel*di. Başka bir Japon, yine Fugu yedikten sonra zehirlendi ve öldü ama tabutunun kapağı çivilenirken kendine geldi. Sonuç olağanüstüdür; Zombie fenomeninin temelinde folklorik ilaçların yani zehirlerin bulunduğu anlaşılıyor, adı geçen toksinler farmakolojik yeterlilikle ölüm görünümünü sağlayabiliyorlar. Clairvius Narcisse´ın gösterdiği tüm belirtiler tetrodotoksin zehirlenmesiyle denkti; eğer bunlar bilinmiyorsa Narcisse elbette ki korkutucu bir Zombie´ydi. Tüm göstergeler tüm olaylar sırasında, Narcisse´in bilincinin yerinde olduğu doğrultusundadır ve işte asıl korkutucu hatta dehşet verici olan da budur. Laboratuardaki Zombie fare ve maymunlar; Gelecek adım ileriye doğru; şimdilerde Zombie tozu laboratuarlarda hayvanlar üzerinde yapılan deneylerde kullanılıyor. Davis, Nathan Kline ile birlikte bir ekip oluşturduktan bir hafta sonra bazı sonuçlara ulaştı; Bir farenin ağırlığının her 100 gramına karşın 5 mg toz kullanıldı, 30 dakika sonra fare tam anlamıyla bir hipotermia durumuna geçti yani ölü gibiydi, sonraki üç ila altı saat arasında gözlerinde kornea refleksi, acıya ve sese duyarlılık çok yetersiz veya zayıftı; altı ila dokuz saat içersinde ise, kesin komaya girdi ve artık her tür dış uyarıya cevap vermiyordu. EEG cihazı, merkezi sinir sisteminin çalışır durumda olduğunu gösteriyordu ama kalp hareketsizdi, başka hiçbir fiziksel bozukluk veya hasar görülmedi. Aynı deney, bir resus maymunu üzerinde de yapıldı ve aynı sonuçlara ulaşıldı. Bu ilk sonuçlar Davis´i memnun etmişti çünkü deneyler iddiaların doğru olduğunu kanıtlıyordu. Marcel Pierre´in tozu, farmakolojik aktif bileşimler içeriyor ve çok hızlı olarak kurbanın tüm metabolizmasını ölüm düzeyinde yavaşlatıyordu. Davis henüz tatmin olmuş değil; Davis bu sonuçlara ulaşmadan evvel, Zombi düşüncesini bir fikir olarak kabulleniyordu; Haiti´ye gitmeden önce kuşkuluydu, Haiti ve Haitililer hakkında hemen hiç bilgisi veya deneyimi yoktu, bu büyüleyici ülkenin ruhsal ritmi kesin ve etkileyiciydi ama Davis böylesine bir sürprizle karşılaşma beklentisinde değildi, üstelik Zombi gizemini çözümlemek gibi bir misyonu da edinmemişti ve hiç niyeti de yoktu, Zombie´lere inanmıyor ve duyduklarının yapılabileceğini kabul etmiyordu ama sonuç artık ortadaydı ve Davis şimdi kendisini ön yargılı olmakla suçluyordu. Zehirin formülüyle, literatürde yer alan olaylar Narcisse olayıyla kesin ilişkili görünüyorlar ama elde edilen ilk laboratuar sonuçları çok şeyi değiştirebilir ya da geliştirebilir elbette ki çok farklı sonuçlara doğru. Davis kendisini daima duyduğu ama hiç inanmadığı bir hayaletle aniden yüzyüze gelmiş gibi hissettiğini söylüyor ve son durumu özetliyor; "Bir şey eksik olduğu duygusuna kapılıyorum; tüm formül ölü gibi görünmenin oluşmasına neden oluyor; aynı olay Japonlar´da böyle fakat oradaki tek neden Fugu zehiri ama onlar Zombie olmuyorlar, sadece bir zehirlenme olayının kurbanı oluyorlar. Bir