Usulca sokulsam yanına sana hissettirmeden,
Bir duysam sabah güneşi gibi yükselen sesini.
Mecnun gibi doğmuşum var mı benim kadar seven
Var mı bir yarım gamzeyle dağlayan sinesini?

Bal sarısı saçları,salkım salkım sarkan,
Gözleri…Sonsuz bir lahza,içine düşülen.
Ve ardında bir aşık,uğruna bentlerden taşan,
Bir damla su gibi sevgili(!),sessizce gülüşen.

İçimde yanan ateşten bahsedebilsem sevgiliye,
Desem ki:Ey sevgili!Kabul eyle,ecem ol…
Diyemem ki karşısında dönerim ben deliye,
Cefamı sırtlanan gece,yine gönlüme sen dol.

“Ey aşk ateşiyle âmâlaşmış aşık,
Neyine senin bir alem güzeli!
Rüzgarlar ardında,kapın sonuna kadar açık,
O ki bir çınar,sen bir hazan gazeli…”

Hangi kul,efendisine bir teklif sunmuş acep,
Hangi cüretle itiraf edip,açmış gönlünü.
Tutulabilen en büyük sır olmalı hep,
Aşk!Hangi aşığa göstermiş ki aydınlık günü?

bu güzel şiirini bizimle paylaştıgın ıcın tesekkurler...