Ey meçhulüm ;
Ne zaman düşse kalem sayfalara,
Her hecenin anlamında sen hatta noktasında.
Sürgün dolanır kalem cümle sonlarına,
Sana hasretliğim vurgun yarasında.


Resmini çizdiğim dört duvarım,
Duman duman sana koşan sigaram,
Arkasından sabahı beklediğim hasret gecelerim,
Nasıl bıktılar bir bilsen beklemekten.
Suya hasret dudaklar gibi ararım seni,
Böylesine yılların yorgunluğu varken.


Meçhulüm;
Hani çıkıp gelsen bekletmesen,
Umutlar karanlığa bürünmeden,
İçimdeki ateşi köz etmeden,
Sevdalanışları tüketmeden.
Baksana nasıl sürgün kalem,
Nasılda hasret sıcağına yatağım,
Hayallerime bir ışık olsa umutların.


Köprüler kurdum sana sevda ağaçlarından,
Evler döşedim kırmızı güllerden,
Bir ömür verdim nabız atışlarından.


Baksana heyecanlandı soluğum sana yazarken,
Işıldıyor göz bebeklerim geceden,
Bekletme artık meçhulüm,
Topraklara sığacak yoksa,
Seni beklerken bu beden.


Ya ruhun? diye sorma sakın!
Yaşamıyor o sen yokken zaten!!!


ABRAJ