Akil EleŞtİrİsİ

1TυякK · 15-11-07, 20:20

(Postmodernistler) klasik çağda belirlenip değişik aşamalarda Batı tarihi içinde gelişen, dallanıp budaklanan batı kültürünün ve metafiziğinin aklını tüm olarak eleştirirler ve karşılarına alırlar. Yani onlar meseleyi, modernistler gibi insan merkezli aklın şu veya bu şekilde tanımlanmasında değil ; bu batı aklının kendini nasıl düşünürse düşünsün, genel olarak , akıl merkezli gördükleri bu batı aklının asırlardır sürdürdüğü mutlak egemenliğini, kendi dışına attığı, görmezlikten geldiği bir unsur sayesinde sağlamış olmasında görürler.
.......
Batı kültürünü oluşturan aklın olumsuz (negative) bir unsur olarak kendi dışına hapsettiği, akıl dışı, dil dışı birşey olan, ama gene de insanda aklın yanında bulunan bu unsur, insandaki “düşünülür” unsurun yanında bulunan ‘duyulur’ unsurdur (yani sensibilite ve dolayısı ile dış dünya bilinç akli, bellek). İnsan yalnızca düşünebilen ve kavram üreten bir varlık değildir. İnsan ayni zamanda duyuları aracılığı ile dış dünyayı ve kendi bedeninde olup bitenleri algılayabilen, hissedebilen, onlara karşı olumlu veya olumsuz içgüdüsel tepkiler gösterebilen bir varlıktır. Dolayısı ile akıl veya akıl biçimlerinin (kavramların) yanısıra, imgelere ve bazı iyilik kötülük hislerine de sahiptir.
Acı duyan, zevk duyan, tutku duyan, korku duyan bir varlık olmasından da dolayı akıl gücünün yanında etkilenebilen, iz düşürülebilen bir doğaya da sahiptir. Düşüncenin ve dilin oluşturulmasında bu tür dil dışı “sessiz” işaretlerin anlamlılığı ve kısmi rolü yok farzedilmektedir ve yanlışlık bundadır.
Postmodern düşünce aklın en yakınında bulunmasına, zaten ondan apayrı birşey olmamasına rağmen, gene de ondan farklı ve dolayısıyla ayrı birşey olan bu duyulan ve bedene ait olan düşünceye indirgenmiş ve onun içinde eritilmiş olmasının, bugün ortaya çıkmakta olan ve baş edemediğimiz olguların en baş etkenlerinden sayar. Genel olarak meselesi. duyulara ait olanı, batı aklının akıl yürütmelerinin dışına sürülmüş olanı gündeme getirerek klasik çağdan beri süregelen bir akıl yürütme şeklinin egemenliğine karşı çıkmak. duyulur ve düşünülürün özgür iletişimini ve Özgür değiş tokuşunu sağlayabilecek köksüz bir dil ve akıl anlayışının sözcülüğünü etmektir. Ve böyle bir dil veya akıl anlayışının ortaya çıkmasına olanak sağlayan ve de onun geçerliliğini sınayabileceğimiz ortam ancak dünyamızın bugünkü olgusal manzarasıdır
(Akşin, 1993: 76-77)
Modernizm sonrasında akıl, artık kişinin yönlendirilmesi, denetlenmesi, toplumun belli bir disiplin içinde tutulması amacıyla her şeyi kuran sistemin kendisi olmuştur. Aklın kendi başına buyrukluğu yoktur. Akıl artık yalnızca sistemi kurmak, algılamak ve onun için de kalabilmek için ve sistemin tanımladığı, biçimlendirdiği haliyle kullanılır. Kişilere ait bir şey değildir. Bir soyut merkezi güce aittir akıl. Bu süreç, kişinin kendisine kendi içinde yabancılaşmasıdır.
Kendisini kendi özgürlüğü içinde yaşamayan, aklına dayanarak, onun soyutlama gücünü kullanarak farklılaşamayan birey, öte yanda yer alan ve merkezden denetlenen Aklın devrede tutulmasıyla sürekli homojen ve üniform olmaya doğru itilmektedir. Böylelikle, artık Akıl tekcilleştirici bir olgudur.

