Bugün sensizliğin kaçıncı günüdür , artık saymıyorum . Akşam bütün esmerliğiyle çökünce kentin üstüne , kaldırımlardaki ayak sesindir . Herkes sensin biraz , hiçbiri sen değil .
Kimselere soramaz oldum seni . Neredesin sevgili !.. Kiminlesin ? Sormalara gücüm yok benim . Aynalara yüzüm yok .
Aslında , geçmişe ilişkin her şeyi unutmak vardı , anılarda sen olmasan . Saçlarıma sinen kokun olmasa . Yüzün olmasa kendimi bir bulup bir yitirdiğim . Sesin olmasa , duyduğumda bütün duygularımı mühürleyen . Unutmak vardı , anlamıyorsun , seni bu kadar sevmesem .
Yazık , ne çok değiştik ikimizde . Sen sevgili sıcaklığını yabancı tenlerde arıyorsun ; ben yanında bayramlığına sarılan çocuklar gibiyken , şimdi yaşama ilişkin hiçbir şey düşünemez olmuşsam … Söyle sevgili , hangi aşk masalıydı kandıran ikimizi ?
Sana ah etmem , tanırsın beni . Ama Tanrı’nın gücüne gidecek , korkum bu . Bilinmedik zamanlarda apansız daldığında beni anımsayacaksın . En son gördüğünde nasılsam , öyle anımsayacaksın . Tanımsız korkular bölecek uykunu . Unutamayacaksın .
Bugün sensizliğin kaçıncı günüdür , artık saymıyorum . Akşam bütün esmerliğiyle çökünce kentin üstüne , kaldırımlardaki ayak sesindir . Herkes sensin biraz , hiçbiri sen değil .
Gel , son kez gör beni , artık tanıyamazsın . Bir zamanlar bakmalara kıyamadığın gözlerime bak , belki yalnızca onları koruyabildim , hepsi bu .
Gel de gör beni , yanımdan ayrılma . Cansız kalırsam kollarında , darılma .