korkuyorum
uzaklara bakıp mavilikte kaybolamamaktan
sahildeki taşlara basıp ayağımı acıtamamaktan
bir martının yanına yaklaşıp dokunabilmek için elimi uzatamamaktan

korkuyorum
sevdiğim şarkıyı dinleyememekten defalarca
bir şiir okuyup hüzünlenememekten
eski saman kağıt bir kitabın sayfalarını çevirememekten

korkuyorum
bir annenin iyileşmesi için dua edememekten
güzel kadınları meleğe benzetememekten
terliyken cam şişeden buz gibi su içememekten

korkuyorum
bir köydeki çocuğun eve dönüş yolundaki özlemlerini düşleyememekten
sobanın yanında ellerimi ısıtamamaktan
bir parça çikolatayı damağımda eritememekten

korkuyorum
sonbaharda delicesine hüzünlenememekten
rengarenk bir tarlanın sonsuzluğunu hayal edememekten
saçlarımı rüzgara bırakıp savuramamaktan

korkuyorum
bir daha "sen ve ben" diyememekten
yorulana dek yürüyememekten en uzağa
saçlarına dokunup istediğim gibi şekillendirememekten

korkuyorum
bir gitardan dökülen notaların herkes için ağladığını bilememekten
kızdığım insanları birgün affedememekten
pazardan dönen bir yaşlıya yardım edip mutlu olamamaktan

korkuyorum
bir sıcak çay daha içememekten elim yana yana
simitle beyaz peynir yiyememekten
aç ve ağlayan bir çocuk yanıma gelip de isterse onunla paylaşamamaktan

korkuyorum
yelkenlilerin süzülüşünü izleyememekten
pırıl pırıl havada balık tutamamaktan
içimden gelen şarkıyı bağıra çağıra söyleyememekten

korkuyorum
sahilde birbirini ıslatan iki çocuk görememekten
bir hastanın yanına gidip "umut var" diye fısıldayamamaktan
fırtınalı bir günde kayalıkların en ucuna gidip dalgalarla kendimi ıslatamamaktan

korkuyorum
akşam vakti eve dönememekten
yurdumun köylerinde susuz ev kalmasın diyememekten
sevdiklerimle telefonda saatlerce konuşamamaktan

korkuyorum
bir yanlışın doğruya döndüğünü görememekten
küfür edip rahatlayamamaktan
kendi tuttuğum balığı seninle birlikte yiyememekten

korkuyorum
bir vapurun dumanını uzaklardan görememekten
bahar yağmurunu pencereden seyredememekten
bir kelebeğin peşinde bahçelerde koşamamaktan bir çocuk gibi

korkuyorum
eski zamanları aklıma getirip gülümseyememekten
yağlı boya bir tabloya dokunabilmeyi isteyememekten
bir kahvede son paramla demli bir çay içememekten

korkuyorum
içim ezile ezile gözyaşı dökememekten
soğuk bir kış sabahı ellerimi cebime sokamamaktan
buram buram burnumda tüttürememekten seni

korkuyorum
gökyüzüne bakıp hayal kuramamaktan
masal kahramanlarını kıskanamamaktan
en sevdiğim çizgi filmi annemle izleyememekten

korkuyorum
şiir yazamamaktan trenlerde
aç bir insanı doyurmayı ölesiye isteyememekten
dostlarımla isteğim zaman oturup dertleşememekten

korkuyorum
bir depremin şiddetini hissedememekten
yanan ormanlarda yeni dikilen ağaçların filizlendiğini görememekten
işe geç kalamamaktan

korkuyorum
ekmek fırının önünde bekleşen yoksul çocuklara ekmek alamamaktan
üzgün ve ümitsiz biri için ağlayamamaktan
cızırtılı bir radyonun sesini kısamamaktan

...

korkuyorum
nefes alamamaktan
elveda diyemeden ölmekten
çok çabuk sonsuza karışmaktan




Yazan: High Hopes
(16 Kasım & 17 Kasım 2005)

Güzelmiş kalemin

öncelikle ne kadar duygusal bir insan olduğunu bilmeyen yok. insanca davranışları da vurgulamana sevindim.
ammaaaaa eski şiirlerini aratıyor güzellik ve estetik olarak. aynı şeyi üç dört defa ayrı mısralarda anlatman da bunu şiirden çok bir tekerleme havasına soktuğunu belitmek isterim. ayrıca çok kalıp kelimeler kullanmışsın. şiiri daha kısa kessen okuyucuyu daha etkileyen bi şiir olabilirdi.
bunlar benim görüşüm ki senin daha iyi şiirler yazabileceğini bildiğim için bunları yazdım.

anlayışın ve paylaşımın için teşekkürler.

şiirlerine devam etmen dileğiyle,

ne tesadüf
şiirlerimin çoğunu trende laptopta yazmışımdır

güzel bir şiir
kalemine sağlık

yoo bence çok etkileyici olmuşuzun olmasına rağmen hiç baymadı yani..
dewam edelim