Bu ilkti bizim için.İlk ayrılık.Kimbilir daha ne ilkler yaşayacaktık.Belki de bu en acısıydı.Çünkü ilkti.O eşyalarını toplarken sessiz bir hayal içindeydim.döneceği günün hayali...
Zaman öyle hızlı geçiyordu ki ayrılık vakti gelip çattığında birbirimize çaresizce bakıyorduk.Ne o birşey söyleyebilyordu ne de ben.Sadece birbirimize bakıyorduk.Hayat onu rüzgarın yaprakları savurduğu gibi çok uzaklara savuruyordu.
Şimdi onun mezarı başındayım.O ise sonsuzlukta.Bu ayrılık ilk derken son ayrılığımız oldu.Ben onu umutla beklerken o ebedi bir uykuya daldı.Bir daha uyanmamak üzere...

Teşekkürler