15-11-07, 20:20	#1 (permalink)
1TυякK MetaL4eveR - MetaLKO Giriş Tarihi: 02-08-2007 Yer: MetaLFantaSy - Coming Soon! Mesajlar: 4,812 Blog Mesajları: 1 Rep Puanı: 26172744 Rep Gücü: 261789	Akil EleŞtİrİsİ (Postmodernistler) klasik çağda belirlenip değişik aşamalarda Batı tarihi içinde gelişen, dallanıp budaklanan batı kültürünün ve metafiziğinin aklını tüm olarak eleştirirler ve karşılarına alırlar. Yani onlar meseleyi, modernistler gibi insan merkezli aklın şu veya bu şekilde tanımlanmasında değil ; bu batı aklının kendini nasıl düşünürse düşünsün, genel olarak , akıl merkezli gördükleri bu batı aklının asırlardır sürdürdüğü mutlak egemenliğini, kendi dışına attığı, görmezlikten geldiği bir unsur sayesinde sağlamış olmasında görürler. ....... Batı kültürünü oluşturan aklın olumsuz (negative) bir unsur olarak kendi dışına hapsettiği, akıl dışı, dil dışı birşey olan, ama gene de insanda aklın yanında bulunan bu unsur, insandaki “düşünülür” unsurun yanında bulunan ‘duyulur’ unsurdur (yani sensibilite ve dolayısı ile dış dünya bilinç akli, bellek). İnsan yalnızca düşünebilen ve kavram üreten bir varlık değildir. İnsan ayni zamanda duyuları aracılığı ile dış dünyayı ve kendi bedeninde olup bitenleri algılayabilen, hissedebilen, onlara karşı olumlu veya olumsuz içgüdüsel tepkiler gösterebilen bir varlıktır. Dolayısı ile akıl veya akıl biçimlerinin (kavramların) yanısıra, imgelere ve bazı iyilik kötülük hislerine de sahiptir. Acı duyan, zevk duyan, tutku duyan, korku duyan bir varlık olmasından da dolayı akıl gücünün yanında etkilenebilen, iz düşürülebilen bir doğaya da sahiptir. Düşüncenin ve dilin oluşturulmasında bu tür dil dışı “sessiz” işaretlerin anlamlılığı ve kısmi rolü yok farzedilmektedir ve yanlışlık bundadır. Postmodern düşünce aklın en yakınında bulunmasına, zaten ondan apayrı birşey olmamasına rağmen, gene de ondan farklı ve dolayısıyla ayrı birşey olan bu duyulan ve bedene ait olan düşünceye indirgenmiş ve onun içinde eritilmiş olmasının, bugün ortaya çıkmakta olan ve baş edemediğimiz olguların en baş etkenlerinden sayar. Genel olarak meselesi. duyulara ait olanı, batı aklının akıl yürütmelerinin dışına sürülmüş olanı gündeme getirerek klasik çağdan beri süregelen bir akıl yürütme şeklinin egemenliğine karşı çıkmak. duyulur ve düşünülürün özgür iletişimini ve Özgür değiş tokuşunu sağlayabilecek köksüz bir dil ve akıl anlayışının sözcülüğünü etmektir. Ve böyle bir dil veya akıl anlayışının ortaya çıkmasına olanak sağlayan ve de onun geçerliliğini sınayabileceğimiz ortam ancak dünyamızın bugünkü olgusal manzarasıdır (Akşin, 1993: 76-77) Modernizm sonrasında akıl, artık kişinin yönlendirilmesi, denetlenmesi, toplumun belli bir disiplin içinde tutulması amacıyla her şeyi kuran sistemin kendisi olmuştur. Aklın kendi başına buyrukluğu yoktur. Akıl artık yalnızca sistemi kurmak, algılamak ve onun için de kalabilmek için ve sistemin tanımladığı, biçimlendirdiği haliyle kullanılır. Kişilere ait bir şey değildir. Bir soyut merkezi güce aittir akıl. Bu süreç, kişinin kendisine kendi içinde yabancılaşmasıdır. Kendisini kendi özgürlüğü içinde yaşamayan, aklına dayanarak, onun soyutlama gücünü kullanarak farklılaşamayan birey, öte yanda yer alan ve merkezden denetlenen Aklın devrede tutulmasıyla sürekli homojen ve üniform olmaya doğru itilmektedir. Böylelikle, artık Akıl tekcilleştirici bir olgudur.

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla