Yıllar sonrasında,
soğuk bir akşamında gördüm seni,
bu soğuk mevsiminde ankaranın.
ellerinde aşk bestesi,
yüreğinde sevgi seli,
gözlerinde bir umut vardı yine..
yıllar sonrasında yine gördüm seni...
adına sevgililer günü denilen,
yağmurlu bir akşamdı.
sanki semadan bir nur inmişti,
yağmurların sırtından gözlerime...
yürürken görünce seni,
titrek bir üşüme kapladı heryerimi..
ardından bir alev fışkırdı yüreğime.
senn....
gül kokulu yarimm.
evet bu sendin.
nasılda dimdik yürüyordun yine,
sessiz , sedasız.
ellerinde bir buket
ve gözlerin,
ufuklar ötesinde yanıtsız.
bir yere koşuyordun,
Yüreğimin kozası.
koşmak istedim ardından.
nedense sonrası
bir gölgeydi, senle benim arası
ellerine tutulan,
gözlerine bakan.
yavaşladı ve durdu,
damarımda hep akan...
yıkılmak istedi bu yaratılan.
sensizliğin içinde her neden,
bir sebeb ti gelmeden,
ecelin gizemli sesinden...
ve ben
bu gece çok aradım seni..
hıçkırıklarımda
gözyaşlarımda
dualarımda...
ama sadece
bir umuttu içimde,
durmadan yeşeren..
mutluluğunu görmek,
gülüşünü izlemek.
bu bile yeter di bu fakire...
benli ya da bensiz olsun
farketmez...
sen mutlusun ya güzelim.
mutluluğun, mutluluğum
ezelim..