(Yeni Konfuçiusçuluk) Buddha'cılığa ve Tao'culuğa karşı tepki hareketi, (içinde bulunduğumuz binyılın başına doğru, «Ortaçağ»a son veren yeni bir devir açtı. Bu «Ortaçağ» boyunca, M. S. IV. yy. dan X. yy.a kadar, Buddha'cılık ve Tao'culuk, Çin düşüncesi ve kültürü üstünde hâkimiyet kurmuştu.)
(Yeni Eleştiricilik) Kant'çılığın yenileştirilmiş felsefi öğretisi.

«Kant'a dönmek» deyimi 1862'de Eduard Zeller tarafından, bilgi teorisi üstüne verdiği bir derste kullanıldı.

Bu eğilimin başlıca temsilcileri şunlardır: A. Lange, H. Cohen, D. Liebmann, Bona Meyer, Fr. Paulsen, A. Stadler, A. Riehl, Windelband ve Cassirer. Bunlar, özellikle, «salt aklın eleştirisi» üstünde durdular, Kant'çılığın ahlâki ve dini yanını ikinci plana attılar.

(Yeni Lamarckçılık) Lamarck'ın ilkelerini bazı değişikliklerle benimseyen evrim nazariyesi.

Çöpe genellikle Yeni Lamarck'çılık'ın başı sayılır (1885). Cope, yapı değişikliklerinde iradeye ve yaşama alışkanlıklarına önemli bir rol tanır. Ona göre ayıklanma yaratıcı olamaz. Yeni Lamarck'çılık ayıklanma teorisine ciddi tenkitler yöneltir.

XIX. yy.ın sonunda ve XX. yy.ın başlangıcında Yeni Lamarck'çılık büyük bir başarı kazandı. Başlıca savunucuları Fransa'da Giard, E. Perrier, G. Bonnier, le Dantec, Costantin, Houssey; Almanya'da Haeckel, Nâjeli, Eimer; İngiltere'de Spencer; Amerika'da Copepe, Packard, Osborn v.b. idi.
(Yeni Pozitivizm, Çağdaş Pozitivizm). Yeni pozitivizm 1918'e doğru ortaya çıktı. Comte ve Mill'in klasik pozitivizmine yaklaşan bu akıma, özellikle, meselelerin mantık ve teknik analizine duyulan ilgi de eklenmiştir. Bundan ötürü yeni pozitivizme «analitik felsefe» adı da verilir.

Bu akımın başlıca temsilcileri şunlardır: 1929'a doğru kurulan Viyana topluluğunun filozofları (R. Carriap, H. Reichenbach, M. Schlick, Frank, Neurath, H. Hahn, A. Tarski, K. Popper) ve İngiliz Analysis topluluğuna bağlı düşünürler (S. L. Stebbing, A. E. Duncan Jones, C.A. Mace, G. Ryle, A. J. Ayer, B. Rusell, J. Wisdom ve mantıkçı L. Wittgenstein).