Sürgün Akşamları

Ben akşamları hiç sevmezdim sevgili.
Yalnızlık dolu gurbet akşamlarını.
Anadolunun ucra bir köşesinde.
Kimbilir kaçıcı sürgün olduğum,
Avlusunu yıkık duvarların çevrelediği,
Çatısı çökmüş, sıvası dökülmüş
Evlere ulaşan çamurlu sokaklarıyla,
Küçük yoksul bir kasabada.
Akşamüstü yuvasına koşanları
Seyrederdim, yalnızlığıma,
Çaresizliğime isyan ederek.
Bilirdim; o yoksul insanları
Sevenleri karşılayacak kapıda.
HOŞ GELDİN! diye fısıldayacak
Sevgi dolu, hasret dolu bir ses.
Ya ben, ben yine;
Her yalnız akşam da olduğu gibi,
Çamurlu dar sokakları adımlayarak
Kasabanın tek lokantasına varacağım,
Ayağı sallanan tahta masaya oturacağım,
Siparişini vereceğim bir tek mönüsü
Belki de dünden kalan yemeğin.
Kirli paslı kaşığı sallayacağım
İyi yıkanmamış tabaktaki yağı donuk
Tam ısınmamış yemeğe.
Lokmalar boğazıma dizilecek,
Yutkunacağım zorlukla.
Uzanacağım dibi kireç tutmuş sülahiye
Ağzı kırık bardağa doldurup.
Toprak kokan bulanık suyu,
Yudumlayacağım miğdem bulanarak.
Kalkıp parasını ödeyeceğim
Yiyemediğim yemeğin,
Yine bekleriz beyim, yine bekleriz;
Diyecek lokantacı sırıtarak,
Bir tek akşamcı müşterisi ben iken,
Tek daimi müşterisi olduğum halde.
Gerisin geriye döneceğim karanlık,
Tenha ve dar çamurlu sokaklardan,
Loş; yarı aydınlık odama kapanacağım,
Uyuyacağım yalnızlığıma sarılarak
Yine yalnız bir güne uyanmak üzere,
İşte ben; bu duygu ile yaşadım
Sevgiye hep özlem duyarak,
Ta ki, sana rastladığım
O sıcak yaz gününe kadar.
Sıcak gülüşün içime aktı,
Heyecanla çarptı katran bağlamış kalbim.
Sevdim; sevildiğimi zannederek.
Evlenecektik seninle; çocuklarımız olacaktı,
Mutlulukla dolacaktı küçük yuvamız,
Sona erecekti kaderim olan yalnızlık.
Bilemedim anlayamadım,
Meğer bir başkasıyla imişsin sen,
Başkasına ait olan biriyle.
Yıkıldım kahroldum yeniden.
Anlamı kalmadı artık yalnız akşamların
Artık daha da karardı gecelerim.
Biliyorum, bu sana son elveda deyişim.
Bir daha yanlızlığa uyanmayacağım,
Çün ki; ölüme sürgün edilmişim.

23.03.2006
Kara Kartal
(Küçük kasabanın sürgün şairi)

Sevdim; sevildiğimi zannederek.
Evlenecektik seninle; çocuklarımız olacaktı,
Mutlukla dolacaktı küçük yuvamız,
Sona erecekti kaderim olan yalnızlık.
Bilemedim anlayamadım,
...

teşekkürler

Ben teşekkür ederim.

Don't mention it. So long. Ben de teşekkür ederim.