psikoaktif ilaç, tamamiyle kararsız bir potansiyel oluşturur; farmakologlar bir koşulu teşvik ederler yani ilaç bir amaca yönlendirilir fakat burada yöresel kültür veya psikolojik etkenler ve beklentiler göreceli olarak geçerlidir. Bireysel bir beklenti ya da inanç, istenen sonucu çevresel koşullara bağımlı olarak oluşturur aynen büyü olayındaki gibi yani fiziksel sonuçları veya bu olaydaki gibi sosyal sonuçları oluşturur, ki orada da ilaç alınmıştır. Örneğin Oregon´un kuzeybatısındaki ormanlarda halusinasyonlara neden olara bir çok doğal mantar türü belirlenmiştir. Birisi ormana gidip kasıtlı olarak mantarları midesine indirir ama bu kişinin niyeti bellidir genelde deneyimlidir yani alıştığı mest edici hoş bir sarhoşluğu aramaktadır, uyuşturucu alışkanlığı olanlarda olduğu gibi. Buna karşın dikkatsiz biri ormana gidip normal mantarları toplarken bilmeden böyle bir mantarı da toplayıp yiyebilir ama yer yemez soluğu hemen hastanede alır, mantar yine aynı mantardır ve değişmemiştir fakat iki insanda farklı sonuçlar oluşturmuştur. İşte anlatmak istediğim budur." Ama Zombie zehirinin sarhoş edici veya keyif verici olmadığı biliniyor ama mantar örneğindeki gibi potansiyeli belirsiz fakar var. Japon kurbanlar, bilinçlerini yitirmemiş ama kıpırdayamadan yatarlarken ailelerinin yas dualarını duyuyorlardı fakat onlar için o halde bile olanlar normaldi çünkü onlarca bu olay ölümün sosyal buyutundan başka bir şey değildi. Kuşkusuz ki, Haiti´nin projektif düşsel ve hayali kültür peyzajında, Narcisse beklentilerini, umut ve korkularını kendisiyle beraber önce mezara sonra da mezarın dışına taşıdı; şu veya bu şekilde; kısacası sonuç buydu. Zombie kültürünü daha iyi anlamak isteniyorsa muhakkak Voodoo alanına da girmek gerekiyor ama bu bir başka yazının konusu olabilir. Artık zaman lazım, acaba Davis ve ekibi, Zombie tozu deneyleriyle nereye ulaşacaklar? Kimbilir belki de, sonunda gezegenler arası yolculuğa Zombie astronotlar çıkacaklar... Biliyorum arkadaşlar yakında tüm forumtrden sopa yiyeceğim çok uzun yazılarla karşınıza çıkıyorum.Özür dilerim ama napiyim herşeyin detaylısı iyidir demi Meraklı olan okusun.İlgisi yoksa teşekkür edin geçin o da yeter

30-06-06, 14:37	#2
dotay Forum Kıdemlisi Giriş Tarihi: 18-01-2006 Yer: fizikçiler diyarı Mesajlar: 4,676 Rep Puanı: 22339592 Rep Gücü: 223491	Cvp: Zombie´ler(Çok Uzun Bir Yazı) yine döktürmüsüz eline saglık kalabanga

30-06-06, 15:49	#3
Dєиiz_мx Forumtr moderatörü Giriş Tarihi: 04-01-2006 Yaş: 21 Mesajlar: 22,879 Rep Puanı: 815057603 Rep Gücü: 8150854	Cvp: Zombie´ler(Çok Uzun Bir Yazı) tesekkurler saolun

30-06-06, 17:37	#5
PLaYErTuRk Yönetici Giriş Tarihi: 13-01-2006 Mesajlar: 15,749 Rep Puanı: 751554240 Rep Gücü: 7515749	Cvp: Zombie´ler(Çok Uzun Bir Yazı) PayLasimin için Tesekkür ederim....

ForumTR'ye Reklam Vermek İçin Tıklayınız: network@frmtr.com

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla